Αεροπορικός θόρυβος και ποιότητα ζωής- Πρέπει οι κάτοικοι να περιμένουν αύξηση των πτήσεων για να προστατευθούν; Το ερώτημα που θέτει η ευρωβουλευτής Μαρία Ζαχαρία
Το ζήτημα της προστασίας των πολιτών που ζουν δίπλα σε περιφερειακά αεροδρόμια αναδεικνύει η ευρωβουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας, Μαρία Ζαχαρία, αμφισβητώντας το «στενό» όριο των 50.000 ετήσιων κινήσεων αεροσκαφών που θέτει η ευρωπαϊκή νομοθεσία για την ενεργοποίηση ειδικών μέτρων κατά του αεροπορικού θορύβου.
Με αφορμή την περίπτωση του αεροδρομίου της Ρόδου, όπου οι 48.482 πτήσεις του 2025 «απάλλαξαν» τη διοίκηση από τη στρατηγική χαρτογράφηση θορύβου, αναδεικνύεται η αντίφαση μεταξύ της ετήσιας μέτρησης και της πραγματικής καθημερινότητας των κατοίκων κατά την τουριστική περίοδο.
Βασικά Σημεία:
-
Το «κενό» του νόμου: Ο ετήσιος αριθμός πτήσεων δεν αποτυπώνει την πυκνότητα της κίνησης κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν ο θόρυβος και η ατμοσφαιρική επιβάρυνση πολλαπλασιάζονται, επηρεάζοντας δραματικά την ποιότητα ζωής.
-
Ερωτήσεις στην Κομισιόν: Η Μαρία Ζαχαρία κατέθεσε δύο παρεμβάσεις ζητώντας να διευκρινιστεί αν η προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας ισχύει ανεξαρτήτως του ορίου των 50.000 πτήσεων, αλλά και ποιες είναι οι υποχρεώσεις που απορρέουν από το πλαίσιο της EASA για τους κατοίκους γειτονικών περιοχών.
-
Πανευρωπαϊκή διάσταση: Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη Ρόδο, αλλά όλα τα περιφερειακά αεροδρόμια της Ελλάδας και της Ε.Ε. όπου η οικιστική δραστηριότητα γειτνιάζει άμεσα με τους αερολιμένες.
-
Το αίτημα των πολιτών: Οι τοπικές κοινωνίες ζητούν προστασία βασισμένη στις πραγματικές επιπτώσεις που βιώνουν καθημερινά και όχι σε στατιστικούς αριθμούς.
Πηγή: Δελτίο Τύπου Ευρωβουλευτή (8/7/2026) Επιμέλεια: Νικόλαος Αρβανίτης
Σχόλιο συντάκτη: Η περίπτωση της Ρόδου αποτελεί ένα «καμπανάκι» για κάθε περιφερειακό αεροδρόμιο της χώρας μας. Η λογική των «50.000 πτήσεων» δείχνει να αγνοεί την ένταση της εποχικότητας που χαρακτηρίζει τον ελληνικό τουρισμό. Η πρωτοβουλία της ευρωβουλευτή είναι αναγκαία, καθώς η δημόσια υγεία των κατοίκων δεν μπορεί να αποτελεί «παράπλευρη απώλεια» των στατιστικών.
