Κάθε χρόνο με τις πρώτες βροχές, περιοχές του Λεκανοπεδίου Αττικής αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο πλημμυρών. Η βασική αιτία είναι η μεγάλη τσιμεντοποίηση του εδάφους και η μερική ή πλήρης εγκιβωτισμένη μορφή πολλών ρεμάτων. Η κύρια λεκάνη απορροής του Κηφισού καλύπτει περίπου το 70% του δομημένου χώρου της Αθήνας, ενώ η λεκάνη του Ιλισού καλύπτει δευτερεύουσες περιοχές.
Ο διευθυντής Υδατικών Πόρων της ΕΑΓΜΕ, Παναγιώτης Σαμπατακάκης, επισημαίνει ότι η κύρια κοίτη του Κηφισού έχει μικρή κλίση, με αποτέλεσμα το νερό να συγκεντρώνεται γρήγορα και να μην απορροφάται. Σήμερα το 72% της κοίτης είναι τσιμεντοποιημένο, ενώ παλαιότερα το 1945 ήταν μόνο 5%, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο πλημμυρών ακόμα και από σύντομες έντονες βροχοπτώσεις.
Τα δευτερεύοντα και τριτεύοντα ρέματα έχουν συχνά μετατραπεί σε δρόμους ή αγωγούς όμβριων. Σε έντονες βροχοπτώσεις, οι περιοχές γύρω από αυτά μετατρέπονται σε προσωρινούς χειμάρρους, ενώ φαινόμενα ανάβλυσης νερού από φρεάτια είναι συχνά λόγω περιορισμένης παροχετευτικής ικανότητας των αγωγών.
Παρά τις μεμονωμένες επεμβάσεις στην κοίτη και στα δευτερεύοντα ρέματα από το 1960 έως σήμερα, η συνολική ανακατασκευή των δικτύων αποχέτευσης είναι αδύνατη λόγω της αστικής δόμησης. Προτάσεις, όπως η δημιουργία αγωγού εκτροπής μέρους των όμβριων εκτός λεκάνης, δεν υλοποιήθηκαν, και η διαχείριση της λεκάνης παραμένει περιορισμένη από την υπάρχουσα υποδομή και την πυκνή δόμηση.
