Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
“Σαν σήμερα”, 11 Σεπτεμβρίου, η Αμερική θα θυμάται όχι μόνο τις επιθέσεις του 2001 στους Δίδυμους Πύργους, αλλά και την δολοφονία του Τσάρλι Κερκ το 2025.
Δύο γεγονότα που χωρίζουν 24 χρόνια, αλλά συνδέονται άρρηκτα μέσα από το ίδιο κόκκινο νήμα: τη βία που δοκιμάζει τη χώρα και τη συλλογική αίσθηση ασφάλειας των πολιτών της.
Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 ήταν μια εξωτερική επίθεση που συγκλόνισε τον κόσμο. Σχεδόν 3.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, και οι επιπτώσεις ήταν άμεσες: ξεκίνησε ο «Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», άλλαξαν οι νόμοι για την ασφάλεια και η καθημερινότητα των Αμερικανών δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια. Η χώρα έμαθε να ζει με το φόβο ότι η βία μπορεί να χτυπήσει ξαφνικά, σε οποιονδήποτε χώρο, δημόσιο ή ιδιωτικό.
Σήμερα, η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ στη Γιούτα φέρνει την ίδια αίσθηση τρόμου – αλλά από μέσα. Η πολιτική βία, που προέρχεται από το διχασμό, την ακραία ρητορική και την οπλοκατοχή, έδειξε ότι η δημοκρατία και η δημόσια ζωή μπορούν να πληγούν με έναν άλλο τρόπο. Ο Κερκ ήταν σύμβολο συντηρητικής νεολαίας και πολιτικής επιρροής, και η απώλειά του υπογραμμίζει ότι ο φόβος δεν προέρχεται πια μόνο από εξωτερικές απειλές, αλλά και από τους ίδιους τους πολιτικούς αντιπάλους.
Και στα δύο γεγονότα, το μήνυμα είναι σαφές: η Αμερική συνεχίζει να ζει σε μια εποχή όπου η βία καθορίζει τη ζωή της, επηρεάζει την πολιτική της και αλλοιώνει τη δημόσια σφαίρα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σε διαφορετική μορφή, από τις αεροπειρατείες και τα συντρίμμια της Νέας Υόρκης, μέχρι τους πυροβολισμούς σε ένα πανεπιστημιακό γκαζόν στη Γιούτα.
Η 11η Σεπτεμβρίου δεν είναι μόνο μια ημερομηνία μνήμης· είναι μια υπενθύμιση ότι η βία και ο διχασμός μπορούν να ξεγυμνώσουν τα πιο αδύναμα σημεία της αμερικανικής πολιτικής. Και όσο η κοινωνία δεν αντιμετωπίζει τη ρίζα αυτού του προβλήματος – είτε πρόκειται για διεθνή τρομοκρατία είτε για εσωτερική πολιτική πόλωση – η Αμερική θα συνεχίσει να ζει υπό τη σκιά του φόβου.
Η μνήμη των θυμάτων, είτε από τους Δίδυμους Πύργους είτε από την πρόσφατη πολιτική βία, είναι η υπενθύμιση ότι η βία δεν γνωρίζει όρια, και η δημοκρατία χρειάζεται συνεχή φροντίδα για να αντέξει.
