Η Θράκη απέναντι στην «Γκριζοποίηση»: Το τέλος των άλλοθι και η οδός της έννομης τάξης
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Η πρόσφατη εικόνα από την κεντρική πλατεία της Ξάνθης, με στελέχη του τουρκικού εθνικιστικού κόμματος Zafer να σχηματίζουν τον χαιρετισμό των «Γκρίζων Λύκων», δεν αποτελεί απλώς μια γραφική πρόκληση «επισκεπτών». Είναι το ορατό σύμπτωμα μιας βαθιάς, υβριδικής επιχείρησης που διεξάγεται επί δεκαετίες στην περιοχή μας, με στόχο την πλήρη γκριζοποίηση των μειονοτικών περιοχών και τη δημιουργία ενός «παράλληλου κράτους».
Η Παγίδα της Αδράνειας και τα Πονηρά Διλήμματα
Επί χρόνια, ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος —τοπικού και κεντρικού— οχυρώνεται πίσω από ένα βολικό αλλά επικίνδυνο δίλημμα: «Αν το κράτος αντιδράσει, θα συσπειρώσει τη μειονότητα· αν δεν κάνει τίποτα, διατηρεί την ηρεμία».
Αυτό το αφήγημα είναι η απόλυτη παγίδα. Η άρνηση εφαρμογής της έννομης τάξης δεν παράγει ηρεμία, αλλά κενό ισχύος, το οποίο σπεύδει να καλύψει ο μηχανισμός του Προξενείου Κομοτηνής. Η παθητικότητα της Αθήνας εκλαμβάνεται από την Άγκυρα ως σιωπηρή αποδοχή της κυριαρχίας της πάνω σε ελληνικό έδαφος. Όταν επιτρέπουμε σε ακραία στοιχεία να «αλωνίζουν» ανενόχλητα, την ίδια στιγμή που η Τουρκία απαγορεύει την είσοδο σε Έλληνες δημοσιογράφους και ποντιακά σωματεία, δεν ασκούμε διπλωματία· υπογράφουμε την εθνική μας υποχώρηση.
Το Διδυμότειχο ως Φάρος Δράσης
Ωστόσο, ο δρόμος για την ανάταξη της κατάστασης δεν είναι άγνωστος, ούτε αδιάβατος. Τον δρόμο αυτό έδειξε και άνοιξε η τολμηρή και αποφασιστική κίνηση της Πολιτείας να εφαρμόσει, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, τον νόμο για την εκλογή Μουφτή.
Η αρχή που έγινε με την εκλογή του Μουφτή Διδυμοτείχου αποτέλεσε μια ιστορική ρωγμή στο τείχος της προξενικής επιρροής. Απέδειξε στην πράξη ότι όταν το κράτος λειτουργεί με αυτοπεποίθηση και θεσμική σοβαρότητα, οι μηχανισμοί του «παράλληλου κράτους» υποχωρούν και η υγιής μερίδα της μειονότητας βρίσκει στήριγμα στους επίσημους θεσμούς της πατρίδας της. Όπερ έδει δείξαι: Η νομιμότητα είναι το μόνο αποτελεσματικό ανάχωμα απέναντι στον εθνικισμό.
Ο ρόλος του Προξενείου και η Οικονομική Διείσδυση
Δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε. Το δίκτυο που έχει στηθεί,με δεκάδες συλλόγους και χιλιάδες έμμισθα στελέχη, δεν είναι μια «πολιτιστική» δραστηριότητα. Είναι ένας μηχανισμός πολιτικής πίεσης και συλλογής πληροφοριών που χρηματοδοτείται από «μαύρο χρήμα», εξαγοράζοντας συνειδήσεις και δημιουργώντας οικονομικές εξαρτήσεις. Η δημόσια σύμπλευση του ψευδομουφτή με τον Ουμίτ Οζντάγ —γιο πραξικοπηματία και εκφραστή του σκληρού τουρκικού στρατιωτικού κατεστημένου— δείχνει ότι η Άγκυρα δεν τηρεί πλέον ούτε τα προσχήματα.
Συμπέρασμα
Η Θράκη δεν χρειάζεται άλλες διαπιστώσεις, ούτε φοβικά αντανακλαστικά. Χρειάζεται την επέκταση του «μοντέλου του Διδυμοτείχου» σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής. Η επιβολή του νόμου και η προστασία της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι διαπραγματεύσιμα μεγέθη. Κάθε λεπτό καθυστέρησης στην ανάληψη δράσης καθιστά το «εθνικό έγκλημα» διαρκείας όλο και πιο βαρύ.
Η ώρα της ευθύνης για το πολιτικό σύστημα και τις υπηρεσίες ασφαλείας είναι τώρα. Πριν η «αφασία» μετατραπεί σε μη αναστρέψιμη εθνική περιπέτεια.
[σσ: Η φωτογραφία προέρχεται από το Λαογραφικό Μουσείο Κομοτηνής που δεν λειτουργεί υπαιτιότητι του Δήμου Κομοτηνής]
