In Memoriam

Γράφει ο Σταμάτης Σακελλίων

Βγήκα στην πλατεία Συντάγματος και διάβασα, μπροστά στη Βουλή, τα ονόματα των γυναικών που δολοφονήθηκαν από τους συντρόφους τους.

ΜΑΡΙΑ, ΕΛΕΝΗ, ΓΕΩΡΓΙΑ, ΤΙΝΑ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΑΪΣΕ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ…

Και συνάχτηκαν οι νεκρές γυναίκες, σιωπηλές, δείχνοντας τις πληγές τους: από μαχαίρι, πιστόλι και ό,τι άλλο. Και τρόμαξαν από το αίμα οι άνθρωποι που έκαναν τη βόλτα τους στην πλατεία.

Αλλά οι δολοφονημένες γυναίκες δεν έφυγαν.

Έκαναν κύκλο και άρχισαν να χορεύουν ένα αργό τσάμικο πάνω στην πλατεία. Ένα τσάμικο θανάτου. Γιατί φωνή δεν είχαν. Μόνο εκείνο το πάτημα των σκιών τους απέναντι στη Βουλή θύμιζε ότι κάποτε υπήρξαν.

Με το αίμα τους έγραψαν μια πρόταση:

ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΑ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑΣ.

Αλλά η σιωπηλή Βουλή παρέμεινε και πάλι σιωπηλή.

Τότε κατέβηκε από την Ακρόπολη ένα κορίτσι, διάφανο σαν κρίνος. Το σώμα του δεν μπορούσαν να διαπεράσουν ούτε σφαίρα ούτε μαχαίρι. Άφησε μόνο ένα δάκρυ να στάξει πάνω στο αίμα των γυναικών.

Και ζήτησε ένα μόνο πράγμα: να σταθούν απέναντι στις δολοφονημένες οι δολοφόνοι τους, για να δουν οι άνθρωποι πόσο τιποτένιοι είναι.

Αλλά ούτε αυτό το δέχτηκε η Βουλή.

Ήταν, λέει, Αύγουστος —ο καιόμενος μήνας— και η Βουλή ήταν κλειστή.

«Τότε θα ’ρθούμε τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο. Και κάθε μήνα θα ’ρχόμαστε, μέχρι να μας απαντήσετε:

Γιατί επιτρέψατε στους δολοφόνους να μας δολοφονήσουν;»

Ύστερα, οι γυναίκες αγκάλιασαν τις πληγές τους και κίνησαν προς την Πνύκα.

Το κορίτσι δίπλωσε το σεντόνι με το αίμα και η πλατεία έλαμπε.

Μόνο μια τρύπα είχε ανοίξει από το δάκρυ του κοριτσιού, εκεί, μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Μπορεί να ήταν από σφαίρα, από μαχαίρι ή από καυστικό υγρό.