Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Υπάρχουν χρονιές που μια πόλη λάμπει και χρονιές που απλώς… ανάβει τα λαμπάκια. Το φετινό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα του Δήμου Κομοτηνής ανήκει δυστυχώς στη δεύτερη κατηγορία. Πρόκειται για έναν σχεδιασμό που δεν προσφέρει έμπνευση, δεν συνομιλεί με την κοινωνία και δεν προτείνει τίποτα πέρα από μια χούφτα επαναλαμβανόμενων εκδηλώσεων, εγκλωβισμένων στην κεντρική πλατεία.
Η φετινή προσέγγιση μοιάζει περισσότερο με τυπική διεκπεραίωση υποχρεώσεων παρά με εορταστικό όραμα. Η έλλειψη δημιουργικότητας είναι εμφανής, αλλά το μείζον πρόβλημα εντοπίζεται στην παντελή απουσία στρατηγικής για την ενίσχυση της τοπικής αγοράς. Την ώρα που γειτονικές πόλεις, με λιγότερους πόρους αλλά μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, χτίζουν ζωντανές γιορτινές ταυτότητες και προσελκύουν επισκέπτες, η Κομοτηνή παρουσιάζει ένα πρόγραμμα χωρίς ίχνος φαντασίας.
Αυτή η αισθητική και οργανωτική ένδεια γίνεται ακόμη πιο ηχηρή όταν αντιπαραβάλλεται με το οικονομικό σκέλος. Οι αποφάσεις του Δήμου δημιουργούν ένα αντιφατικό τοπίο: Εγκρίθηκαν 37.200 ευρώ αποκλειστικά για τον σχεδιασμό του Χριστουγεννιάτικου Θεματικού Πάρκου, χωρίς να περιλαμβάνεται η κατασκευή. Παράλληλα, δαπανώνται ποσά για αποξηλώσεις και μικρές δράσεις, ενώ η τελική σύμβαση για την υλοποίηση του πάρκου παραμένει ασαφής. Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: Πώς γίνεται ένα πρόγραμμα τόσο φτωχό σε περιεχόμενο να συνοδεύεται από δαπάνες τόσο υψηλές για προετοιμασία;
Το κόστος του Χριστουγεννιάτικου Θεματικού Πάρκου Κομοτηνής: Τι γνωρίζουμε μέχρι τώρα
Ακόμη και σε επίπεδο εικόνας, η προχειρότητα είναι εξόφθαλμη. Το εξώφυλλο του προγράμματος παρουσιάζει —λανθασμένα— θέμα θεματικού πάρκου που παραπέμπει σε περσινές εικόνες του Βόλου, χωρίς την παραμικρή αναφορά σε τοπόσημα της Κομοτηνής. Πρόκειται για ένα σοβαρό δείγμα απουσίας ταυτότητας και έλλειψης επαγγελματισμού. Όπως σχολιάζουν χαρακτηριστικά επαγγελματίες του τουρισμού: «Όταν δεν προβάλεις την ίδια σου την πόλη, πώς περιμένεις να προσελκύσεις κόσμο;».
Επιπλέον, το πρόγραμμα χαρακτηρίζεται από «μοναξιά». Δεν περιλαμβάνει καμία συνδιοργάνωση με την Εκκλησία ώστε να αναδειχθεί το πνευματικό στοιχείο των ημερών, σε αντίθεση με άλλες πόλεις όπου Δήμοι και Μητροπόλεις συμπράττουν στενά. Το μεγαλύτερο, όμως, παράπονο είναι η αίσθηση εγκατάλειψης εκτός των τειχών της πλατείας. Οι οικισμοί —η καρδιά της καθημερινής ζωής— αγνοούνται, οι γειτονιές παραμένουν σκοτεινές και η εορταστική ζωή δεν απλώνεται στους εμπορικούς δρόμους. Δεν υπάρχει καμία δικτύωση με επαγγελματίες και φορείς που θα μπορούσαν να δώσουν πνοή στο κέντρο.
Σε μια περίοδο όπου οι γιορτές αποτελούν μοχλό ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής, η Κομοτηνή παραμένει στάσιμη. Οι φετινές επιλογές συνθέτουν μια χαμένη ευκαιρία. Η πόλη και η αγορά της αξίζουν περισσότερα από ένα πρόγραμμα-ρουτίνα, ακριβό στη θεωρία και φτωχό στην πράξη.
Σε μια πόλη με τόσο πλούσια πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα, οι γιορτές θα μπορούσαν να ήταν πολύ περισσότερα από μια τυπική παράθεση εκδηλώσεων. Θα μπορούσαν να αποτελούν εμπειρία. Φέτος, δεν αποτέλεσαν.
