Η διοίκηση Τοψίδη σε Συμπληγάδες: ανάμεσα στη διαχειριστική αδυναμία και την πολιτική απομόνωση
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Η έγκριση του Ετήσιου Προγράμματος Δράσης 2026 της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης δεν ήταν μια τυπική θεσμική πράξη ρουτίνας. Ήταν μια πολιτική στιγμή αποκάλυψης. Μέσα από αριθμούς, κατανομές και επιλογές, ανέδειξε τα όρια και τις αντιφάσεις της διοίκησης του Χριστόδουλος Τοψίδης, η οποία μοιάζει να κινείται πλέον σε μια γκρίζα ζώνη: από τη μία μια διαχείριση που αμφισβητείται έντονα και από την άλλη μια σταδιακή απομάκρυνση από το κυβερνητικό κέντρο, με απρόβλεπτες συνέπειες.
Το Τεχνικό Πρόγραμμα του 2026 δεν πείθει ως αναπτυξιακό σχέδιο. Αντίθετα, αποτυπώνει μια λογική μικροδιαχείρισης, όπου η διαδικασία υπερισχύει της στρατηγικής. Η επαναλαμβανόμενη εμφάνιση του ποσού των 37.200 ευρώ –του ανώτατου ορίου για απευθείας αναθέσεις– δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση. Δημιουργεί την εικόνα μιας συστηματικής κατάτμησης δαπανών, που αθροιστικά συγκροτούν ένα τεράστιο οικονομικό αποτύπωμα, χωρίς ενιαίο σχεδιασμό και χωρίς καθαρό αναπτυξιακό αφήγημα. Όταν μάλιστα το 84% των έργων αφορά συνεχιζόμενες δράσεις προηγούμενων ετών, το μήνυμα είναι σαφές: η Περιφέρεια δεν αλλάζει ταχύτητα, απλώς ανακυκλώνει τη διαχείριση.
Σε αυτό το περιβάλλον, η επίκληση της νομιμότητας δεν αρκεί. Η πολιτική δεν κρίνεται μόνο με βάση το αν κάτι είναι τυπικά σωστό, αλλά αν είναι επαρκές, παραγωγικό και χρήσιμο για την κοινωνία. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το βασικό έλλειμμα: η απουσία οράματος και προτεραιοτήτων που να πείθουν ότι η Περιφέρεια έχει σχέδιο για το μέλλον και όχι απλώς για την επόμενη χρήση.
Το ίδιο έλλειμμα γίνεται ακόμη πιο ορατό στον πρωτογενή τομέα. Η κρίση της ευλογιάς των προβάτων στη Θράκη άφησε βαθύ αποτύπωμα στο ζωικό κεφάλαιο και αποκάλυψε αδυναμίες στον μηχανισμό πρόληψης και διαχείρισης. Οι ζημιές δεν ήταν μόνο οικονομικές, αλλά και θεσμικές, καθώς ενίσχυσαν την αίσθηση ότι η Περιφέρεια βρέθηκε πίσω από τις εξελίξεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία στελεχών της διοίκησης στα αγροτικά μπλόκα λειτούργησε για πολλούς περισσότερο ως επικοινωνιακή άμυνα παρά ως ουσιαστική στήριξη. Η πολιτική εικόνα, όμως, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αποτελεσματική διοίκηση όταν μια κρίση έχει ήδη ξεφύγει.
Η επιλογή του Περιφερειάρχη να εμφανιστούν συνεργάτες του στα μπλόκα, παρά τις κυβερνητικές συστάσεις, αποτέλεσε και τον καταλύτη για το ρήγμα με το Μέγαρο Μαξίμου. Στην Αθήνα η κίνηση αυτή ερμηνεύθηκε ως αυτονόμηση, με αποτέλεσμα η διοίκηση της Περιφέρειας να μην θεωρείται πλέον δεδομένος συνομιλητής. Οι πληροφορίες περί άτυπης «blacklist» μπορεί να μην επιβεβαιώνονται θεσμικά, αποτυπώνουν όμως μια πραγματική πολιτική ψύχρανση. Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: πρόκειται για συνειδητή επιλογή ανεξαρτησίας ή για ένα βήμα που οδηγεί στην απομόνωση; Χωρίς ισχυρούς διαύλους με το κέντρο, η διεκδίκηση πόρων, έργων και πολιτικής στήριξης γίνεται αντικειμενικά δυσκολότερη.
Το παζλ συμπληρώνεται από τις «σιωπηλές απουσίες» σε κρίσιμες θεσμικές στιγμές, όπως η ορκωμοσία του νέου Μουφτή Διδυμοτείχου. Η μη παρουσία του Περιφερειάρχη δεν ήταν μια ουδέτερη επιλογή. Δημιούργησε κενό και επέτρεψε σε άλλους πολιτικούς παίκτες να κυριαρχήσουν σε ένα πεδίο ιδιαίτερα ευαίσθητο, τη στιγμή που ο νέος θεσμικός χάρτης αναδιατάσσει ρόλους και ισορροπίες. Σε τέτοιες συγκυρίες, η απουσία δεν ερμηνεύεται ως ουδετερότητα, αλλά ως πολιτική στάση – και συχνά ως αδυναμία.
Συνολικά, η διοίκηση Τοψίδη κρίνεται πλέον σε πολλαπλά επίπεδα. Όχι μόνο για το αν οι αναθέσεις της κινούνται εντός νόμου, αλλά για το αν διαθέτει στρατηγική επάρκεια, πολιτική αντοχή και ικανότητα διαχείρισης κρίσεων. Με ανοιχτά μέτωπα στον αγροτικό τομέα, με ένα Τεχνικό Πρόγραμμα που δεν εμπνέει και με μια σχέση με το κυβερνητικό κέντρο που δοκιμάζεται, το αναπτυξιακό στοίχημα για την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη παραμένει – ίσως περισσότερο από ποτέ – αβέβαιο.
Ποιοί δεν παρέστησαν στην Ορκωμοσία του Μουφτή Διδυμοτείχου;
