Η Στρατηγική Ψυχραιμία της Αθήνας και το Τοπικό «Ανάχωμα» στην Ανάπτυξη της Θράκης
Του Νίκου Αρβανίτη
Η Θράκη βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο επίκεντρο ενός σύνθετου γεωπολιτικού παζλ. Η σύγκριση της μεθοδικής κινητοποίησης στο Κοτζαέλι με την παρουσία ακραίων στοιχείων τύπου Ümit Özdağ στην περιοχή μας, αποκαλύπτει μια Άγκυρα που προσπαθεί απεγνωσμένα να εγκλωβίσει τη μειονότητα σε δομές οικονομικής και ιδεολογικής εξάρτησης. Απέναντι σε αυτό το σκηνικό, η ελληνική εξωτερική πολιτική επιδεικνύει μια αξιέπαινη ψυχραιμία, η οποία δεν αποτελεί δείγμα αμηχανίας, αλλά στρατηγικής αυτοπεποίθησης.
Η Ψυχραιμία ως Δείγμα Ισχύος
Η Αθήνα, θωρακισμένη από το Διεθνές Δίκαιο και τις ευρωπαϊκές αξίες, επιλέγει να μην «τσιμπήσει» το δόλωμα της έντασης που προσπαθούν να στήσουν οι θιασώτες του αλυτρωτισμού. Όταν στο Κοτζαέλι ο Tahir Büyükakın μιλά για «καρφιά» και ο Özdağ για Γκρίζους Λύκους, η ελληνική Πολιτεία απαντά με τη σταθερότητα ενός σύγχρονου κράτους δικαίου. Η στάση αυτή απομονώνει τις ακραίες φωνές και αναδεικνύει την Ελλάδα ως τον μοναδικό εγγυητή της ομαλότητας και της ευημερίας για όλους τους πολίτες της Θράκης, ανεξαρτήτως θρησκεύματος.
Το Τοπικό Πολιτικό Έλλειμμα
Ωστόσο, η επιτυχία της κεντρικής πολιτικής σκηνής προσκρούει συχνά σε ένα εγχώριο ανάχωμα. Ενώ η Αθήνα σχεδιάζει και προωθεί αναπτυξιακά έργα και θεσμικές τομές για τη Θράκη, το τοπικό πολιτικό δυναμικό φαίνεται συχνά κατώτερο των περιστάσεων. Είναι οι ίδιοι κύκλοι που, με την αδράνεια ή τη μικροπολιτική τους στάση, επιτρέπουν σε ξένα δίκτυα να εμφανίζονται ως «προστάτες» ή «επενδυτές».
Η αδυναμία των τοπικών αρχόντων και παραγόντων να απορροφήσουν κονδύλια, να δημιουργήσουν ελκυστικό επενδυτικό περιβάλλον και να θωρακίσουν την κοινωνική συνοχή, ακυρώνει στην πράξη τις προσπάθειες της κεντρικής κυβέρνησης. Όταν η τοπική αυτοδιοίκηση και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της περιοχής αναλώνονται σε ισορροπίες με το Προξενείο ή σε στείρες αντιπαραθέσεις, αφήνουν ελεύθερο το πεδίο στην Άγκυρα να εφαρμόζει το πλάνο της «οικονομικής διείσδυσης» και των «τεχνικών μελετών» που ακούσαμε στο Κοτζαέλι.
Η Ώρα της Ευθύνης
Η «συνταγή» της Άγκυρας, με την εργαλειοποίηση των Ιφτάρ και τις επενδύσεις «με ρίσκο ζημιάς», μπορεί να ηττηθεί μόνο αν η Θράκη αποκτήσει μια τοπική ηγεσία που θα τολμήσει να συγκρουστεί με τις παρωπίδες του παρελθόντος. Η Αθήνα κάνει το καθήκον της παραμένοντας ψύχραιμη και θεσμική. Το ερώτημα είναι αν το τοπικό πολιτικό δυναμικό θα σταματήσει να αποτελεί τον «αδύναμο κρίκο», επιτρέποντας στην αναπτυξιακή πνοή της κεντρικής πολιτικής να φτάσει σε κάθε γωνιά της Θράκης, ακυρώνοντας οριστικά κάθε απόπειρα εξωτερικής κηδεμονίας.
