Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Με τη συμμετοχή να περιορίζεται σε ένα στενό κύκλο περίπου 100-120 ατόμων, η “εκδήλωση μνήμης για τα γεγονότα της 29ης Ιανουαρίου” στην αίθουσα της παρανόμως λειτουργούσης ΤΕΝΚ χαρακτηρίστηκε από την ηχηρή απουσία της κοινωνικής βάσης της μειονότητας, παρά το γεγονός ότι υπήρχε η υποστήριξη από επίσημους όπως από ΤΙΚΑ, Υπουργεία Εξωτερικών και Αμύνης!
29η Ιανουαρίου: Η Ακτινογραφία των Μηνυμάτων & η Εργαλειοποίηση
Η 29η Ιανουαρίου στα Social Media: Η γραμμή της Άγκυρας και η εργαλειοποίηση της ιστορίας
Η εικόνα του ακροατηρίου, που απαρτιζόταν σχεδόν αποκλειστικά από στελέχη και έμμισθους του οργανωτικού μηχανισμού, ανέδειξε μια μηδαμινή ανταπόκριση από το ευρύ κοινό, αφήνοντας την εκδήλωση χωρίς τη δυναμική μιας μαζικής παρουσίας, γεγονός που προβλημάτισε τους διοργανωτές και το τοπικό μειονοτικό παραϊερατείο!
Η Θεσμική Εκτροπή της 29ης Ιανουαρίου – Βουλευτές και Δήμαρχοι σε Παράνομες Δομές
Μέσα σε ένα τεχνητό κλίμα φόρτισης, η εκδήλωση μνήμης για την 29η Ιανουαρίου λειτούργησε ως μια συλλογική αναδρομή στις ιστορικές «στιγμές θραύσης» του 1988 και του 1990, αναδεικνύοντας τις πάγιες θέσεις της φιλοπροξενικής μειονότητας, όπως καταγράφηκαν στον χώρο της παρανόμως λειτουργούσης “Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής (GTGB)”. .
Από την ανθρώπινη αναφορά της Χούλια Εμίν στη μάχη ζωής του Μουσταφά Σάργκο, μέχρι την ανάλυση της Περβίν Χαϊρουλλάχ για την «πολιτισμική γενοκτονία» του Άρθρου 19 και τη συρρίκνωση της έγγειας ιδιοκτησίας, ο λόγος των ομιλητών υπήρξε αδιαπραγμάτευτος ως προς την ταυτότητα.
Οι προσωπικές μαρτυρίες του Ιμπραήμ Σερίφ για τις διώξεις του παρελθόντος, οι πολιτικές αιχμές του Ümit Özdağ για την εφαρμογή της Λωζάνης και το κάλεσμα του Μουσταφά Τράμπα για μια «όρθια στάση» των επόμενων γενεών, συνέθεσαν ένα ψηφιδωτό αιτημάτων που ξεκινά “από τη θρησκευτική αυτονομία και φτάνει μέχρι την πλήρη αναγνώριση της εθνικής ταυτότητας, στέλνοντας το μήνυμα πως η κοινωνική μνήμη παραμένει η ισχυρότερη άμυνα απέναντι στη λήθη.”
Γιατί η Μειονότητα γυρίζει την πλάτη στους φιλοπροξενικούς;
Για όλα τα προαναφερθέντα ανωτέρω έχουν δοθεί κατ’επανάληψη απαντήσεις από την Ελληνική Πολτεία. Να επισημανθεί , ωστόσo, ότι η Μειονότητα της Θράκης αποτελεί ένα φιλειρηνικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που απολαμβάνει τους καρπούς της δημοκρατίας, της παιδείας και της επαγγελματικής εξέλιξης, τοποθετώντας εαυτόν απέναντι σε ακραίες οργανώσεις και περιθωριακές φωνές που επιχειρούν να διαταράξουν την κοινωνική συνοχή.
Μέσα από την καθημερινή τους δράση σε μια ελεύθερη χώρα, οι πολίτες αυτοί επιλέγουν τη σταθερότητα και την πρόοδο, αναγνωρίζοντας τις ευκαιρίες και τις εγγυήσεις που τους παρέχει το κράτος δικαίου, μακριά από εθνικιστικές εξάρσεις που δεν συνάδουν με τις αξίες της σύγχρονης ευρωπαϊκής πραγματικότητας.
