Ροδόπη: Το παρασκήνιο της ανεξαρτητοποίησης Φερχάτ και η «σύσκεψη των 100» που προηγήθηκε
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Η ανεξαρτητοποίηση του βουλευτή Ροδόπης Οζγκιούρ Φερχάτ από τη Νέα Αριστερά δεν αποτελεί μια μεμονωμένη πολιτική κίνηση, αλλά το πιο ηχηρό μέχρι στιγμής επεισόδιο μιας εσωτερικής κρίσης που εξελίσσεται εδώ και εβδομάδες στο εσωτερικό του κόμματος.
Πίσω από την αποχώρηση του βουλευτή Ροδόπης βρίσκεται ένα έντονο παρασκήνιο διαβουλεύσεων, διαφωνιών και άτυπων συσπειρώσεων, που κορυφώθηκε λίγες ημέρες πριν με τη λεγόμενη «σύσκεψη των 100» στελεχών της Νέας Αριστεράς.
Σύμφωνα με πληροφορίες, την περασμένη Τρίτη πραγματοποιήθηκε κλειστή διαδικτυακή σύσκεψη με τη συμμετοχή περίπου 100 στελεχών και κομματικών παραγόντων, ανάμεσά τους οι Αλέξης Χαρίτσης, Έφη Αχτσιόγλου και Νάσος Ηλιόπουλος. Αντικείμενο της συζήτησης ήταν το πολιτικό μέλλον της Νέας Αριστεράς, η στρατηγική απέναντι στις διεργασίες στον χώρο της Κεντροαριστεράς και κυρίως το ενδεχόμενο νέων πολιτικών σχηματισμών γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα.
Η συζήτηση, σύμφωνα με κομματικές πηγές, δεν εξελίχθηκε ομαλά. Στελέχη όπως η Σία Αναγνωστοπούλου και η Θεανώ Φωτίου εξέφρασαν ανοιχτές επιφυλάξεις για τον τρόπο και τον χρόνο με τον οποίο ορισμένοι επιχειρούν να οδηγήσουν το κόμμα σε νέα πολιτική κατεύθυνση, κάνοντας λόγο για βεβιασμένες κινήσεις και θολό πολιτικό σχέδιο.
Το κλίμα επιβαρύνθηκε ακόμη περισσότερο όταν, αμέσως μετά, στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου, οι Χαρίτσης, Αχτσιόγλου και Ηλιόπουλος επέλεξαν να μην συμμετάσχουν, κίνηση που ερμηνεύθηκε εσωκομματικά ως σαφές μήνυμα πολιτικής αποστασιοποίησης από την υφιστάμενη λειτουργία του κόμματος.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εσωτερικής αποσύνθεσης, ο Οζγκιούρ Φερχάτ φαίνεται πως αποφάσισε να κινηθεί μόνος του, χωρίς να περιμένει τις συλλογικές αποφάσεις της ομάδας των διαφωνούντων. Πληροφορίες αναφέρουν ότι δεν είχε ενημερώσει εκ των προτέρων ούτε τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη για την τελική του απόφαση και ότι η επικοινωνία έγινε αφού ήδη είχε κατατεθεί η επιστολή ανεξαρτητοποίησης στη Βουλή.
Το στοιχείο αυτό θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς αποτυπώνει ότι η αποχώρηση Φερχάτ δεν ήταν προϊόν οργανωμένου σχεδίου της εσωκομματικής τάσης, αλλά προσωπική πολιτική επιλογή με έντονα χαρακτηριστικά αυτονομίας.
Την ίδια στιγμή, συνεργάτες και συνομιλητές του βουλευτή Ροδόπης μεταφέρουν ότι ο ίδιος εξέφραζε εδώ και καιρό αίσθημα «πολιτικής ασφυξίας» εντός της Νέας Αριστεράς. Κατά τις ίδιες πηγές, θεωρούσε ότι το κόμμα είχε εγκλωβιστεί σε παρατεταμένη εσωστρέφεια, χωρίς σαφή πολιτική κατεύθυνση και χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής επανεκκίνησης.
Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν θεωρείται. Ο Φερχάτ είχε ήδη δώσει το «παρών» στην εκδήλωση στο Χαλάνδρι όπου μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας, παρουσία που αξιολογήθηκε από πολλούς ως έμμεσο πολιτικό μήνυμα. Ωστόσο, εδώ ακριβώς αρχίζει και το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα της επόμενης ημέρας.
Σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν έντονα στον χώρο της Κεντροαριστεράς, το υπό διαμόρφωση πολιτικό εγχείρημα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα φέρεται να εξετάζει αυστηρή γραμμή στο ζήτημα των κοινοβουλευτικών εδρών. Δηλαδή, όσοι βουλευτές επιθυμούν να συμμετάσχουν οργανικά σε νέο φορέα, θα πρέπει προηγουμένως να έχουν αποχωρήσει όχι μόνο από τα κόμματά τους αλλά ενδεχομένως και από τη βουλευτική τους ιδιότητα, ώστε να μην κατηγορηθεί το νέο εγχείρημα ότι οικοδομείται πάνω σε «μεταφερόμενες έδρες».
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πολιτικό και ηθικό δίλημμα του Οζγκιούρ Φερχάτ.
Ο ίδιος διαμηνύει ότι δεν προτίθεται να παραδώσει την έδρα, υποστηρίζοντας ότι ανήκει στον λαό της Ροδόπης και όχι σε κομματικούς μηχανισμούς. Η στάση αυτή, όμως, δημιουργεί ενδεχόμενη σύγκρουση με το πολιτικό αφήγημα περί «νέας αρχής» και «ηθικής επανεκκίνησης» που φαίνεται να καλλιεργείται γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό.
Για αρκετούς πολιτικούς παρατηρητές, η επιλογή Φερχάτ ερμηνεύεται και ως έμμεση επίδειξη πολιτικής αυτονομίας απέναντι στην Αθήνα. Με απλά λόγια, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι η πολιτική επιρροή στη Ροδόπη δεν μπορεί να καθορίζεται αποκλειστικά από κεντρικούς σχεδιασμούς ή από τις στρατηγικές ενός νέου ηγετικού σχήματος.
Το βέβαιο είναι ότι η αποχώρηση του βουλευτή Ροδόπης αποδυναμώνει περαιτέρω τη Νέα Αριστερά σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή και ταυτόχρονα μετατρέπει τον ίδιο σε παράγοντα με αυξημένη διαπραγματευτική σημασία για τις επόμενες κινήσεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Η «σύσκεψη των 100», οι εσωτερικές συγκρούσεις, οι αποστάσεις κορυφαίων στελεχών και η αυτόνομη έξοδος Φερχάτ συνθέτουν πλέον μια εικόνα βαθιάς ρευστότητας, όπου κανείς δεν μπορεί ακόμη να προβλέψει ποιος θα είναι ο τελικός πολιτικός χάρτης της επόμενης ημέρας.
Σχόλιο Συντάκτη
Η κίνηση του Οζγκιούρ Φερχάτ επιβεβαιώνει ότι η Ροδόπη παραμένει μια γεωγραφική και πολιτική περιφέρεια με τους δικούς της, ιδιαίτερους κανόνες, όπου οι τοπικές ισορροπίες και η προσωπική επιρροή συχνά υπερβαίνουν τις κομματικές γραμμές της Αθήνας.
Ωστόσο, η ανάλυση της αποχώρησης Φερχάτ παραμένει ημιτελής αν δεν συνυπολογιστεί ο διαχρονικός, φιλοπροξενικός προσανατολισμός του και η ανάγκη του να ισορροπήσει πάνω στο τεντωμένο σχοινί των τρεχουσών γεωπολιτικών εξελίξεων. Στη Ροδόπη, οι εκλογικοί μηχανισμοί δεν κινούνται με όρους «αθηναϊκού σαλονιού»· επηρεάζονται άμεσα από τις κατευθύνσεις και τις επιδιώξεις της Άγκυρας στην περιοχή.
Ο κ. Φερχάτ επιλέγει την τακτική της αυξημένης διαπραγματευτικής ισχύος ως ανεξάρτητος, όμως στον δρόμο προς τη δημιουργία ενός νέου κεντροαριστερού αφηγήματος, ο κίνδυνος να εγκλωβιστεί μεταξύ της κομματικής «ηθικής» της Αθήνας, των αναγκών της τοπικής του βάσης και των προσταγμάτων του Προξενείου είναι παραπάνω από ορατός. Το βέβαιο είναι ότι η Νέα Αριστερά στη Ροδόπη δέχεται ένα καίριο πλήγμα, και ο πολιτικός χάρτης της περιοχής ανακατεύεται για ακόμα μια φορά υπό τη σκιά των παραθεσμικών ισορροπιών.
