Τη μετάβαση της χώρας από τη διαχείριση κρίσεων στη μόνιμη θεσμική ανθεκτικότητα αναδεικνύει ο Υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Γιάννης Κεφαλογιάννης, σε άρθρο του στον Ελεύθερος Τύπος.
Όπως επισημαίνει, το 2025 κατέδειξε με τον πιο σαφή τρόπο ότι η κλιματική κρίση αποτελεί πλέον συνολική δοκιμασία για κοινωνίες, οικονομίες και κρατικούς μηχανισμούς, με τις δασικές πυρκαγιές να σηματοδοτούν τη χειρότερη αντιπυρική περίοδο που έχει καταγραφεί στην Ευρώπη. Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα κατέγραψε χαμηλότερο αριθμό ενάρξεων πυρκαγιών και περιορισμένες καμένες εκτάσεις σε σύγκριση με άλλες μεσογειακές χώρες, επίδοση που –όπως τονίζει– δεν είναι τυχαία αλλά αποτέλεσμα σχεδιασμού, πρόληψης και διαρκούς ετοιμότητας.
Εθνικό πλαίσιο για τις δασικές πυρκαγιές
Στον πυρήνα του νέου σχεδιασμού για το 2026 βρίσκεται η θεσμοθέτηση του Εθνικού Σχεδίου Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Δασικών Πυρκαγιών, το οποίο θέτει ενιαίο πλαίσιο στόχων και προτεραιοτήτων σε εθνικό επίπεδο. Το σχέδιο εξειδικεύεται μέσω τοπικών και περιφερειακών παρεμβάσεων, προσαρμοσμένων στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε περιοχής, ενώ εισάγονται εργαλεία προληπτικής διαχείρισης καύσιμης ύλης, όπως η προδιαγεγραμμένη καύση και η ελεγχόμενη βόσκηση.
Κράτος με καθαρή διοίκηση και απολογισμό
Παράλληλα, ο Υπουργός αναφέρεται σε θεσμικές αλλαγές που ενισχύουν τον ενιαίο συντονισμό και τη σαφή αλυσίδα διοίκησης κατά την εκδήλωση κρίσεων. Η ενίσχυση της διαλειτουργικότητας μεταξύ κρατικών υπηρεσιών, αυτοδιοίκησης και εθελοντικών σχημάτων, καθώς και η καθιέρωση συστηματικών μηχανισμών αξιολόγησης, αποσκοπούν στη μετατροπή κάθε κρίσης σε γνώση και βελτίωση του συστήματος.
Ενίσχυση Πυροσβεστικού Σώματος και εξοπλισμού
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην αναβάθμιση του Πυροσβεστικού Σώματος, με περισσότερες από 1.000 νέες προσλήψεις και σημαντική ενίσχυση σε μέσα και τεχνολογία μέσω του προγράμματος ΑΙΓΙΣ. Το 2026 προβλέπεται η παράδοση νέων ελικοπτέρων, αεροσκαφών εναέριας επιτήρησης, εκατοντάδων οχημάτων και προηγμένων συστημάτων έγκαιρης προειδοποίησης.
Καταλήγοντας, ο κ. Κεφαλογιάννης θέτει ως κεντρικό ζητούμενο τη μετατροπή της εμπειρίας των κρίσεων σε μόνιμη ικανότητα πρόληψης και προσαρμογής, με θεσμούς που λειτουργούν με συνέχεια, επιστημονική γνώση και πρόβλεψη, πριν ο κίνδυνος εξελιχθεί σε καταστροφή.
