Πώς απέκτησε η πόλη μας το νέο κτίριο του Μουσικού Γυμνασίου–Λυκείου
Ο καταλυτικός ρόλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, το παρασκήνιο της διεκδίκησης και οι κόντρες με θεσμικούς παράγοντες
Γράφει ο Δήμος Μπακιρτζάκης
Όταν οι κοινωνίες διεκδικούν, όταν οι άνθρωποι απαιτούν και συλλογικά δραστηριοποιούνται, πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν. Και αυτή είναι μια ιστορία που αξίζει να θυμόμαστε, γιατί αφορά ένα από τα σημαντικότερα δημιουργήματα της πόλης μας, το σχολείο-κόσμημα της Κομοτηνής, το Μουσικό Σχολείο. Ένα σχολείο που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο, αλλά δεν ήταν καθόλου αυτονόητο ότι θα αποκτούσε τις υποδομές και τη δυναμική που έχει σήμερα.
Από το παλιό «Θηλέων» στη διεκδίκηση ενός νέου σχολείου
Για όσους δεν γνωρίζουν την ιστορία, την εποχή εκείνη ευτυχήσαμε να έχουμε έναν πολύ διεκδικητικό Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, με πρόεδρο τον γράφοντα, Δήμο Μπακιρτζάκη, αντιπρόεδρο τον Τάσο Παπαγιαννάκη και αξιόλογα μέλη που πίστεψαν από την αρχή στις δυνατότητες αυτού του σχολείου, όπως τη Φλωρεντία Χαριτοπούλου, τη Χριστίνα Αποστολίδου, τη Ζωγραφιά Αρακά και τους αείμνηστους Γιώργο Παναγιωτόπουλο και Στέργιο Πετρίδη.
Το Μουσικό Σχολείο στεγαζόταν τότε στο παλιό «Θηλέων», σε μικρές αίθουσες, οι οποίες ακόμη και σήμερα χρησιμοποιούνται και δεν επαρκούσαν ούτε για τα περίπου 60 παιδιά που φοιτούσαν τότε. Στα πρώτα χρόνια γίνονταν μαθήματα ακόμη και στους διαδρόμους.
Ο Χρήστος Χατζόπουλος θα θυμάται ασφαλώς ότι έκανε μάθημα ακόμη και στο θεωρείο, στην αυλή του σχολείου, χωρίς παράθυρα και πόρτα, σε ένα δωματιάκι ενάμισι τετραγωνικού το πολύ. Αυτή ήταν η πραγματικότητα. Και από αυτή την πραγματικότητα ξεκίνησε η διεκδίκηση.
Διευθυντής του Μουσικού Σχολείου ήταν τότε ο Ηλίας Περδίκης, που μαζί με τον σύλλογο καθηγητών βοηθούσε τα μέγιστα, και η συνεργασία μας ήταν άψογη.
Μέσω του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων προσπαθήσαμε να έρθουμε σε επαφή με τον τότε περιφερειάρχη, Σταύρο Καμπέλη. Τον καλέσαμε σε εκδηλώσεις του σχολείου, για να του εξηγήσουμε από κοντά τι μπορούσε να σημαίνει για την Κομοτηνή ένα πραγματικό Μουσικό Σχολείο, όχι μόνο ως εκπαιδευτικός θεσμός αλλά και ως κύτταρο πολιτισμού.
Και σήμερα μπορούμε να πούμε ότι εκείνη η εκτίμηση δικαιώθηκε. Το Μουσικό Σχολείο έγινε ένα πραγματικό φυτώριο μουσικών, καλλιτεχνών και σχημάτων, και ένα μεγάλο κομμάτι της μουσικής δραστηριότητας της περιοχής μας έχει περάσει από τις αίθουσές του.
Η προμελέτη και η ένταξη στο 3ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης
Η προσπάθεια τότε ήταν να προενταχθεί η ανέγερση του νέου Μουσικού Σχολείου στο 3ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Και οι ημερομηνίες ήταν πιεστικές.
Δεν ξεκινούσαμε, όμως, από το μηδέν. Υπήρχε ήδη μια προϊστορία, καθώς είχαν δοθεί χρήματα για ένα νέο σχολείο. Τα περισσότερα, όμως, είχαν καταναλωθεί σε μελέτες και το έργο είχε μείνει ουσιαστικά σε έναν τοίχο στο ισόγειο, για χρόνια, χωρίς καμία σοβαρή προοπτική ολοκλήρωσης.
