Μέτωπο Γκαράνη – Στογιαννίδου για το Θερινό Θέατρο Κομοτηνής: Η «από μηχανής» ιδιωτικοποίηση, οι υπόνοιες για φωτογραφικούς όρους και η ηχηρή αφωνία της αντιπολίτευσης
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Σε τροχιά μετεξέλιξης, αλλά και έντονης πολιτικής σύγκρουσης, μπαίνει το Θερινό Δημοτικό Θέατρο Κομοτηνής και το παρακείμενο αναψυκτήριο. Μια απόφαση της δημοτικής αρχής του κ. Γιάννη Γκαράνη, η οποία έρχεται προς ψήφιση στο Δημοτικό Συμβούλιο, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στην τοπική επικαιρότητα, φέρνοντας στο προσκήνιο σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση της δημοτικής περιουσίας, το μέλλον της πολιτιστικής παραγωγής, αλλά και την ποιότητα του θεσμικού ελέγχου στην πόλη μας.
1. Το Χρονικό της Αντιπαράθεσης: Από την Καταγγελία στην Απάντηση
Η σπίθα ανάφλεξης υπήρξε η δημόσια τοποθέτηση της ανεξάρτητης δημοτικής συμβούλου, κ. Κλεοπάτρας Στογιαννίδου, η οποία χαρακτήρισε την εισήγηση για την ενιαία εκμίσθωση του Θεάτρου και του αναψυκτηρίου ως «απόφαση-σκάνδαλο» και «εισήγηση-έκτρωμα» που πρέπει άμεσα να αποσυρθεί.
Η κ. Στογιαννίδου κατήγγειλε ότι η διοίκηση δρομολογεί την εκχώρηση της πιο σημαντικής θερινής πολιτιστικής υποδομής της πόλης σε μια ιδιωτική επιχείρηση, η οποία θα αποφασίζει με γνώμονα το κέρδος για το τι θα ανεβαίνει στη σκηνή. Μάλιστα, άφησε σαφείς αιχμές για «κρυφή ατζέντα» ιδιωτικοποιήσεων της παράταξης «Κοινωνία Πολιτών», αμφισβητώντας αν η δημοτική αρχή διαθέτει τη λαϊκή εντολή για μια τέτοια κίνηση, ενώ αναρωτήθηκε σκωπτικά αν σειρά έχει και το χειμερινό ΔΗΠΕΘΕ.
Η απάντηση του Δημάρχου Κομοτηνής, κ. Γιάννη Γκαράνη, υπήρξε άμεση και ιδιαίτερα οξεία, κατηγορώντας την κ. Στογιαννίδου για «σοβαρή διαστρέβλωση και παραποίηση των πραγματικών δεδομένων» με σκοπό τη δημιουργία αρνητικών εντυπώσεων.
2. Τα Επιχειρήματα των δύο Πλευρών
Η Θέση της Δημοτικής Αρχής (Γιάννης Γκαράνης):
-
Οικονομικός και Λειτουργικός Εξορθολογισμός: Το θέατρο είναι αστέγαστο και χρησιμοποιείται μόλις 3 μήνες τον χρόνο. Με την ενιαία ετήσια εκμίσθωσή του μαζί με το αναψυκτήριο, ο χώρος θα λειτουργεί όλο το έτος, εξασφαλίζοντας σταθερά έσοδα και γλιτώνοντας τον Δήμο από το αυξημένο κόστος συντήρησης που προκαλεί η 9μηνη αδράνεια.
-
Καμία Εκχώρηση Πολιτιστικής Πολιτικής: Ο Δήμαρχος ξεκαθάρισε ότι εδώ και δεκαετίες το ΔΗΠΕΘΕ εκμισθώνει το καλοκαίρι τον χώρο σε ιδιωτικές πολιτιστικές επιχειρήσεις για μεμονωμένες παραστάσεις. Το ΔΗΠΕΘΕ δεν φιλοξενεί εκεί δικές του παραγωγές, παρά μόνο τον θερινό κινηματογράφο, ο οποίος από το επόμενο καλοκαίρι μεταφέρεται σε καταλληλότερο και πιο φιλόξενο χώρο.
-
Πρόβλεψη για Συλλόγους και ΔΗΠΕΘΕ: Υπάρχει ρητή μέριμνα για τη δωρεάν φιλοξενία των παραστάσεων των τοπικών Πολιτιστικών Συλλόγων. Παράλληλα, τα έσοδα από το μίσθωμα θα κατευθυνθούν στην περαιτέρω οικονομική ενίσχυση του ΔΗΠΕΘΕ.
-
Διάσωση από την Εγκατάλειψη: Η διοίκηση υπογράμμισε ότι κατάφερε να επιλύσει οριστικά τα χρόνια δικαστικά προβλήματα με τον προηγούμενο εκμισθωτή, επιχειρώντας να βγάλει το αναψυκτήριο από το καθεστώς της φθοράς. Οι τρεις αποθήκες που εξαιρούνται παραμένουν ως το καλλιτεχνικό εργαστήριο κατασκευής σκηνικών του ΔΗΠΕΘΕ.
