Athens Defence Conference: «Καμπανάκι» για την απουσία εγχώριας αμυντικής στρατηγικής – Το στοίχημα της συμπαραγωγής και της καινοτομίας
Η επιτακτική ανάγκη να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους της Ελλάδας από τις απλές εισαγωγές έτοιμων οπλικών συστημάτων στην ουσιαστική ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας βρέθηκε στο επίκεντρο του Athens Defence Conference. Το συνέδριο, που συνδιοργανώνεται από το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών και το ΕΛΙΑΜΕΠ, συγκέντρωσε κορυφαίους θεσμικούς παράγοντες, διπλωμάτες και στελέχη της αγοράς, οι οποίοι ανέλυσαν τις ευκαιρίες που προσφέρει η νέα ευρωπαϊκή χρηματοδοτική συγκυρία.
Το «Κενό» των Προμηθειών και η Ανάγκη για Μαζική Παραγωγή
Ο Υποστράτηγος Γιώργος Πανούσης, εκπροσωπώντας το νεοσύστατο Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) και το ΓΕΕΘΑ, παραδέχθηκε ότι μέχρι σήμερα οι Ένοπλες Δυνάμεις βασίζονταν σχεδόν αποκλειστικά στις εισαγωγές για την κάλυψη των αναγκών τους. Τόνισε ότι το ΕΛΚΑΚ αποτελεί πλέον τον οργανισμό-κλειδί για την ανάπτυξη εγχώριων τεχνολογικών λύσεων, υπογραμμίζοντας ότι η πραγματική επιτυχία της καινοτομίας κρίνεται στη δυνατότητα μαζικής παραγωγής των συστημάτων που αναπτύσσονται.
Από την πλευρά του, ο Αλέξανδρος Διακόπουλος, Εκτελεστικός Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΑΒ, άσκησε δριμεία κριτική στην απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα έχει δαπανήσει μυθικά ποσά για αγορές όπλων, χωρίς να εξασφαλίσει την απαραίτητη εγχώρια υποστήριξή τους. «Ο πόλεμος άλλαξε ριζικά λόγω της τεχνολογίας, αλλά απαιτείται συνδυασμός νέων και παραδοσιακών συστημάτων, καθώς και ασφαλείς εφοδιαστικές αλυσίδες», σημείωσε.
Το Μοντέλο της Πολωνίας και της Σουηδίας ως Οδηγός
Στη συζήτηση εισφέρθηκε η πολύτιμη εμπειρία ξένων κρατών:
-
Ο Πρέσβης της Πολωνίας, Wojciech Ponikiewski, ανέφερε ότι η χώρα του έχτισε μια ισχυρή αμυντική βάση μέσω διεθνών συνεργασιών, ενώ σύντομα αναμένεται να απορροφήσει πάνω από 44 δισ. ευρώ σε ευρωπαϊκά κονδύλια για την άμυνα.
-
Ο Πρέσβης της Σουηδίας, Håkan Emsgård, και η Michaela Fecko (Διευθύντρια Βιομηχανικών Συνεργασιών της SAAB) παρουσίασαν το σουηδικό «μοντέλο τριπλής έλικας» (συνεργασία κυβέρνησης, βιομηχανίας και πανεπιστημίων), εκφράζοντας την πρόθεσή τους για νέες συνέργειες στην Ελλάδα.
Ζητείται Μόνιμος Κυβερνητικός Φορέας
Ο Αναστάσιος Ροζολής, Πρόεδρος του ΣΕΚΠΥ, έθεσε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων, τονίζοντας ότι η ελληνική βιομηχανία πρέπει να εξασφαλίσει κατώτατο όριο συμμετοχής 25% στα εξοπλιστικά προγράμματα. Ζήτησε την ίδρυση ενός μόνιμου κυβερνητικού φορέα για την εθνική στρατηγική αμυντικών προμηθειών, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να παράγει μέρη των μεγάλων συστημάτων που αγοράζει, όπως των μαχητικών αεροσκαφών ή της «Ασπίδας του Αχιλλέα».
Τέλος, ο Βασίλης Αντωνιάδης της Boston Consulting Group (BCG) υπογράμμισε ότι οι αμυντικές δαπάνες μπορούν να λειτουργήσουν ως μοχλός ανάπτυξης για το ελληνικό ΑΕΠ, αρκεί να αποφευχθεί ο κατακερματισμός και να αξιοποιηθούν οι ευρωπαϊκές συμμαχίες (όπως ο μηχανισμός SAFE) με γειτονικές χώρες.
Ταυτότητα Ανάρτησης
-
Πηγή: energia.gr / Ρεπορτάζ ΣυνεδρίουΕπιμέλεια: Συντακτική Ομάδα RodopiPress
Σχόλιο Συντάκτη
Οι διαπιστώσεις που ακούστηκαν στο Athens Defence Conference αποτελούν μια σκληρή, αλλά απόλυτα ρεαλιστική αλήθεια που στο RodopiPress έχουμε αναδείξει επανειλημμένα. Η Ελλάδα παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους αγοραστές όπλων παγκοσμίως, αλλά την ίδια στιγμή η εγχώρια αμυντική της βιομηχανία φυτοζωεί. Το να ξοδεύουμε δισεκατομμύρια για «αγορές από το ράφι» χωρίς να εξασφαλίζουμε ούτε καν την εγχώρια συντήρηση και την εφοδιαστική αλυσίδα των συστημάτων αυτών, αποτελεί στρατηγικό παραλογισμό.
Η ίδρυση του ΕΛΚΑΚ είναι ένα θετικό βήμα, αλλά αν η καινοτομία δεν συνδεθεί με εργοστάσια και γραμμές παραγωγής στην ελληνική περιφέρεια —όπως για παράδειγμα με τη δημιουργία αμυντικών και τεχνολογικών κόμβων στη Θράκη— θα μείνουμε με τις ωραίες ιδέες στα χαρτιά. Το παράδειγμα της Πολωνίας και της Σουηδίας δείχνει τον δρόμο: η εθνική ασφάλεια δεν εξαγοράζεται απλώς με υπογραφές επιταγών στο εξωτερικό, αλλά χτίζεται στα εγχώρια ναυπηγεία, στις αεροβιομηχανίες και στα ερευνητικά κέντρα. Το ελάχιστο όριο του 25% για την ελληνική συμμετοχή στα εξοπλιστικά δεν πρέπει να είναι ευχή, αλλά απαράβατος νόμος.
