Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ διοικητικής αδυναμίας και οικονομικής στασιμότητας εξελίσσεται η καθημερινότητα στην Κομοτηνή τον Απρίλιο του 2026. Η πόλη βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε ημιτελή έργα εκατομμυρίων και μια διάχυτη εικόνα εγκατάλειψης που προσβάλλει την ιστορική της ταυτότητα.
Το Μέτωπο των Αναπλάσεων: Ο Δήμαρχος Κομοτηνής, Γιάννης Γκαράνης, εξαπέλυσε βολές –μέσω των φιλικών του ΜΜΕ- κατά του εργολάβου που έχει αναλάβει την ανάπλαση των 22 δρόμων, σημειώνοντας ότι το έργο βρίσκεται μόλις στο 35-40%. Ο ανάδοχος, από την πλευρά του, ζητά τη λύση της σύμβασης, με τον Δήμο να απειλεί με έκπτωση. Το παράδοξο; Ο κ. Γκαράνης παραδέχεται πως το Ταμείο Ανάκαμψης έχει «παγώσει» τις πληρωμές από το τέλος του 2025, δικαιώνοντας εν μέρει τις αιτιάσεις του εργολάβου.
Η Πραγματικότητα της Παρακμής: Πέρα από τα σκαμμένα οδοστρώματα, η Κομοτηνή εκπέμπει σήμα κινδύνου. Οι φωτογραφίες του Απριλίου 2026 αποκαλύπτουν:
-
Πολιτιστικό κενό: Το Αρχοντικό Σκουτέρη, σύμβολο της αστικής Θράκης, μαραζώνει βανδαλισμένο από γκράφιτι, ενώ μουσεία όπως το Καραθεοδωρή και το Λαογραφικό υπολειτουργούν ή -επί το ορθότερον -παραμένουν κλειστά λόγω έλλειψης προσωπικού.
-
Σχολική κρίση: Οι πρόσφατες μαθητικές καταλήψεις (π.χ. 3ο Πειραματικό Λύκειο) δεν είναι τυχαίες, αλλά αποτέλεσμα της χρόνιας αδιαφορίας για τη συντήρηση των κτιρίων, όπου οι «διορθώσεις στις πόρτες των τουαλετών» βαφτίζονται μέριμνα. Τα σχολεία της πόλης, τα πάρκα και το σύνολο των δημοτικών εγκαταστάσεων εντός κι εκτός πόλης βυθίζονται στην εγκατάλειψη.
-
Εθνική διάσταση: Η υποχώρηση της δημόσιας μέριμνας και η αλλοίωση της πολιτισμικής φυσιογνωμίας της περιοχής αφήνουν ελεύθερο πεδίο σε εξωχώρια κέντρα που επιχειρούν την «ανατολικοποίηση» της Θράκης.
Σχόλιο Συντάκτη: Η «πλήρης πραγματικότητα» στην Κομοτηνή είναι μια άσκηση ισορροπίας στον γκρεμό. Από τη μία, ένας Δήμος που διαχειρίζεται εντυπώσεις μέσω δελτίων τύπου και από την άλλη, μια πόλη που «πνίγεται» στα γκράφιτι, τη σκόνη των εργοταξίων και την αδιαφορία. Όταν η παρακμή γίνεται κανονικότητα, η ευθύνη δεν εξαφανίζεται· απλώς μετακυλίεται μέχρι να μην υπάρχει πια πόλη για να διοικηθεί. Η Κομοτηνή δεν χρειάζεται άλλα «θα» και αναπλάσεις επί χάρτου· χρειάζεται σεβασμό στην ιστορία της και πράξεις που θα κρατήσουν τους νέους της εδώ.
Πηγή: Ρεπορτάζ / Νίκος Αρβανίτης / rodopipress.gr
