Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Η επίσκεψη των μαθητών του 2ου Γυμνασίου Κομοτηνής στη Βουλή των Ελλήνων θα έπρεπε να είναι μια κορυφαία στιγμή θεσμικής διαπαιδαγώγησης. Η επαφή με τον χώρο όπου χτυπά η καρδιά της Δημοκρατίας είναι, αναμφίβολα, εφόδιο για κάθε έφηβο. Ωστόσο, η πρόσφατη υποδοχή τους από τον Βουλευτή Ροδόπης, Ευριπίδη Στυλιανίδη, άφησε πίσω της μια «γκρίζα» γεύση, αναδεικνύοντας ζητήματα που υπερβαίνουν την τυπική ευγένεια ενός πολιτικού οικοδεσπότη.
Το πρώτο ερώτημα αφορά την παιδαγωγική ευστοχία. Ο κ. Στυλιανίδης επέλεξε να προσφέρει σε παιδιά της Β’ Γυμνασίου (13-14 ετών) ένα επιστημονικό σύγγραμμα για τη Συνταγματική Αναθεώρηση του 2019. Πρόκειται για ένα θέμα εξαιρετικά σύνθετο, τεχνικό και νομικό, το οποίο δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν ακόμα και φοιτητές Πολιτικών Επιστημών. Ποια είναι η πραγματική χρηστικότητα ενός τέτοιου δώρου για έναν έφηβο; Όταν το δώρο στερείται παιδαγωγικού αντικρύσματος, τότε μετατρέπεται μοιραία σε εργαλείο προσωπικού branding.
Το δεύτερο και σοβαρότερο ζήτημα είναι η έκθεση των ανηλίκων. Η φωτογράφιση των μαθητών με το βιβλίο ανά χείρας και η συνακόλουθη ανάρτηση στις προσωπικές σελίδες κοινωνικής δικτύωσης του Βουλευτή, μετατρέπει τους μαθητές από «φιλοξενούμενους» σε «σκηνικό» πολιτικής επικοινωνίας. Η Δημοκρατία μας βασίζεται στην αρχή ότι το σχολείο είναι ένας ιερός χώρος πολιτικής ουδετερότητας. Η μεταφορά της πολιτικής δραστηριότητας ενός Βουλευτή εντός της σχολικής κοινότητας –έστω και με τη μορφή «αναμνηστικού»– παραβιάζει αυτή την ισορροπία.
Επιπλέον, προκύπτει το νομικό σκέλος του GDPR. Η συγκατάθεση που δίνουν οι γονείς για μια σχολική εκδρομή δεν αποτελεί «λευκή επιταγή» για να χρησιμοποιηθεί η εικόνα των παιδιών τους στην επικοινωνιακή στρατηγική οποιουδήποτε πολιτικού προσώπου. Η χρήση ανηλίκων για την προβολή του συγγραφικού ή πολιτικού έργου ενός Βουλευτή είναι μια πρακτική που ηθικά ελέγχεται και νομικά απαιτεί ρητή και ειδική ενημέρωση των κηδεμόνων εκ των προτέρων.
Τέλος, ευθύνη φέρει και η εκπαιδευτική κοινότητα. Οι συνοδοί εκπαιδευτικοί οφείλουν να λειτουργούν ως «φίλτρο», διασφαλίζοντας ότι η θεσμική ενημέρωση δεν θα μετατραπεί σε έμμεση πολιτική προπαγάνδα.
Η Βουλή ανήκει σε όλους τους Έλληνες και οι Βουλευτές είναι εκεί για να υπηρετούν τον θεσμό. Όταν όμως η θεσμική ιδιότητα χρησιμοποιείται για να «σερβιριστεί» προσωπικό υλικό σε ανήλικα παιδιά, τότε το όριο μεταξύ ενημέρωσης και πολιτικής εκμετάλλευσης γίνεται επικίνδυνα δυσδιάκριτο. Η Ροδόπη χρειάζεται Βουλευτές που εμπνέουν τη νεολαία με το έργο τους, όχι πολιτικούς που χρησιμοποιούν τη νεολαία για να φωτογραφίσουν το έργο τους.
