Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Στον Δήμο Μύκης, η αντιπαράθεση ανάμεσα στον νυν δήμαρχο Αχμέτ Κιούρτ και τον πρώην δήμαρχο Ριτβάν Δεληχουσεΐν έχει πλέον ξεφύγει από τα στενά όρια της αυτοδιοίκησης. Δεν πρόκειται απλώς για έργα που καθυστερούν ή για προβλήματα καθημερινότητας. Πρόκειται για μια σύγκρουση ρόλων, συμβολισμών και επιρροής, που αγγίζει τον πυρήνα της τοπικής εξουσίας.
Η ρήξη ωρίμαζε εδώ και καιρό. Τα ανοιχτά μέτωπα με την υδροδότηση, τα αδέσποτα, τις παιδικές χαρές και τα παλιά χρέη αποτέλεσαν το φόντο. Η πραγματική πυροδότηση, όμως, ήρθε από τις δημόσιες στάσεις και κυρίως από τις εικόνες που παρήχθησαν. Η παρουσία του Αχμέτ Κιούρτ σε γεγονότα του θρησκευτικού πεδίου, όπως η επίσκεψη στη Σμίνθη του ψευδομουφτή Μουσταφά Τράμπα και η φωτογράφηση μαζί του και με πιστούς που βρέθηκαν εκεί για την προσευχή, μεταξύ των οποίων και κάποιοι ιεροδιδάσκαλοι, σχολιάστηκαν έντονα.
Για μερίδα κατοίκων της Μύκης, οι κινήσεις αυτές επιβεβαίωσαν την αίσθηση ότι ο δήμαρχος παίζει διπλό ρόλο: από τη μία εμφανίζεται θεσμικός, συνομιλεί με τους μηχανισμούς της ελληνικής πολιτείας και αναγνωρίζει το κρατικό πλαίσιο· από την άλλη, επιδεικνύει ανοχή – αν όχι συνεννόηση – με το παραθεσμικό σύστημα, επιχειρώντας να ισορροπήσει σε δύο διαφορετικούς κόσμους.
Αυτή ακριβώς η ισορροπία ήταν που προκάλεσε, σύμφωνα με τοπικούς παράγοντες, την αντίδραση του Ριτβάν Δεληχουσεΐν. Ο πρώην δήμαρχος, που διατηρεί ακόμη επιρροή σε συγκεκριμένους κύκλους, φέρεται να θεώρησε ότι ο Κιούρτ αναδιατάσσει τους συσχετισμούς ισχύος, εμφανιζόμενος ως πιο «θεσμικός», χωρίς όμως να αποκόπτεται από τις άτυπες δομές που παραδοσιακά καθόριζαν το πεδίο.
Η αντίδραση αυτή πήρε και συμβολική μορφή. Σε δημόσια ανάρτησή του, ο Δεληχουσεΐν χρησιμοποίησε σκληρή, φορτισμένη γλώσσα, μιλώντας για μια κοινωνία που «επί δεκαετίες νανουρίζεται πίσω από μια υπόθεση» και για προσωπική ηθική και συναισθηματική εξάντληση. Η επίκληση στον ποιητή Necip Fazıl Kısakürek και οι στίχοι για τη φυλακή, την προδοσία και το αδιέξοδο της λογικής διαβάστηκαν στη Μύκη ως έμμεση καταγγελία: μια αλληγορία για τη σύγχυση ανάμεσα στο θεσμικό και το παραθεσμικό, για τη συνύπαρξη «ασύμβατων στρατοπέδων».
Το ποίημα αναρτήθηκε διανθισμένο με δύο φωτογραφίες της ίδιας ημέρας: η μία με τον ψευδομουφτή και τον Κιούρτ να φωτογραφίζονται με πιστούς που βρέθηκαν στο τέμενος για προσευχή, μεταξύ των οποίων και κάποιοι ιεροδιδάσκαλοι, και η δεύτερη από την επίσκεψη στο ίδιο τέμενος που πραγματοποίησε λίγο νωρίτερα η ακαδημαϊκή αποστολή του Mohamed Bin Zayed University for Humanities, η οποία είχε προηγουμένως επισκεφθεί τη Μουφτεία Ξάνθης.
Το ερώτημα του ποιήματος – «σκέψου, μίλα, σώπα, ξέχασε;» – ερμηνεύτηκε ως μήνυμα προς το εσωτερικό ακροατήριο. Ότι στη «νέα εποχή» της σιωπηρής συνεννόησης, η ουδετερότητα δεν είναι επιλογή χωρίς κόστος. Ότι κάποιοι προσαρμόζονται, κάποιοι συμβιβάζονται και κάποιοι μένουν εκτός.
Στο παρασκήνιο, η σύγκρουση Κιούρτ – Δεληχουσεΐν δεν είναι προσωπική. Είναι δομική. Αφορά το ποιος συνομιλεί με το κράτος, ποιος κρατά επαφή με τα δίκτυα επιρροής και ποιος τελικά καθορίζει τις ισορροπίες στον Δήμο Μύκης. Και όσο η διοίκηση επιχειρεί να βαδίσει σε τεντωμένο σχοινί, ανάμεσα στους θεσμούς της πολιτείας και τις άτυπες δομές εξουσίας, τόσο το ερώτημα θα παραμένει ανοιχτό: ποια πλευρά θα επικρατήσει όταν οι συμβολισμοί πάψουν να αρκούν.
