Ακύλας και Πρίσκιλλα: Οι «Βαλεντίνοι» της Ορθοδοξίας και η κοινή πορεία προς το μαρτύριο
Γράφει η Χριστίνα Καλογεράκη
Στην καρδιά του Φεβρουαρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά στις 13 του μηνός ένα ζευγάρι που η ζωή του υπήρξε το απόλυτο πρότυπο συντροφικότητας, πίστης και ιεραποστολικής δράσης. Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα δεν ήταν απλώς δύο πιστοί, αλλά οι άνθρωποι που ταύτισαν την οικογενειακή τους εστία με την πρώτη «κατ’ οίκον εκκλησία».
Από την προσφυγιά στην Κόρινθο
Η ιστορία τους ξεκινά με μια βίαιη ανατροπή. Το 49 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Κλαύδιος εκδίδει διάταγμα απέλασης των Εβραίων από τη Ρώμη. Ανάμεσα στους πρόσφυγες βρίσκεται ο Ακύλας, ένας Πόντιος σκηνοποιός, και η σύζυγός του Πρίσκιλλα, μια γυναίκα με υψηλή μόρφωση και αρχοντική καταγωγή.
Το ζευγάρι εγκαθίσταται στην Κόρινθο, όπου συνεχίζει την τέχνη της σκηνοποιίας. Εκεί, η συνάντησή τους με τον Απόστολο Παύλο αποδεικνύεται καθοριστική. Ο Παύλος, όντας και ο ίδιος σκηνοποιός, βρίσκει στέγη και εργασία κοντά τους. Μέσα σε 18 μήνες συγκατοίκησης, ο φλογερός λόγος του Παύλου μεταμορφώνει τους οικοδεσπότες του σε φλογερούς αποστόλους.
Η δράση στην Έφεσο και ο Απολλώς
Όταν ο Παύλος αναχωρεί για την Έφεσο, το ζεύγος τον ακολουθεί πιστά. Στην «ξακουστή» πόλη της Αρτέμιδος, ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα λειτουργούν ως οι αθόρυβοι αλλά ουσιαστικοί θεμελιωτές του Χριστιανισμού.
Είναι αυτοί που εντοπίζουν τον Απολλώ, έναν δεινό ρήτορα από την Αλεξάνδρεια, και αντιλαμβάνονται ότι στο κήρυγμά του λείπει η ουσία της Ανάστασης. Με διακριτικότητα και βαθιά θεολογική γνώση, τον κατηχούν πλήρως, μετατρέποντάς τον σε έναν από τους σπουδαιότερους κήρυκες του Ευαγγελίου.
Το Μαρτύριο: Μαζί μέχρι το τέλος
Η ζωή τους υπήρξε μια διαρκής μετακίνηση —Ρώμη, Κόρινθος, Έφεσος— πάντα με στόχο την ιεραποστολή. Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν αναφορές για παιδιά, το πνευματικό τους έργο υπήρξε τεράστιο.
Το τέλος τους γράφεται με αίμα επί Νέρωνος. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση:
-
Πρώτη μαρτύρησε η Πρίσκιλλα μέσω αποκεφαλισμού.
-
Ο Ακύλας, βλέποντας το σθένος της συζύγου του, αρνήθηκε να φανεί λιγότερο ανδρείος και ακολούθησε στο μαρτύριο με την ίδια ακριβώς πίστη.
«Τμηθέν γύναιον Ακύλας φησί βλέπων, Ούκ ανδρίούμαι προς τομήν ανήρ κάρας;»
Με αυτή τη φράση, ο Ακύλας επισφράγισε μια σχέση που ξεκίνησε στη γη και ολοκληρώθηκε στην αιωνιότητα, παραδίδοντας ένα διαχρονικό μάθημα για το πώς η αγάπη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους μπορεί να γίνει το όχημα για κάτι πολύ μεγαλύτερο από τους ίδιου
