Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία μιας πόλης που η παρουσία των ηγετών της δεν είναι απλώς εθιμοτυπική, αλλά συμβολική και στρατηγική. Η Κομοτηνή του 2025-2026 βιώνει μια τέτοια περίοδο. Με επενδύσεις που αγγίζουν τα 500 εκατομμύρια ευρώ, με την ανάδειξή της σε παγκόσμιο ενεργειακό κόμβο και με την επίσκεψη του Πρωθυπουργού της χώρας, η πόλη μας διεκδικεί τη θέση που της αξίζει στον χάρτη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Όμως, σε αυτό το ραντεβού με το μέλλον, ο Δήμος Κομοτηνής επιλέγει σταθερά την απουσία.
Αν κάποιος παρατηρήσει τον χάρτη των μεγάλων επενδύσεων που υλοποιούνται σήμερα στη Ροδόπη, θα δει μια περιοχή που μετατρέπεται σε κομβικό ενεργειακό και εμπορικό κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Από τον Σταθμό Συμπίεσης του ΔΕΣΦΑ (επένδυση 134 εκατ. ευρώ) μέχρι την επανεκκίνηση βιομηχανικών κολοσσών όπως η Alfa Wood και τη δημιουργία της εμπορικής «ναυαρχίδας» της Lidl στην Ελλάδα, η Κομοτηνή τρέχει με ταχύτητα που ζαλίζει.
Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος που μοιάζει να μην θέλει –ή να μην μπορεί– να ακολουθήσει αυτόν τον ρυθμό: ο Δήμαρχος Κομοτηνής, Γιάννης Γκαράνης.
Ένα Χρονικό Συστηματικής Απουσίας
Το σκηνικό επαναλαμβάνεται με κουραστική ακρίβεια.
-
Στη ΒΙ.ΠΕ. Κομοτηνής: Εγκαίνια εργοστασίου με παρόντες Υπουργούς και τον Πρόεδρο της Βουλής. Ο Δήμαρχος απών, εκπροσωπούμενος από τον κ. Πολιτειάδη. Την ίδια ώρα, ο κ. Γκαράνης φωτογραφήθηκε να κάνει ποδήλατο και πεζοπορία στο πλαίσιο δράσεων βιώσιμης κινητικότητας.
-
Στον ΔΕΣΦΑ: Ένα έργο-σταθμός για την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας. Πάλι απών. Πάλι εκπροσώπηση.
-
Στην Αγορά: Εγκαίνια μεγάλων αλυσίδων που αλλάζουν το εμπορικό status quo. Ο Δήμαρχος επιλέγει την «ασφάλεια» των ελεγχόμενων εκδηλώσεων, την κοπή πίτας σε συλλόγους και τις εθιμοτυπικές φωτογραφίες.
- Στην Πολιτική: Θυμόμαστε ότι ο κ. Γιάννης Γκαράνης δεν παρέστη στην υποδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη με δικαιολογίες από το περιβάλλον του ότι ήταν ασθενής.. Η απουσία του Δημάρχου από μια τέτοια υποδοχή δεν είναι απλώς μια «ατυχής σύμπτωση»· είναι μια πολιτική παραίτηση από τη διεκδίκηση. Πώς μπορείς να μιλάς για διαβουλεύσεις με το Μαξίμου, όταν την ώρα που το Μαξίμου έρχεται στην πόλη σου, εσύ επιλέγεις να μην είσαι εκεί;
Η Πολιτική της «Φούσκας» και η Σιωπή των Μέσων
Αυτή η επιμονή στην αποχή από τα «βαριά» γεγονότα της οικονομίας και η στροφή προς τις «λάιτ» κοινωνικές υποχρεώσεις γεννά σοβαρά ερωτήματα. Η ανάπτυξη της Κομοτηνής δεν είναι μια αφηρημένη έννοια που συζητείται στους διαδρόμους του Μαξίμου· είναι οι θέσεις εργασίας στη ΒΙ.ΠΕ., είναι η ενεργειακή αναβάθμιση, είναι ο ανταγωνισμός στην αγορά.
Γιατί ο Δήμαρχος επιλέγει να είναι ο «Δήμαρχος των Δημοσίων Σχέσεων» και όχι ο «Δήμαρχος της Ανάπτυξης»; Η απάντηση ίσως κρύβεται στην αδυναμία διαχείρισης ενός περιβάλλοντος που δεν είναι ελεγχόμενο. Στα εγκαίνια ενός εργοστασίου ή ενός ενεργειακού έργου, οι ερωτήσεις είναι σκληρές και οι απαιτήσεις υψηλές. Στην κοπή μιας πίτας, τα χαμόγελα είναι δεδομένα.
Την ίδια ώρα, η αφωνία μεγάλου μέρους των τοπικών Μέσων Ενημέρωσης προκαλεί αλγεινή εντύπωση. Η οικονομική εξάρτηση από τις δημοτικές αναθέσεις φαίνεται πως έχει μετατρέψει την ενημέρωση σε έναν απλό «γραφειοκράτη» των δελτίων τύπου του Δήμου, αποσιωπώντας την ουσία: την απουσία της δημοτικής αρχής από το μέλλον του τόπου.
Η Κομοτηνή Αξίζει έναν Πρωταγωνιστή
Όταν επενδύσεις ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ προσγειώνονται στην αυλή σου, δεν στέλνεις «χαιρετίσματα» μέσω αντιδημάρχων. Είσαι εκεί, διεκδικείς, παρεμβαίνεις και διασφαλίζεις ότι η πόλη θα κερδίσει το μέγιστο.
Η Κομοτηνή του 2026 δεν έχει ανάγκη από ποδηλατάδες την ώρα που η βιομηχανία της αναγεννάται. Έχει ανάγκη από μια ηγεσία που θα κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιού των εξελίξεων και όχι από μια ηγεσία που κρύβεται πίσω από εθιμοτυπίες.
Ο κ. Γκαράνης οφείλει να αποφασίσει: θα είναι ο οικοδεσπότης των κοινωνικών εκδηλώσεων ή ο ηγέτης μιας πόλης που φιλοδοξεί να γίνει πρωταγωνίστρια;
