Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Είναι Ιανουάριος του 2026. Μιλάμε για ψηφιακά σχολεία, διαδραστικούς πίνακες και τεχνητή νοημοσύνη, αλλά η πραγματικότητα μας χαστουκίζει με μια χαρτοταινία. Τα όσα εκτυλίχθηκαν στο Γυμνάσιο Νέου Σουλίου Σερρών και στο Δημοτικό Λουτρακίου δεν είναι απλώς «ατυχή συμβάντα»· είναι η απόλυτη κατάρρευση κάθε έννοιας παιδαγωγικής ευθύνης.
Από τον «Μελλοντικό Βιαστή» στη Μεσαιωνική Τιμωρία
Η αρχή έγινε στο Λουτράκι, όπου μια δασκάλα κατονόμασε έναν 6χρονο μαθητή ως «μελλοντικό βιαστή», αδυνατώντας να διακρίνει την παιδική αθωότητα από τη δική της παράνοια. Στη συνέχεια, στις Σέρρες, η χαρτοταινία έγινε το όργανο μιας μεσαιωνικής φίμωσης.
Αλήθεια, πώς φτάνει ένας άνθρωπος που διαμορφώνει ψυχές να νιώθει τόσο ανέγγιχτος; Η απάντηση κρύβεται στη διαπίστωση ότι συχνά ένας ολόκληρος μηχανισμός –συνάδελφοι που «μένουν ενεοί», διευθύνσεις που «κάνουν παρατηρήσεις» και μια γραφειοκρατία που απλώς «μετακινεί» το πρόβλημα– γνωρίζει και σιωπά. Η σιωπή , η συγκάλυψη , ή δήθεν κατανόηση είναι το λίπασμα για την αυθαιρεσία.
Η Αξιολόγηση ως «Φίλτρο» και όχι ως «Τιμωρία»
Η συζήτηση για την αξιολόγηση συχνά εγκλωβίζεται σε συνδικαλιστικές διαμάχες. Όμως, τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η μεγαλύτερη τιμωρία επιβάλλεται στους μαθητές όταν δεν υπάρχει κανένα φίλτρο καταλληλότητας.
-
Ψυχική Υγεία: Ποιος ελέγχει την ισορροπία στην έδρα; Η «ιδιόρρυθμη συμπεριφορά» που κατήγγειλαν οι γονείς στο Λουτράκι επί χρόνια, γιατί δεν οδήγησε σε έγκαιρη απομάκρυνση;
-
Παιδαγωγική Επάρκεια: Όταν η έδρα γίνεται πεδίο εκτόνωσης συμπλεγμάτων ή κατήχησης, η αξιολόγηση παύει να είναι γραφειοκρατία· γίνεται μέτρο προστασίας.
-
Η Ιερή «Μονιμότητα»: Η μονιμότητα δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελεί ασυλία για την ανεπάρκεια, ούτε καταφύγιο για παραβατικές συμπεριφορές.
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στη σκοτεινή πλευρά: περιπτώσεις παιδόφιλων, παιδεραστών ή διακινητών παιδικής πορνογραφίας που κρύφτηκαν πίσω από το κύρος του εκπαιδευτικού. Η αξιολόγηση πρέπει να είναι το κόσκινο που θα αποβάλλει κάθε επικίνδυνο στοιχείο πριν καταστρέψει ζωές.
Η Υποκρισία της «Πειθαρχίας» και η Πραγματικότητα της Κομοτηνής
Είναι προκλητικό να αυστηροποιούνται οι ποινές για τους μαθητές, όταν το κράτος αποτυγχάνει να τους εξασφαλίσει τα στοιχειώδη. Πριν ζητήσουμε «συμμόρφωση», οφείλουμε να μεριμνήσουμε για ασφαλή σχολεία.
Νωπές είναι ακόμα οι διαμαρτυρίες και οι καταλήψεις των μαθητών στην Κομοτηνή. Τα παιδιά μας βγήκαν στους δρόμους για τις άθλιες συνθήκες καθημερινής διαβίωσης:
-
Τουαλέτες που θυμίζουν εστίες μόλυνσης.
-
Εργαστήρια χωρίς εξοπλισμό και αίθουσες που μπάζουν κρύο.
Πώς απαιτείς σεβασμό από έναν έφηβο όταν τον αναγκάζεις να μορφώνεται σε ερείπια και, ταυτόχρονα, τον αφήνεις απροστάτευτο απέναντι σε εκπαιδευτικούς που τον φιμώνουν με ταινίες;
Συμπέρασμα
Το σχολείο δεν είναι χώρος «βολεμένων», αλλά χώρος ευθύνης. Η αξιολόγηση, ο έλεγχος της ψυχικής υγείας και η επένδυση στις υποδομές πρέπει να προηγηθούν κάθε «πειθαρχικού μέτρου» κατά των μαθητών.
Το «σημαντικό είναι τα παιδιά να μιλάνε», αλλά το πιο σημαντικό είναι εμείς, ως κοινωνία, να τα ακούμε και να δρούμε. Πριν η χαρτοταινία γίνει η κανονικότητα του 2026.
“Ψεύδη” και “fake news”: Η μετωπική σύγκρουση Δημάρχου και Κοινωνίας για τα χάλια των σχολείων