Το ζητούμενο, λοιπόν, ήταν να γίνει μια ολοκληρωμένη προμελέτη και να ενταχθεί το έργο συνολικά στο 3ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Τη μελέτη αυτή την ανέλαβε ο Σύλλογος, καθώς η Περιφέρεια δεν προλάβαινε, με την επιστασία του αντιπροέδρου Τάσου Παπαγιαννάκη, προϊσταμένου στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση, και με τη βοήθεια μιας ομάδας ανθρώπων που εργάστηκαν ουσιαστικά και αφιλοκερδώς.
Η προμελέτη ολοκληρώθηκε πολύ γρήγορα, το έργο εντάχθηκε και, με μια γενναία χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά το νέο Μουσικό Σχολείο Κομοτηνής.
Το αίσιο τέλος
Κάποιοι τότε δυσκολεύονταν να καταλάβουν ότι ένα σχολείο των 60 μαθητών δεν θα έμενε για πάντα σχολείο των 60 μαθητών. Δεν μπορούσαν να δουν τη δυναμική που θα αποκτούσε. Σήμερα, που το σχολείο έχει εκατοντάδες μαθητές και μια δραστηριότητα που ξεπερνά κατά πολύ τα στενά όρια μιας σχολικής μονάδας, η απάντηση είναι μπροστά μας.
Έγινε ένα σύγχρονο κτίριο, με τις απαραίτητες υποδομές, αλλά χρειάστηκαν και άλλες παρεμβάσεις για να ολοκληρωθεί πραγματικά. Το εκκλησάκι στον προαύλιο χώρο, η αίθουσα εκδηλώσεων, το γυμναστήριο και οι κερκίδες του ήταν ζητήματα που χρειάστηκε επίσης να αντιμετωπιστούν.
Σε αυτή την προσπάθεια συνέβαλε τότε ο νομάρχης Άρης Γιαννακίδης, ο οποίος αγκάλιασε την προσπάθεια διεκδίκησης του Συλλόγου. Επί υπουργίας Χρήστου Πάχτα βρέθηκε επίσης λύση, ώστε να δοθούν τα απαραίτητα ποσά στον Σύλλογο και να προχωρήσουν οι εργασίες με γρήγορες διαδικασίες, χωρίς να χαθούν μέσα στη γνωστή γραφειοκρατία των δημοσίων υπηρεσιών και της αυτοδιοίκησης. Έτσι ολοκληρώθηκαν και οι τελευταίες σημαντικές παρεμβάσεις.
Και δεν σταματήσαμε εκεί. Διεκδικήσαμε ένα ακόμη σημαντικό κονδύλι για την αγορά μουσικών οργάνων. Ήρθαν πολλά όργανα που ήταν απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου και, ανάμεσά τους, ένα πιάνο με ουρά, το οποίο ήταν τότε το πρώτο στην Κομοτηνή.
Μου θύμισε τότε ο αντινομάρχης Κώστας Κατσιμίγας ότι υπήρχε και άλλο ένα πιάνο με ουρά στην πόλη, παλιό και ιστορικό μάλιστα, το οποίο βρισκόταν στα υπόγεια της Νομαρχίας, δεν χρησιμοποιούνταν και είχε σπάσει ακόμη και το ένα του πόδι, στη θέση του οποίου είχαν βάλει τούβλα για να το στηρίζουν. Αργότερα, αν θυμάμαι καλά, αξιοποιήθηκε.
Η κόντρα με την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης
Υπήρχε, όμως, και ένα ακόμη μεγάλο αγκάθι. Όταν ολοκληρώθηκε το σχολείο, δημιουργήθηκε η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης, που ζητούσε γραφεία για να στεγαστεί. Ο πρώτος διευθυντής της, Θόδωρος Μούχτσης, διεκδίκησε τον πάνω όροφο του Μουσικού Σχολείου, με το επιχείρημα ότι τα παιδιά ήταν λίγα και οι 19 αίθουσες ήταν περισσότερες από όσες χρειάζονταν.
Εκεί ξεκίνησε μια νέα μεγάλη κόντρα με τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων. Γιατί και πάλι κάποιοι δεν μπορούσαν να δουν αυτό που εμείς θεωρούσαμε αυτονόητο: ότι το Μουσικό Σχολείο δεν ήταν απλώς ένα σχολείο που εξυπηρετούσε έναν περιορισμένο αριθμό μαθητών, αλλά ένα φυτώριο πολιτισμού που έπρεπε να μεγαλώσει.
