Γιάννης Ανδριανός στην Κορώνη: Η Μεσογειακή Διατροφή ως μοχλός ανάπτυξης για την ελληνική περιφέρεια και την αγροτική παραγωγή

Στον ρόλο της Μεσογειακής Διατροφής ως ζωντανού στοιχείου της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και ως βασικού αναπτυξιακού πυλώνα για την ελληνική περιφέρεια αναφέρθηκε ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Γιάννης Ανδριανός, κατά τον χαιρετισμό του στη 16η Διακυβερνητική Συνάντηση των Εμβληματικών Κοινοτήτων της UNESCO στην Κορώνη, η οποία ασκεί την Προεδρία του Δικτύου για το 2026.

Στη συνάντηση μετέχουν εκπρόσωποι από τις επτά χώρες-μέλη του διεθνούς δικτύου: Αγρός (Κύπρος), Brač και Hvar (Κροατία), Κορώνη (Ελλάδα), Pollica – Cilento (Ιταλία), Chefchaouen (Μαρόκο), Tavira (Πορτογαλία) και Soria (Ισπανία).

Ο Υφυπουργός υπογράμμισε ότι η Μεσογειακή Διατροφή υπερβαίνει τα όρια ενός απλού διατροφικού προτύπου, συνδέοντας άρρηκτα τον πρωτογενή τομέα με τις παραδόσεις, την περιβαλλοντική βιωσιμότητα, τη δημόσια υγεία και την οικονομική προοπτική των τοπικών κοινωνιών.

Ειδική αναφορά έκανε στην αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης για την ανάδειξη της ποιότητας των αγροτικών προϊόντων, την προστασία της βιοποικιλότητας και την προσαρμογή των καλλιεργειών στις πιέσεις της κλιματικής κρίσης.

Παράλληλα, έθεσε ως προτεραιότητα της στρατηγικής του ΥΠΑΑΤ τη λειτουργική διασύνδεση της παραγωγής με τη μεταποίηση, τη γαστρονομία και τον τουρισμό για τη διασφάλιση μεγαλύτερης προστιθέμενης αξίας στον παραγωγό, τονίζοντας παράλληλα τη σημασία της εκπαίδευσης των νεότερων γενεών και της διακρατικής συνεργασίας.

Οι επισημάνσεις του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Γιάννη Ανδριανού για τη δυναμική της Μεσογειακής Διατροφής ως εργαλείου περιφερειακής ανασυγκρότησης περιγράφουν μια ορθή θεωρητική κατεύθυνση, η οποία ωστόσο οφείλει να μετουσιωθεί σε απτή πολιτική πράξη πέρα από τις πανηγυρικές ομιλίες των συνεδρίων. Η σύνδεση της αγροτικής παραγωγής με τη μεταποίηση και τη γαστρονομία δεν μπορεί να παραμένει ευχολόγιο σε μια εποχή όπου το κόστος παραγωγής, οι κλιματικές καταστροφές και οι καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις στραγγαλίζουν τον Έλληνα αγρότη.

Ιδιαίτερα για την ακριτική Θράκη, η απόσταση ανάμεσα στις διακηρύξεις για τη «μεσογειακή ταυτότητα» και τη σκληρή πραγματικότητα του κάμπου παραμένει χαώδης. Ενώ περιοχές όπως η Κορώνη και η Μεσσηνία καταφέρνουν να κεφαλαιοποιούν θεσμικά τα τοπικά τους προϊόντα μέσω της UNESCO, στη Ροδόπη, στον Έβρο και στην Ξάνθη ο πλούτος της γης —από το ελαιόλαδο της Μαρώνειας και της Μάκρης μέχρι τα όσπρια, τα αρωματικά φυτά και τα παραδοσιακά κτηνοτροφικά προϊόντα— στερείται ενός ολοκληρωμένου, εξωστρεφούς σχεδίου πιστοποίησης, προστασίας και σύνδεσης με τις αγορές.

Αν το ΥΠΑΑΤ επιθυμεί πραγματικά η Μεσογειακή Διατροφή να λειτουργήσει ως ασπίδα για την ελληνική περιφέρεια, οφείλει να στρέψει το βλέμμα του στις παραμεθόριες ζώνες που ερημώνουν δημογραφικά. Χρειάζονται γενναία κίνητρα για την ίδρυση μονάδων μεταποίησης στον τόπο παραγωγής, ουσιαστική στήριξη των ομάδων παραγωγών απέναντι στα καρτέλ των μεσαζόντων και θεσμική προστασία της θρακικής γης, ώστε ο αγροδιατροφικός πλούτος των συνόρων να μετατραπεί σε πραγματικό εισόδημα για τους ανθρώπους που επιμένουν να κρατούν ζωντανή την ύπαιθρο.