Τα Επιχειρήματα της Κριτικής (Κλ. Στογιαννίδου):
-
Εργαλειοποίηση του Πολιτισμού: Η άσκηση πολιτιστικής πολιτικής αποτελεί υποχρέωση της δημοτικής εξουσίας και δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πεδίο ιδιωτικού κέρδους, αλλοιώνοντας τη δημόσια αποστολή του χώρου.
-
Φωτογραφικοί Όροι και Αποκλεισμός Ντόπιων Επαγγελματιών: Το αναψυκτήριο αποτελεί ένα «φιλέτο» της πόλης, ειδικά ενόψει της ανάπλασης της παλαιάς Νομικής και του πάρκου της Περιφέρειας. Αν στη διακήρυξη μπουν όροι που απαιτούν «εμπειρία σε θεατρικές παραγωγές» αντί για εμπειρία στην εστίαση, οι επαγγελματίες της Κομοτηνής θα αποκλειστούν.
-
Εξωτερικά Συμφέροντα: Υπάρχουν ήδη πληροφορίες για ενδιαφέρον επαγγελματία εκτός Ροδόπης, με κίνδυνο ένα κερδοφόρο δημοτικό ακίνητο, που θα μπορούσε να ζήσει μια τοπική οικογένεια, να καταλήξει σε ξένα χέρια.
Δήμος Κομοτηνής: Αντιδράσεις για την εκμίσθωση του Θερινού Δημοτικού Θεάτρου
3. Η Δική μας Άποψη: Η Ομολογία Αποτυχίας και η Αντιπολίτευση-«Φάντασμα»
Η δημόσια αυτή σύγκρουση φέρνει στην επιφάνεια μια πικρή αλήθεια που οι δημότες της Κομοτηνής βιώνουν εδώ και χρόνια: την παρακμή, την εγκατάλειψη και τη φθορά των δημόσιων χώρων μας.
Η όψιμη σπουδή του κ. Γκαράνη να παρουσιάσει την ιδιωτικοποίηση ως τη μοναδική λύση για τη διάσωση του Θερινού Θεάτρου, αποτελεί στην πραγματικότητα μια έμμεση αλλά σαφέστατη ομολογία διαχειριστικής αποτυχίας της ίδιας του της διοίκησης. Όταν ένας Δήμος παραδέχεται ότι ένας τέτοιος χώρος ρημάζει και υφίσταται «αυξημένες φθορές» επειδή μένει ανεκμετάλλευτος για 9 μήνες, το ερώτημα είναι αμείλικτο: Γιατί η δημοτική αρχή στερείται ενός αυτόνομου, ολοκληρωμένου σχεδιασμού που θα κρατούσε το θέατρο ζωντανό και προσβάσιμο, χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγει στην εύκολη λύση της εκχώρησης σε τρίτους;
Ο πολιτισμός δεν μπορεί να αποτιμάται αποκλειστικά με στείρους λογιστικούς όρους, ούτε είναι ανεκτό να «εκδιώκεται» ο επιτυχημένος Θερινός Κινηματογράφος από τη φυσική του έδρα για να αδειάσει το οικόπεδο για τον επόμενο επενδυτή.
Ωστόσο, πέρα από τις δεδομένες ευθύνες της διοίκησης, η συγκεκριμένη υπόθεση φέρνει στο φως μια εξίσου θλιβερή και επικίνδυνη πραγματικότητα για την τοπική μας δημοκρατία: την πλήρη θεσμική ανυπαρξία της επίσημης αντιπολίτευσης του Δήμου Κομοτηνής.
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο και άκρως απογοητευτικό το γεγονός ότι για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα που αφορά το μέλλον των υποδομών της πόλης, οι δημότες δεν ενημερώθηκαν μέσα από τις θεσμικές διαδικασίες του Δημοτικού Συμβουλίου ούτε από τις επίσημες αντιπολιτευόμενες παρατάξεις. Αντιθέτως, όλα τα παραπάνω τα μάθαμε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσα από την προσωπική παρέμβαση μιας ανεξάρτητης δημοτικής συμβούλου.
Πού βρίσκονται οι οργανωμένες δημοτικές παρατάξεις που υποτίθεται ότι ελέγχουν την εξουσία; Πού είναι οι συγκροτημένες φωνές που όφειλαν να έχουν αναδείξει προ πολλού την εγκατάλειψη του χώρου, προτού φτάσουμε στο τετελεσμένο της δημοπρασίας; Αυτή η ηχηρή αφωνία αποδεικνύει ότι η θεσμική αντιπολίτευση στην Κομοτηνή τελεί υπό πλήρη αδράνεια, παρακολουθώντας τις εξελίξεις ως απλός θεατής από τον καναπέ, αφήνοντας τους πολίτες στο σκοτάδι.
Η Κομοτηνή δεν χρειάζεται ούτε «από μηχανής» εργολάβους για να ασκήσει πολιτισμό, ούτε μια αντιπολίτευση-φάντασμα. Χρειάζεται όραμα, καθημερινή φροντίδα, διαφάνεια στους όρους των διαγωνισμών για τη στήριξη των ντόπιων επαγγελματιών και, πάνω από όλα, σεβασμό στον δημόσιο χαρακτήρα της περιουσίας των πολιτών.