Προτείναμε άλλους χώρους για την Περιφερειακή Διεύθυνση, ακόμη και το κτίριο του ΕΠΑΛ, όπου για χρόνια στεγαζόταν, αλλά και το πρώην Γυμνάσιο Αρρένων Κομοτηνής, όπου σήμερα στεγάζεται η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης.
Όταν, όμως, διαπιστώσαμε ότι υπήρχε πρόθεση να δοθεί ο πάνω όροφος του Μουσικού Σχολείου για διοικητικές ανάγκες, με υπογραφές παραχώρησης από υπουργούς, ξεκίνησε ένας νέος αγώνας.
Ο Σύλλογος έστειλε έγγραφο στην Επιτροπή Παρακολούθησης του 3ου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης στις Βρυξέλλες, επισημαίνοντας ότι ένα κτίριο που χρηματοδοτήθηκε ως εκπαιδευτική υποδομή κινδύνευε να μετατραπεί σε κτίριο διοίκησης. Δηλαδή, θα γινόταν αλλαγή χρήσης σε ένα χρηματοδοτούμενο έργο.
Ακολούθησαν παρεμβάσεις και έγγραφα προς τους αρμόδιους υπουργούς και ήρθε, σύντομα μάλιστα, το τελεσίγραφο από την Επιτροπή Παρακολούθησης της ΕΕ: αν άλλαζε η χρήση του κτιρίου, υπήρχε ο κίνδυνος να ζητηθεί η επιστροφή των ευρωπαϊκών χρημάτων που είχαν δοθεί για την κατασκευή του. Το ποσό, βέβαια, ήταν πολύ μεγάλο.
Τελικά, η Περιφερειακή Διεύθυνση πήρε τα πράγματά της και εγκαταστάθηκε αλλού, ενώ ανακλήθηκαν οι υπογεγραμμένες από τους υπουργούς αποφάσεις παραχώρησης στην Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης.
Τίποτα δεν γίνεται μόνο του
Και ίσως αυτή να είναι η ουσία όλης αυτής της ιστορίας. Ότι τίποτα δεν έγινε μόνο του. Δεν μας χαρίστηκε. Χρειάστηκε επιμονή, διεκδίκηση, πίεση, συνεργασία και, κυρίως, η πεποίθηση ότι αξίζει να παλέψεις για κάτι που σήμερα μπορεί να θεωρείται αυτονόητο.
Το Μουσικό Σχολείο Κομοτηνής είναι σήμερα μια μεγάλη μαγιά για σχεδόν όλα τα μουσικά σχήματα της περιοχής μας. Είναι πλούτος για την πόλη, όχι απλώς ένα ακόμη σχολείο. Και αυτόν τον πλούτο δεν μπορείς να τον αντιμετωπίζεις με μια στενή, διαχειριστική λογική, μετρώντας μόνο αίθουσες, τετραγωνικά και αριθμούς μαθητών.
Πίσω από ένα τέτοιο σχολείο υπάρχει πολιτισμός, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει δημιουργία και υπάρχει μια ολόκληρη γενιά παιδιών που πήραν ερεθίσματα και έδωσαν με τη σειρά τους κάτι στην κοινωνία.
Γι’ αυτό αξίζει να θυμόμαστε και τους ανθρώπους που πρωταγωνίστησαν σε εκείνη την προσπάθεια, αλλά και τη στήριξη που παρείχε ο επόμενος διευθυντής μετά τον Ηλία Περδίκη, ο Δημήτρης Λαζίδης.
Γιατί τελικά οι παρέες γράφουν ιστορίες. Και η ιστορία του Μουσικού Σχολείου Κομοτηνής είναι μια από αυτές. Μια ιστορία που αποδεικνύει ότι, όταν κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν πραγματικά σε έναν στόχο και αποφασίζουν να τον διεκδικήσουν συλλογικά, μπορούν να αφήσουν πίσω τους κάτι που θα μείνει για πολλές γενιές.
Υ.Γ. Αφορμή για να θυμηθούμε αυτή την ιστορία και να τη μάθει και η τοπική κοινωνία στάθηκε η Θεία Λειτουργία που πραγματοποίησε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης μας για την εορτή του Οσίου Πατρός Ρωμανού του Μελωδού, στην αίθουσα του αμφιθεάτρου του Μουσικού Γυμνασίου–Λυκείου Κομοτηνής, αφού το ιερό παρεκκλήσιο στην αυλή του είναι αφιερωμένο στον Όσιο αυτόν Πατέρα της Εκκλησίας μας.





