Η ελληνική οικονομία, και ειδικότερα η οικονομία της περιφέρειας, βρίσκεται τις τελευταίες εβδομάδες σε μια ιδιότυπη «ομηρία». Ενώ τα αιτήματα του αγροτικού κόσμου αναγνωρίζονται ως δίκαια από τη μεγάλη πλειονότητα των παραγωγικών φορέων αλλά και της κοινής γνώμης, η μέθοδος της κινητοποίησης μέσω των μπλόκων αρχίζει να παράγει αποτελέσματα που απειλούν να κατασπαράξουν τους ίδιους τους κόπους των ανθρώπων της υπαίθρου.
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Η Αδυσώπητη Γλώσσα των Αριθμών
Δεν πρόκειται πλέον για μια θεωρητική συζήτηση, αλλά για μια σκληρή πραγματικότητα που αποτυπώνεται στους ισολογισμούς των επιχειρήσεων. Με ένα ημερήσιο κόστος που αγγίζει τα 45 εκατομμύρια ευρώ, η σωρευτική ζημία των 600 εκατομμυρίων μέσα σε μόλις 15 ημέρες αποτελεί μια «μαύρη τρύπα» που δύσκολα θα καλυφθεί.
Η Γεωγραφία της Κινητοποίησης και τα Σημεία «Στραγγαλισμού»
Το κόστος αυτό ακολουθεί τη γεωγραφία των μπλόκων που έχουν απομονώσει τις κύριες πύλες εισόδου και εξόδου της χώρας:
-
Στρατηγικά Περάσματα: Το μπλόκο στον Προμαχώνα αποτελεί το πιο κρίσιμο σημείο για το διεθνές εμπόριο, καθώς «παγώνει» τις οδικές εξαγωγές. Αντίστοιχα, στον Έβρο και τη Ροδόπη, οι καθυστερήσεις στα τελωνεία πλήττουν άμεσα την τοπική εμπορική δραστηριότητα.
-
Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα: Με επίκεντρο τα Μάλγαρα, τη Νίκαια και τη Σιάτιστα, ο εφοδιασμός από και προς τη Θεσσαλονίκη αντιμετωπίζει καθυστερήσεις που αυξάνουν τα ναύλα κατά 15%.
-
Στερεά & Δυτική Ελλάδα: Τα μπλόκα στην Περιμετρική Πατρών, το Χαλίκι και την Υψηλή Γέφυρα Χαλκίδας «στραγγαλίζουν» τη σύνδεση με τα λιμάνια και την πρωτεύουσα.
Η Κοινή Γνώμη: Ναι στα Αιτήματα, Όχι στους Κλειστούς Δρόμους
Η πρόσφατη δημοσκόπηση της Pulse (για τον ΣΚΑΪ) αποτυπώνει ανάγλυφα το κοινωνικό παράδοξο: Η πλειοψηφία των πολιτών τάσσεται υπέρ των αιτημάτων των αγροτών, αναγνωρίζοντας το δυσβάσταχτο κόστος παραγωγής. Ωστόσο, οι πολίτες εμφανίζονται βαθιά διχασμένοι και επιφυλακτικοί ως προς τις μορφές κινητοποίησης.
Το κλείσιμο δρόμων, λιμανιών και αεροδρομίων στερείται της καθολικής κοινωνικής νομιμοποίησης, καθώς η ταλαιπωρία και η οικονομική αιμορραγία πλήττουν οριζόντια την κοινωνία.
οι επιπτώσεις στον τουρισμό και την εφοδιαστική αλυσίδα είναι αλυσιδωτές, δημιουργώντας ένα φαινόμενο «ντόμινο» που πλήττει άμεσα την οικονομία της περιφέρειας, ειδικά τώρα που διανύουμε την εορταστική περίοδο.
Με βάση τα στοιχεία από το ΕΒΕΠ, τον ΣΕΒΕ και τις ενώσεις ξενοδόχων, οι επιπτώσεις συνοψίζονται στα εξής:
1. Τουρισμός: Στην «Κόψη του Ξυραφιού»
Ο τουρισμός της υπαίθρου, που βασίζεται στις οδικές μετακινήσεις, δέχεται το ισχυρότερο πλήγμα:
-
Κύμα Ακυρώσεων: Σε ορεινούς προορισμούς (Τρίκαλα, Μετέωρα, Πήλιο, Ήπειρος), οι ακυρώσεις αγγίζουν το 30%. Παρόλο που οι κρατήσεις ήταν στο 100%, η αβεβαιότητα για το αν οι δρόμοι θα είναι ανοιχτοί αποτρέπει τους εκδρομείς.
-
Οικονομική Αιμορραγία: Καταγράφεται η τάση των Ελλήνων να στρέφονται σε προορισμούς του εξωτερικού (αεροπορικώς) για να αποφύγουν την ταλαιπωρία των μπλόκων, στερώντας πολύτιμη ρευστότητα από την ελληνική περιφέρεια.
-
Απώλεια Εσόδων: Το ημερήσιο κόστος για τον τουρισμό υπολογίζεται στα 3-5 εκατ. ευρώ, ποσό που είναι αδύνατο να αναπληρωθεί μετά τις γιορτές.
2. Εφοδιαστική Αλυσίδα & Ακρίβεια
-
Αύξηση Ναύλων: Οι μεταφορικές εταιρείες έχουν ήδη επιβάλει αυξήσεις έως και 15% λόγω των παρακάμψεων και της αυξημένης κατανάλωσης καυσίμων.
-
Κίνδυνος Ανατιμήσεων: Αν και υπάρχει επάρκεια προϊόντων, το αυξημένο κόστος μεταφοράς και η φθορά ευπαθών προϊόντων (ζημιά 5-8 εκατ. ευρώ ημερησίως στις εξαγωγές) ασκούν πιέσεις για αυξήσεις τιμών στα ράφια, επιβαρύνοντας τον καταναλωτή.
Συμπέρασμα: Ο Διάλογος ως Μονόδρομος – Πριν η Συμπάθεια Γίνει Οργή
Το δίκαιο του αγώνα δεν νομιμοποιεί τον στραγγαλισμό του διπλανού μας. Ο αγρότης της Ροδόπης, του Έβρου και της Θεσσαλίας δεν μπορεί να κερδίσει αν ο έμπορος, ο ξενοδόχος και ο μεταφορέας χρεοκοπήσουν.
Η κυβέρνηση δηλώνει ότι 20 από τα 27 αιτήματα είναι στο τραπέζι με διάθεση λύσης.
Αν οι αγρότες δεν αντιληφθούν ότι η παράταση της «ομηρίας» των δρόμων υπονομεύει πρωτίστως τους ίδιους, τότε η ιστορία θα καταγράψει μια πύρρειο νίκη: Θα έχουν πάρει ίσως μερικές υποσχέσεις, αλλά θα έχουν χάσει για πάντα τη στήριξη της κοινωνίας.
Ο διάλογος με ανοιχτούς δρόμους δεν είναι υποχώρηση· είναι η μόνη πράξη ευθύνης για να μην γκρεμιστεί ό,τι απέμεινε όρθιο στην ελληνική ύπαιθρο.
