Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Σε πρόσφατο άρθρο του, ο δημοσιογράφος Ιλχάν Ταχσίν επιχειρεί να ερμηνεύσει την -κατά την άποψή του- μακροχρόνια στασιμότητα της Ροδόπης, αποδίδοντάς την σε μια τοπική πολιτική ομάδα που, όπως υποστηρίζει, αλλοίωνε επί χρόνια την εικόνα της περιοχής προς την Αθήνα και εμφάνιζε τη Μειονότητα ως πηγή ανασφάλειας.
Κατά την προσέγγισή του, “αυτή η πρακτική οδήγησε σε αδιέξοδα στα ζητήματα της εκπαίδευσης, των Μουφτειών και των Βακουφίων, επιτρέποντας στη δυσπιστία να ριζώσει ακόμη βαθύτερα ανάμεσα στην Πλειονότητα και τη Μειονότητα”.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον προβάλλεται η παρουσία του Θεοφάνη Κωφίδη, ο οποίος, σύμφωνα πάντα με το άρθρο, επιδιώκει ένα νέο μοντέλο συνεννόησης, βασισμένο στην εμπιστοσύνη και τη συνεργασία, αντί της νοοτροπίας καχυποψίας που κυριάρχησε επί δεκαετίες.
Το κείμενο θέτει το ερώτημα εάν αυτή η προσέγγιση μπορεί πράγματι να εγκαινιάσει μια νέα εποχή για τη Ροδόπη και τη Θράκη συνολικά.
Ωστόσο, η ανάλυση σταματά εκεί αφού:
- Δεν αγγίζει καθόλου το πεδίο των ανησυχιών και των καταγγελιών που έχουν γίνει κατά καιρούς σχετικά με παρεμβάσεις, πιέσεις ή μηχανισμούς επιρροής που λειτουργούν εντός της Μειονότητας και επηρεάζουν το κλίμα, τις πολιτικές επιλογές και τις σχέσεις στο εσωτερικό της.
- Δεν διευκρινίζει επίσης ποια είναι η θέση του Θεοφάνη Κωφίδη απέναντι σε αυτές τις συζητήσεις, ούτε αν έχει δημόσια τοποθετηθεί για ζητήματα που μειονοτικοί πολίτες εγείρουν εδώ και χρόνια: την ανάγκη να εκφράζονται ελεύθερα χωρίς να φοβούνται στοχοποίηση, την ανάγκη να λειτουργούν θεσμικά οι δομές της κοινότητας και να ενισχύεται η αυτονομία κάθε πολίτη, ανεξαρτήτως ταυτότητας.
Μια αντίστοιχη έλλειψη καθαρής τοποθέτησης παρατηρείται και στον τοπικό κομματικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος δεν έχει δείξει ενιαία ή σταθερή γραμμή για τη Θράκη, παρά την έμφαση που δίνει η κεντρική κυβέρνηση στη στρατηγική σημασία της περιοχής.
Μέσα σε αυτό το σύνθετο τοπίο, χρειάζεται να υπενθυμιστεί κάτι αυτονόητο αλλά συχνά λησμονημένο: η Μειονότητα δεν αποτελεί απειλή για την ελληνική πολιτεία. Καμία κοινωνική ομάδα, κανένας συμπολίτης με διαφορετική γλώσσα, θρησκεία ή πολιτισμική καταγωγή δεν μπορεί να απειλήσει ένα κράτος δικαίου που λειτουργεί με ισονομία και σεβασμό στους θεσμούς. Η πραγματική απειλή, σε κάθε δημοκρατία, προέρχεται μόνο από όσους δεν σέβονται αυτούς τους θεσμούς — από τον τρόπο που ασκούν επιρροή, από το πώς διαμορφώνουν κλίμα φόβου ή εξάρτησης, από το πώς παρεμποδίζουν την ελεύθερη έκφραση των πολιτών.
Η ευημερία της Θράκης δεν απαιτεί πρόσθετες παρεμβάσεις ούτε κηδεμονία από κανέναν. Αντιθέτως, απαιτεί από όλους —θεσμικούς, κομματικούς και όσους διαδραματίζουν ρόλο μέσα στην κοινωνία— να λειτουργούν με πλήρη σεβασμό προς την ελληνική έννομη τάξη και προς τα δικαιώματα κάθε πολίτη. Η ανάπτυξη δεν θα προκύψει από μερικές αλήθειες, επιλεκτικές περιγραφές ή μονόπλευρες ερμηνείες. Θα προκύψει από ένα περιβάλλον όπου οι πολίτες αισθάνονται ασφαλείς, ελεύθεροι και ισότιμοι, και όπου οι θεσμοί λειτουργούν με διαφάνεια και συνέπεια για όλους.
Μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε πράγματι για αλλαγή στη Ροδόπη — μια αλλαγή ουσίας και όχι απλώς αφήγησης.
Ο Φάνης Κωφίδης οφείλει να τοποθετηθεί στα παραπάνω [δεν έχει άλλωστε ανάγκη τους ύμνους ενός αρθρογράφου της Υψηλής Πύλης] και η τοπική Νέα Δημοκρατία να σταματήσει να λειτουργεί με την λογική της πολιτικής κλειδαρότρυπας εκθέτοντας την Κυβέρνηση και τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη!
Τα “μαχητικά της Άγκυρας” έφτασαν στην Κομοτηνή και απειλούν βουλευτές και δημοσιογράφους
