Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Είναι η κλασική ειρωνεία που συναντάμε συχνά στη δημόσια διοίκηση: Η απόσταση ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» των συνεδριακών κέντρων και το «είναι» της ασφάλτου.
Το Σάββατο, 31/1/2026 στην Ξάνθη, η ηγεσία της Περιφέρειας ΑΜΘ παρουσίασε έναν ομολογουμένως φιλόδοξο απολογισμό. Ακούσαμε για ψηφιακό μετασχηματισμό, για νέες πίστες εξετάσεων στην Κομοτηνή, για «κοινό όραμα» και για την καλλιέργεια οδικής συνείδησης στη νέα γενιά. Όλα αυτά είναι θετικά, αναγκαία και προς τη σωστή κατεύθυνση.
Ωστόσο, την ίδια ώρα που έπεφταν τα φλας των φωτογράφων στην εκδήλωση «Πολιτεία», στον ανατολικό κόμβο της Κομοτηνής η πραγματικότητα ήταν… σκοτεινή. Ένας σηματοδότης λείπει εδώ και μέρες. Ένα κενό στο οδόστρωμα, μια εκκρεμότητα σε έναν από τους πιο νευραλγικούς κόμβους της πρωτεύουσας της Περιφέρειας, εκεί όπου η κίνηση είναι πυκνή και τα λάθη δεν συγχωρούνται — ειδικά όταν ο καιρός «κλείνει» και η ορατότητα περιορίζεται, όπως είδαμε στα πρόσφατα φωτογραφικά ντοκουμέντα.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: Πόσο πειστικός μπορεί να είναι ένας σχεδιασμός για το 2026, όταν η καθημερινότητα του 2026 σκοντάφτει σε μια λάμπα που δεν αντικαταστάθηκε ή σε έναν στύλο που λείπει;
Η οδική ασφάλεια δεν είναι μόνο τα μεγάλα λόγια στα βήματα των ομιλητών, ούτε οι ψηφιακές εφαρμογές. Είναι, πρωτίστως, τα αντανακλαστικά της διοίκησης απέναντι στον κίνδυνο. Είναι η ικανότητα να διορθώνεται το «μικρό» πριν αυτό προκαλέσει το «μεγάλο» κακό.
Όσο οι επίσημοι λόγοι μιλούν για «πρωτοπορία» και «εκσυγχρονισμό», οι οδηγοί στον ανατολικό κόμβο θα συνεχίζουν να κοιτούν με αμηχανία το κενό στο φανάρι. Και εκεί, δυστυχώς, κανένας ψηφιακός μετασχηματισμός δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αυτονόητη ανάγκη για άμεση τεχνική παρέμβαση.
