Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Γιατί άραγε οι Εγκάθετοι Φιλοπροξενικοί Μικροπαράγοντες που ενεργούν σε διατεταγμένη υπηρεσία συντάσσονται, έστω ευκαιριακά, με την ελληνική “ποικίλη” Αριστερά;
Η ελληνική εξωκοινοβουλευτική Αριστερά συχνά δυσκολεύεται να αξιολογήσει σύνθετες γεωπολιτικές προκλήσεις, όπως ο τουρκικός επεκτατισμός και η προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, προσεγγίζοντάς τα υπό το πρίσμα της αντι-ιμπεριαλιστικής κριτικής. Ανάλογη επιλεκτική στάση παρατηρείται διεθνώς, για παράδειγμα απέναντι στη Χαμάς, όπου η ιδεολογία θολώνει κρίσιμες ηθικές και πολιτικές κρίσεις.
Στη Θράκη, το πολιτικό Ισλάμ και οι παραθρησκευτικές οργανώσεις ηρωοποιούν τη Χαμάς, αναγορεύοντας τους Παλαιστίνιους σε «μάρτυρες» και συνδέοντας τον θάνατο με τον «ιερό αγώνα». Η προπαγάνδα διαχέεται μέσω συμβόλων, στερεοτύπων και εικόνων, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την εμπέδωση ισλαμιστικής ρητορικής. Στην εκδήλωση Χατίμ παρευρέθηκαν βουλευτές και τοπικοί παράγοντες, γεγονός που αναδεικνύει τη δημόσια διάσταση του φαινομένου.
Η σύμπτωση παρουσίας διαδηλωτών της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και φιλοτουρκικών κύκλων της μειονότητας υποδηλώνει τακτική πολιτική σύγκλιση, αλλά όχι πλήρη ιδεολογική ταύτιση.
- Από τη μία, η Αριστερά βλέπει στον αγώνα των Παλαιστινίων τρόπο έκφρασης αντι-ιμπεριαλιστικών θέσεων.
- Από την άλλη, οι φιλοπροξενικοί κύκλοι της μειονότητας αποτυπώνουν τη γραμμή της Άγκυρας, προβάλλοντας τη φιλοπαλαιστινιακή πολιτική της Τουρκίας και ενισχύοντας τη διεθνή προβολή των μειονοτικών ζητημάτων.
Ο κοινός παρονομαστής δεν είναι ούτε ο κομμουνισμός ούτε ο εθνικισμός, αλλά η αντίθεση σε συγκεκριμένες γεωπολιτικές ισορροπίες και σε επιλογές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Το φαινόμενο καταδεικνύει πώς διεθνή ζητήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις για να δημιουργήσουν ευρύτερα μέτωπα αμφισβήτησης της κεντρικής εξουσίας.
Η στήριξη της Χαμάς από οργανώσεις εντός Ελλάδας παραμένει πολιτικά και νομικά αμφιλεγόμενο ζήτημα, επιβάλλοντας τη διατήρηση μιας σαφούς και υπεύθυνης στάσης, που συνδυάζει την κριτική στην εξουσία με την υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής και της ηθικής οικουμενικότητας.
