Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης Φωτορεπορτάζ: Alexandros G.
Ακόμη ένα καλοκαίρι έφυγε.
Ακόμη ένα «καλοκαίρι» μεγαλύτεροι.
Ίσως, μερικές φορές, να κοιτάμε πίσω τι «χάσαμε»…
Το πρέπον πλέον είναι να κοιτάμε πίσω τι «ξεχάσαμε».
Μια βόλτα στις παραλίες, με το αλμυρό αεράκι να σφυρίζει στα αυτιά μας και τα κύματα να σπάνε απαλά στους βράχους, θα μας αποκαλύψει τι αφήσαμε / αφήνουμε πίσω άκλαυτα.
Ό,τι δεν μας είναι χρήσιμο πλέον, βουρ στον μεγάλο κάδο ανακύκλωσης που λέγεται «φύση / περιβάλλον».
(Μια κίνηση που θυμίζει τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στις παλιές καλές ταινίες του, όπου ανοίγει ένα γράμμα και μετά… απλά πετά τον άδειο φάκελο στο πάτωμα, αφήνοντας ένα ηχηρό «κλικ» πάνω στην άμμο… )
Αν κάποιοι αναρωτηθείτε «Τις πταίει;», μην ψάξετε μακριά.
- Δεν φταίνε οι διάφοροι (μόνιμα) άχρωμοι αλλά περιοδικά πασίγνωστοι: «Κούλης, Αλέξης, Αντώνης, Γιωρίκας, Κωστίκας…».
- Όχι, δεν φταίνε ούτε όλοι αυτοί που με τις παράξενες πινακίδες στα αυτοκίνητά τους πλημμυρίζουν, χειμώνα – καλοκαίρι πλέον, τις εθνικές (?) οδούς.
- Ούτε οι γείτονες μας που ξαφνικά δεν τους καταλαβαίνουμε, γιατί εδώ και λίγες μέρες μιλάνε «γλώσσα Βαρβάρων».
- Ούτε οι εξ ανατολών φίλοι (να σου τύχουν) γείτονες, που ρίχνουν δίκτυα λίγα μέτρα πιο πέρα από εκεί που ακουμπά τον πάτο της θάλασσας το αγκίστρι με το δόλωμα, από το καλάμι του αθλητή – πρωταθλητή ερασιτέχνη ψαρά, που κάθεται με υπομονή στις ακτές της «Ωραίας Θράκης», ακίνητος σαν αγαλματάκι, περιμένοντας το ψάρι να χτυπήσει.
(Σημ.: Οι «φίλοι-φίλοι» ψαρεύουν νόμιμα με βάση το ελληνικό δίκαιο. Ας μην ανεβάζουμε πίεση χωρίς λόγο )
Τότε ποιος;
Όπως θα έλεγε και ο φίλτατος Sherlock Holmes: «Αν αφαιρέσεις τα μυθεύματα, τότε μένει το αυτονόητο».
Και η αλήθεια είναι ότι φταίμε εμείς, προσωπικά και συλλογικά.
Τελικά, δεν αρκεί μόνο να μαζεύουμε τα σκουπίδια μας, να μην ενοχλούμε τους γύρω μας, να σεβόμαστε τον άλλο, τον χώρο και τις ιδέες του.Θα πρέπει πλέον να μην επιτρέπουμε (ούτε) παθητικά αυτή την «χωρίς αύριο» συμπεριφορά τους.
- Απ’ την άλλη… ποιος θα τολμήσει να πει στον «μικρό-νου», που έχει στη διαπασών τη μουσική στο αυτοκίνητό του, να την χαμηλώσει;
- Ή ακόμη πιο απλά, ποιος θα τολμήσει να πει σε μια αγέλη από «μικρο-νου» να μαζέψει τα κουτάκια μπύρας από την παραλία πριν φύγει;
Σκέψου την αίσθηση της άμμου κάτω από τα πόδια σου, τον ήχο του κύματος και τα σκουπίδια που τρίζουν όταν τα μαζεύεις. Η αντίφαση ανάμεσα στη φυσική ομορφιά και την ανθρώπινη αμέλεια γίνεται σχεδόν οδυνηρά εμφανής.
(Σημ.: Τελικά, ούτε η υπογεννητικότητα φταίει. Αυτή είναι η μόνη λύση γι’ αυτή την κατά τα άλλα… «σημαντικότερη γωνιά του σύμπαντος».)
Αν αναρωτιέστε γιατί η παραπάνω φωτογραφία με τα δοχεία…
Γκουγκλάρετε κάποια στιγμή, όταν τρώτε, πώς πιάνουν τα χταπόδια στην …Ωραία Θράκη.
Και να διαβάσετε κάτι για έξυπνα πλάσματα που αρχίζουν να εξαφανίζονται από τα ελληνικά νερά, μην στεναχωρηθείτε: φάτε το επόμενο ζουμερό πλοκάμι που είναι στο τραπέζι σας, γιατί σε λίγο θα το χρυσοπληρώσετε.
