Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Στη Θράκη, ο χειμώνας δεν είναι ποτέ απλώς μια εποχή. Είναι χρόνος πυκνός, φορτισμένος με νόημα. Είναι η στιγμή που οι άνθρωποι χαμηλώνουν τον τόνο, στρέφονται προς τα μέσα και επαναδιαπραγματεύονται τη σχέση τους με το ιερό, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Την ίδια στιγμή όμως, σχεδόν υπόγεια, ανοίγει και ένας άλλος δρόμος: αυτός της χαράς, του παιχνιδιού, της παιδικής ματιάς που αρνείται να δει τον κόσμο μόνο σοβαρό.
- Οι μουσουλμανικές κοινότητες μπαίνουν στους Τρεις Ιερούς Μήνες, σε έναν χρόνο προετοιμασίας, αυτοκάθαρσης και πνευματικής εγρήγορσης.
- Οι Μπεκτασήδες-Αλεβίτες ολοκληρώνουν τον εξωστρεφή εορτολογικό τους κύκλο και περνούν στη χειμερινή περισυλλογή.
- Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί βαδίζουμε προς τα Χριστούγεννα μέσα από νηστεία, προσμονή και σιωπηλή αναμονή της Γέννησης.
Διαφορετικά ημερολόγια, διαφορετικές θεολογίες, κοινός όμως ο συμβολισμός: ο χειμώνας ως χρόνος εσωτερικής ανασύνταξης, συμφιλίωσης και ελπίδας.
Και μέσα σε αυτό το πολυεπίπεδο θρησκειολογικό τοπίο, στο Σουφλί, ακούγεται το γέλιο των παιδιών. Όχι ως αντίφαση, αλλά ως φυσική συνέχεια. Γιατί κάθε θρησκευτική παράδοση, στον πυρήνα της, μιλά για ελπίδα. Και η ελπίδα βρίσκει την πιο καθαρή της μορφή στο βλέμμα ενός παιδιού.
Γράφω αυτά τα λόγια ως πατέρας εδώ και δεκατρία χρόνια. Και το παιδί μου μεγαλώνει μέσα σε αυτή τη χειμωνιάτικη μαγεία. Μετρώντας τον χρόνο όχι με ημερολόγια, αλλά με στιγμές: τότε που ήταν πολύ μικρό για να θυμάται, τότε που πίστευε ακλόνητα στο παραμύθι, τότε που άρχισε να το αμφισβητεί και, τελικά, τότε που κατάλαβε πως το παραμύθι δεν τελειώνει· απλώς αλλάζει μορφή.
Στη Θράκη, τα παιδιά μεγαλώνουν βλέποντας δίπλα τους διαφορετικούς τρόπους πίστης, προσευχής και σιωπής. Και χωρίς να τους το διδάξει κανείς ρητά, μαθαίνουν κάτι θεμελιώδες: ότι το ιερό δεν φοβάται τη διαφορετικότητα. Ότι μπορείς να ζεις τον ίδιο χειμώνα αλλιώς από τον διπλανό σου, χωρίς αυτό να σε απειλεί. Ότι η συνύπαρξη δεν είναι σύνθημα, αλλά καθημερινή πράξη.
Κι όπως συμβαίνει πάντα στο Σουφλί, τα όνειρα δεν μένουν αφηρημένα. Έχουν μυρωδιές. Έχουν το άρωμα από τη ζεστή μπουγάτσα της ΓΕΥΣΗ και τη γνώριμη μυρωδιά από το σουβλάκι του ΒΛΑΣΣΗ. Μικρές, καθημερινές τελετουργίες που δεν ανήκουν σε κανένα θρησκευτικό ημερολόγιο, αλλά κρατούν δεμένο τον τόπο όσο και οι μεγάλες γιορτές.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό αυτού του χειμώνα στη Θράκη: ότι ο στοχασμός των μεγάλων και η χαρά των παιδιών δεν συγκρούονται. Συνυπάρχουν. Όπως η Πίστη και τα πιστεύω…. Όπως οι άνθρωποι. Και όπως τα παιδιά που μεγαλώνουν εδώ, κουβαλώντας μέσα τους μνήμες, μυρωδιές και ιστορίες — αρκετές για να πιστεύουν, χρόνια μετά, πως ο κόσμος χωρά περισσότερες από μία αλήθειες.
Και πως αυτό, τελικά, είναι Ευλογία.
