26 Ιανουαρίου 1821: Η «θυελλώδης» Συνέλευση της Βοστίτσας – Η μέρα που η Επανάσταση απέκτησε ημερομηνία
Σαν σήμερα, πριν από 205 χρόνια, σε ένα αρχοντικό στο σημερινό Αίγιο, η ελληνική Ιστορία βρισκόταν σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της. Η Συνέλευση της Βοστίτσας, που ξεκίνησε στις 26 Ιανουαρίου 1821 και διήρκεσε τέσσερις ημέρες, δεν ήταν απλώς μια συνάντηση ηγετών, αλλά μια σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στον επαναστατικό ενθουσιασμό και τη διπλωματική σύνεση.
Ο «Άλλος Εγώ» του Υψηλάντη και το Σχέδιο της 25ης Μαρτίου
Στο σπίτι του Ανδρέα Λόντου, ο Παπαφλέσσας εμφανίστηκε όχι ως απλός ιερωμένος, αλλά ως ο «alter ego» του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Οπλισμένος και πλαισιωμένος από σωματοφύλακες, παρουσίασε στους προεστούς και τους αρχιερείς της Πελοποννήσου το «γενικό σχέδιο»: μια συντονισμένη εξέγερση που θα έφτανε μέχρι την Κωνσταντινούπολη.
Η πρότασή του ήταν τολμηρή και συμβολική: η Επανάσταση έπρεπε να ξεκινήσει στις 25 Μαρτίου. Η ημέρα του Ευαγγελισμού δεν επιλέχθηκε τυχαία. Με τους χριστιανούς συγκεντρωμένους στις εκκλησίες, η οργάνωση και η εμψύχωση του λαού θα μπορούσε να γίνει «κάτω από τη μύτη» των ανυποψίαστων Οθωμανών.
Η Καχυποψία των Προκρίτων και τα Αμείλικτα Ερωτήματα
Ωστόσο, η φλόγα του Παπαφλέσσα προσέκρουσε στον σκεπτικισμό των ηγετών του Μοριά. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός έθεσε επί τάπητος τη σκληρή πραγματικότητα, ζητώντας απαντήσεις σε ερωτήματα που έκρυβαν την αγωνία για την επιτυχία του εγχειρήματος:
-
Είναι το έθνος πραγματικά έτοιμο;
-
Υπάρχουν τα απαραίτητα πολεμοφόδια και οικονομικοί πόροι;
-
Ποια θα είναι η στάση της Ρωσίας και των ξένων δυνάμεων;
Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο πανίσχυρος προεστός Σωτήρης Χαραλάμπης ρώτησε ευθέως για την «επόμενη μέρα» της εξουσίας. Η απάντηση του Παπαφλέσσα ήταν αφοπλιστική: «Εσείς θα κυβερνάτε το Μοριά. Ποιος άλλος;»
Μια Ιστορική Παρεξήγηση με Ευτυχές Τέλος
Αν και η Συνέλευση κατέληξε στην απόφαση για αναβολή της έναρξης, η ιστορική της σημασία παραμένει αναλλοίωτη. Για πρώτη φορά, η ηγεσία του ελληνισμού ήρθε αντιμέτωπη με το μέγεθος της ευθύνης και την οργάνωση που απαιτούσε μια εθνική παλιγγενεσία. Η «αποτυχία» της Βοστίτσας να συμφωνήσει στον χρόνο, ήταν στην πραγματικότητα η επιτυχία της να σφυρηλατήσει τη συνείδηση της κοινής προσπάθειας.
«Η Συνέλευση της Βοστίτσας υπήρξε το πρελούδιο της ελευθερίας, εκεί όπου η αμφιβολία νικήθηκε τελικά από την ανάγκη για δικαιοσύνη.»
