Στην καρδιά της πόλης, εκεί όπου η πλατεία βυθίζεται στη νυχτερινή ησυχία, ένας σκύλος στέκει ακίνητος πάνω στους κυβόλιθους, με το βλέμμα του καρφωμένο στη σχάρα αποχέτευσης. Από κάτω, ένα μικρό ποντίκι ψάχνει απεγνωσμένα καταφύγιο.
Ένας κυνηγός κι ένα θήραμα – μια αρχέγονη ιστορία που ξαναγράφεται στον τσιμεντένιο ιστό της καθημερινότητας. Μόνο που αυτή τη φορά, το «σκηνικό» δεν είναι κάποια άγρια φύση, αλλά οι γκρι κυβόλιθοι και οι σχάρες του Δήμου.
Κι έτσι, η Κομοτηνή αποκαλύπτει την ιδιαιτερότητά της: μια πόλη όπου συνυπάρχουν αρμονικά άνθρωποι, αδέσποτα ζώα… και ποντίκια.
Κι εδώ προκύπτει το ερώτημα: είναι άραγε φυσιολογικό να κυκλοφορούν τρωκτικά στην κεντρική πλατεία; Ή μήπως αυτό φανερώνει ότι τα φρεάτια και οι υποδομές δεν καθαρίζονται όπως θα έπρεπε;
Ένα «μικρό δράμα» που αναδεικνύει το μεγαλύτερο ζήτημα: ποια είναι, τελικά, η ποιότητα ζωής που μας προσφέρει η πόλη μας;
