Η πιο πειστική απάντηση στους «προφήτες της ενδοτικότητας» έρχεται από τον εκνευρισμό της Άγκυρας
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Εδώ και μήνες ανακυκλώνεται το ίδιο βολικό παραμύθι: ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι δήθεν «ενδοτική», ότι η Αθήνα υποχωρεί και ότι η Τουρκία επιβάλλει ανενόχλητη την ατζέντα της. Αν όμως αυτό ίσχυε, γιατί η Άγκυρα αντιδρά τόσο έντονα, νευρικά και οργανωμένα σε κάθε ελληνική κίνηση; Η πραγματικότητα είναι πως η Τουρκία δεν συμπεριφέρεται σαν δύναμη που έχει το «πάνω χέρι», αλλά σαν δύναμη που φοβάται ότι χάνει έδαφος.
Η «Απάντηση» της Τουρκίας στη Δίκη Τσινάρ και τον Καιρίδη
Η απόπειρα κλιμάκωσης της τουρκικής διείσδυσης στη Θράκη —με αποκορύφωμα την «απόβαση» της βουλευτού του AKP Tuğba Işık Ercan και την εκπαιδευτική δικτύωση του Bilal Erdoğan— αποτελεί σπασμωδική απάντηση της Άγκυρας στις πρόσφατες θεσμικές κινήσεις της Αθήνας.
Η Άγκυρα δεν μπορεί να χωνέψει δύο κομβικά γεγονότα:
-
Την επιβολή της νομιμότητας: Η καταδικαστική απόφαση της ελληνικής Δικαιοσύνης για τα επεισόδια στο Τέμενος του Τσινάρ (με την καταδίκη στελεχών όπως οι Μπαλτατζή, Αχμέτογλου, Μπελτσό και Κιόσε) αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για τον προξενικό ιστό, αποδομώντας το αφήγημα των εγκαθέτων.
-
Τη διπλωματική αποφασιστικότητα: Η κίνηση του Δημήτρη Καιρίδη στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ να θέσει ευθέως ζήτημα άρσης του αναχρονιστικού casus belli, έφερε την Τουρκία σε αμήχανη θέση στη διεθνή σκηνή.
Μη μπορώντας να δώσει πειστικές απαντήσεις στο διεθνές πεδίο, η Άγκυρα αποφάσισε να «απαντήσει» εκεί όπου θεωρεί ότι έχει το πλεονέκτημα: στο πεδίο της Θράκης, επιχειρώντας μια οργανωμένη, ασύμμετρη αντεπίθεση.
Δημήτρης Καιρίδης: Μήνυμα φιλίας και άρσης του casus belli στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ
Οι μοχλοί της τουρκικής παρέμβασης
Η Άγκυρα χρησιμοποιεί πλέον πρόσωπα της πρώτης γραμμής του AKP για να ανακτήσει τον έλεγχο:
-
Το αφήγημα του «yavru vatan»: Η βουλευτής του AKP, Tuğba Işık Ercan, στάλθηκε ως «στρατηγικός απεσταλμένος» για να νομιμοποιήσει την «παράλληλη εξουσία». Στον Εχίνο με ανοιχτή ακρόαση του Ερντογάν, μετέτρεψε την περιοδεία της σε εργαλείο «αγιοποίησης» των καταδικασθέντων, αμφισβητώντας έμπρακτα την ελληνική έννομη τάξη.
-
Εκπαιδευτική Ευθυγράμμιση: Ο ψευδομουφτής Μουσταφά Τράμπα, εμφανιζόμενος στο πλευρό του Bilal Erdoğan και του ιδρύματος İlim Yayma Vakfı στην Αδριανούπολη, σηματοδοτεί την πλήρη ευθυγράμμιση της μειονοτικής εκπαίδευσης με το τουρκικό συντηρητικό-ισλαμικό σύστημα.
-
Ιδεολογικός Έλεγχος: Ο σύμβουλος του Ερντογάν, İsrafil Kışla, μέσω της οργάνωσης ÖNDER και του BİHLİMDER, χρησιμοποιεί την εκπαίδευση ως όπλο «ήπιας ισχύος» για να ελέγξει πνευματικά τη νεολαία.
Συμπέρασμα: Ποιος φοβάται;
Η Ελλάδα απαντά με θεσμούς, με Δικαιοσύνη και με στοχευμένη διπλωματία, ενώ η Άγκυρα απαντά με υπερκινητικότητα, πίεση και επικοινωνιακή ένταση. Οι κινήσεις αυτές δεν δείχνουν ισχύ. Δείχνουν ανησυχία, αμυντική στάση και φόβο μήπως χαθεί ο έλεγχος.
Όσοι επιμένουν να μιλούν για ελληνική υποχώρηση, ας αναλογιστούν: αν η Αθήνα υποχωρούσε, γιατί η Άγκυρα σπεύδει να αναβαθμίσει τόσο επιδεικτικά τους παράλληλους μηχανισμούς της κάθε φορά που η Ελλάδα κινείται θεσμικά; Η «απάντηση» της Άγκυρας είναι ίσως το πιο ηχηρό επιχείρημα απέναντι στο αφήγημα της ελληνικής ενδοτικότητας. Η Θράκη μετατρέπεται σε «εργοτάξιο» της Άγκυρας, όχι από ισχύ, αλλά από ανάγκη να διατηρήσει μια επιρροή που αμφισβητείται πλέον καθημερινά.
