Καστελλόριζο: Η αλήθεια για τα υγειονομικά γεγονότα και η «θεσμική παραφωνία» μιας διοίκησης

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης

Τις τελευταίες ημέρες, το Καστελόριζο βρέθηκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας λόγω γεγονότων που αφορούσαν το Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο και τη διαχείριση της υγειονομικής κάλυψης. Μετά από σειρά δημοσιευμάτων και παρεμβάσεων, η 2η Υγειονομική Περιφέρεια (ΥΠΕ), ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης και ο Δήμος Μεγίστης προχώρησαν σε επίσημες διευκρινίσεις, ξεκαθαρίζοντας το τοπίο για τους κατοίκους του ακριτικού νησιού.

Η επίσημη απάντηση της Πολιτείας

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της 2ης ΥΠΕ, οι παραιτήσεις των δύο αγροτικών ιατρών ήταν αποτέλεσμα ανυπέρβλητων προβλημάτων συνεργασίας και όχι έλλειψης βούλησης του ΕΣΥ. Ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, σε παρέμβασή του, κάλεσε να σταματήσει η «προπαγάνδα κατά του ΕΣΥ», τονίζοντας ότι το νησί παραμένει υγειονομικά καλυμμένο. Παράλληλα, ο Δήμος Μεγίστης διέψευσε κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς περί πλήρους εγκατάλειψης, υπογραμμίζοντας τις διαρκείς προσπάθειες για την προσέλκυση ιατρικού προσωπικού μέσω οικονομικών κινήτρων και παροχής στέγης.

Η «σκιά» των ιδιωτικών πολιτικών και το θεσμικό ατόπημα

Ωστόσο, η διαχείριση των γεγονότων από πλευράς της δημοτικής αρχής επαναφέρει στο προσκήνιο έναν βαθύτερο προβληματισμό. Παρατηρείται, δυστυχώς, μια τάση από ορισμένους αιρετούς να εφαρμόζουν «ιδιωτικές πολιτικές» εκεί που απαιτείται θεσμική υπευθυνότητα, «κουβαλώντας» ενίοτε νοοτροπίες από το παρελθόν τους που δεν συνάδουν με τον ρόλο του θεματοφύλακα της κρατικής συνέχειας.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο. Θυμίζουμε το «θεσμικό ατόπημα» του Δημάρχου Καστελλόριζου, Νίκου Ασβέστη, τον Οκτώβριο του 2025, όταν επέλεξε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο της Τουρκίας (Kaş) αντί για ελληνικό νοσοκομείο. Όπως είχε επισημάνει τότε ο Νίκος Αρβανίτης στο RodopiPress, η κίνηση αυτή δεν ήταν απλώς μια «ανθρώπινη ανάγκη», αλλά μια θεσμική παραφωνία.

Όταν ένας δήμαρχος ακριτικής περιοχής:

1. Απαξιώνει τους ελληνικούς θεσμούς παρουσιάζοντάς τους ως ανύπαρκτους,

2. Καταφεύγει στην απέναντι πλευρά για λύσεις, αντί να διεκδικεί θεσμικά από το ελληνικό κράτος,

3. Επιχειρεί να διαχειριστεί προβλήματα με όρους «προσωπικής ατζέντας» και όχι εθνικής στρατηγικής,

τότε το μήνυμα που εκπέμπεται είναι αποσταθεροποιητικό. Η ρητορική του «το κράτος μας εγκατέλειψε» είναι πολιτικά βολική για να καλύψει διοικητικές ανεπάρκειες, αλλά θεσμικά επιζήμια. Σε περιοχές όπως το Καστελλόριζο –όπως και στη Θράκη– η παρουσία των αιρετών πρέπει να αποτελεί ασπίδα εμπιστοσύνης και όχι δίαυλο αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας.

Καταγγελίες και πραγματικότητα

Στο πλαίσιο των πρόσφατων γεγονότων, ο Δήμος Μεγίστης αναφέρει περιστατικά απειλητικής συμπεριφοράς και καταγγέλλει προσπάθειες δυσφήμισης του νησιού. Η αξιολόγηση αυτών των περιστατικών ανήκει πλέον στις δικαστικές αρχές. Είναι, όμως, σαφές ότι η διαρκής αντιπαράθεση, οι καταγγελίες στα κοινωνικά δίκτυα και η «αντιπολιτευτική» διάθεση από τοπικούς άρχοντες που οφείλουν να συνθέτουν, υποβαθμίζουν το κύρος της ακριτικής Ελλάδας.

Το Καστελλόριζο δεν χρειάζεται «αντιπολιτευόμενους δημάρχους» που λειτουργούν ως αγανακτισμένοι πολίτες, αλλά ηγέτες που κρατούν ψηλά τη σημαία της ευθύνης. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ανθρώπους στα σύνορα που ενισχύουν τους θεσμούς, όχι εκείνους που τους ακυρώνουν συμβολικά.

Καστελλόριζο: Το ατόπημα ενός Δημάρχου

Σχόλιο Συντάκτη: Το Rodopipress αγαπάει το Καστελλόριζο! Τα σύνορα της Ελλάδας, από το Αιγαίο μέχρι τη Θράκη, αντιμετωπίζουν πανομοιότυπες προκλήσεις. Η προσπάθεια της Τουρκίας να “ρευστοποιήσει” την ελληνική παρουσία μέσω υβριδικών απειλών, η κρισιμότητα των υποδομών  για την παραμονή του πληθυσμού, και η σημασία του πολιτισμού ως “μαλακής ισχύος” (soft power) είναι τα κοινά μας σημεία.

Για το RodopiPress, η ανάδειξη αυτών των θεμάτων αποτελεί μια αδιάλειπτη υπηρεσία στην εθνική συνείδηση. Η σύγκριση των γεγονότων –από το “ατόπημα του δημάρχου” ή τις αμετροεπής δηλώσεις ενός υπουργού  μέχρι τις τουρκικές προκλήσεις στην ΑΟΖ ή στα Πομακοχώρια Ξάνθης και Ροδόπης – μας επιτρέπει να εξάγουμε συμπεράσματα για το πώς πρέπει να θωρακίζεται ένας ακριτικός τόπος: με θεσμική σοβαρότητα, υποδομές και πίστη στους Έλληνες πολίτες που φυλάττουν τις Θερμοπύλες.»