Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Ο απολογισμός μιας πολιτικής διαδρομής δεν κρίνεται από τις λέξεις που επιλέγει ένας βουλευτής για να εξωραΐσει την εικόνα του, αλλά από τα γεγονότα που αφήνει ως αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία. Για τον Οζγκιούρ Φερχάτ, το 2025 υπήρξε, κατά τη δική του ομολογία, μια «γεμάτη χρονιά» δικαίωσης. Ωστόσο, πίσω από το σύνθημα «Θα νικήσουμε» και τις αναφορές σε «ακλόνητες κοινωνικές γέφυρες», οι δημοσιογραφικές αναφορές και η συνεχής ενημέρωση αναδεικνύουν μια πραγματικότητα που ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς επιλέγει συστηματικά να αποσιωπά.
Η Στρατηγική της Αποσιώπησης
Είναι αξιοσημείωτο το πώς ο κ. Φερχάτ παρουσιάζει ως «αδιάλειπτη επαφή με την κοινωνία» την τακτική του περιήγηση στις παράλληλες δομές της περιοχής. Εκεί που ο ίδιος επικαλείται τη «στήριξη και την αγάπη του λαού», οι δημοσιογραφικές καταγραφές εντοπίζουν τη συστηματική νομιμοποίηση των ψευδομουφτειών και την πλήρη ευθυγράμμιση με τις κατευθύνσεις της «Συμβουλευτικής Επιτροπής». Πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή ενίσχυσης ενός δικτύου που λειτουργεί εκτός του θεσμικού πλαισίου της Ελληνικής Πολιτείας, υπονομεύοντας τη θεσμική κανονικότητα στη Θράκη.
Το Προξενικό Στίγμα και η «Μεγάλη Εικόνα»
Η «μεγάλη εικόνα» στην οποία αναφέρεται ο βουλευτής, αν ιδωθεί μέσα από το πρίσμα της δημοσιογραφικής έρευνας, αποκαλύπτει έναν πολιτικό λόγο πλήρως ταυτισμένο με τα εξωχώρια κέντρα. Οι «γέφυρες» που ισχυρίζεται ότι χτίζει δεν συνδέουν τη μειονότητα με το κέντρο των Αθηνών, αλλά με το Τουρκικό Προξενείο, υπηρετώντας μια αναθεωρητική ατζέντα που επενδύει στον εθνοτικό διαχωρισμό. Η ρητορική του περί «τουρκικής μειονότητας», η οποία κυριάρχησε στις παρεμβάσεις του το 2025, αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη αυτής της εξάρτησης.
Θεσμική Εμπλοκή και Πολιτική Αντιπαράθεση
Το έτος που πέρασε σημαδεύτηκε από την άρση της ασυλίας του, μια εξέλιξη που τα μέσα ενημέρωσης ανέδειξαν ως κορυφαία στιγμή θεσμικής κρίσης. Η σφοδρή αντιπαράθεση με έτερο συνάδελφό του βουλευτή της περιοχής δεν ήταν μια απλή κοινοβουλευτική διαφωνία, αλλά η σύγκρουση δύο εκ διαμέτρου αντίθετων πολιτικών αντιλήψεων: της θεσμικής νομιμότητας έναντι της προξενικής επιβολής. Η μετακίνησή του σε νέο πολιτικό σχηματισμό ερμηνεύτηκε από τις δημοσιογραφικές αναφορές όχι ως ιδεολογική αναζήτηση, αλλά ως στρατηγική επιβίωσης των δυνάμεων εκείνων που επιδιώκουν να κρατούν τη Ροδόπη όμηρο εθνικιστικών επιδιώξεων.
Το Συμπέρασμα
Ο κ. Φερχάτ διαβεβαιώνει ότι «η μεγάλη εικόνα τον δικαιώνει». Η αλήθεια είναι ότι η εικόνα αυτή δικαιώνει μόνο όσους εργάζονται για τη δημιουργία τετελεσμένων στη Θράκη. Ως δημοσιογράφοι που παρακολουθούμε στενά τα δρώμενα, οφείλουμε να αναδεικνύουμε αυτό που ο βουλευτής αποσιωπά: ότι η πολιτική του διαδρομή υπηρετεί μια ατζέντα που θέτει το τοπικό συμφέρον σε δεύτερη μοίρα, χάριν των επιταγών από τα εξωχώρια κέντρα.
Η «νίκη» στην οποία αναφέρεται, αν βασίζεται σε αυτές τις «γέφυρες» προς τις παράλληλες δομές, θα είναι μια οδυνηρή ήττα για τη θεσμική συνοχή της Ροδόπης.
