Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι δικαιοσύνη. Τι αποκρύπτει η προπαγάνδα περί «σφετερισμένων βακουφίων» στη Θράκη
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστήρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σχετικά με τη συμμετοχή κληρικών στα μειονοτικά βακούφια της Κωνσταντινούπολης χρησιμοποιείται από ορισμένους κύκλους ως ακόμη ένα εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας κατά της Ελλάδας. Με αφορμή μια συγκεκριμένη δικαστική υπόθεση που αφορά βακούφια της ελληνικής μειονότητας επιχειρείται να στηθεί ένα αφήγημα περί δήθεν «αντιδημοκρατικής Ελλάδας» και «καταπιεσμένης τουρκικής μειονότητας» στη Θράκη. Όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική και πολύ πιο ενοχλητική για όσους επιχειρούν να διαστρεβλώσουν τα γεγονότα.
ΕΔΔΑ: Καταδίκη της Τουρκίας για τον Αποκλεισμό Ιερέων από Μειονοτικά Ιδρύματα
Πρώτα απ’ όλα, η προσπάθεια σύνδεσης της συγκεκριμένης απόφασης του ΕΔΔΑ με τη Θράκη αποτελεί μια χονδροειδή και προκλητική πολιτική απάτη. Το Δικαστήριο εξέτασε μια απολύτως συγκεκριμένη διοικητική διαφορά που αφορούσε τη συμμετοχή κληρικών στις διοικήσεις μειονοτικών βακουφίων της Κωνσταντινούπολης. Παρ’ όλα αυτά, γνωστοί μηχανισμοί προπαγάνδας επιχειρούν να εκμεταλλευτούν την απόφαση ώστε να παρουσιάσουν την Ελλάδα ως χώρα που παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα, αποκρύπτοντας συνειδητά ότι η ίδια η Τουρκία βρίσκεται επί δεκαετίες στις πρώτες θέσεις καταδικών του ΕΔΔΑ για παραβιάσεις θεμελιωδών ελευθεριών, διώξεις πολιτών, φίμωση δημοσιογράφων και καταπάτηση μειονοτικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων.
Παρακρατικοί κι Εγκάθετοι εργαλειοποιούν απόφαση του ΕΔΑΔ – Στόχος η παραπλάνηση της Μειονότητας
Η ιστορική πραγματικότητα του Ελληνισμού της Πόλης και η Θράκη
Ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση, όμως, αποτελεί το γεγονός ότι όσοι σήμερα εμφανίζονται ως «υπερασπιστές των δικαιωμάτων» αποφεύγουν επιδεικτικά να αναφερθούν στη δραματική ιστορική πραγματικότητα που βίωσε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης.
Τα Σεπτεμβριανά του 1955, οι μαζικές απελάσεις του 1964, οι κατασχέσεις περιουσιών, το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και η οργανωμένη οικονομική και κοινωνική εξόντωση της Ρωμαίικης κοινότητας δεν ήταν «διοικητικές αστοχίες», αλλά μια συστηματική πολιτική αφανισμού. Ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης από μια ακμάζουσα κοινότητα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων οδηγήθηκε σχεδόν στην εξαφάνιση. Αυτή είναι η αληθινή εικόνα της «τουρκικής δημοκρατικής ευαισθησίας» απέναντι στις μειονότητες.
Τα γεγονότα στο Γεντίκουλε, Κωνσταντινούπολη – Καλοκαίρι 1955
Αντίθετα, στην Ελληνική Θράκη η μουσουλμανική μειονότητα απολαμβάνει πλήρη θρησκευτική ελευθερία, λειτουργία εκατοντάδων τεμενών, μειονοτικά σχολεία, πολιτική εκπροσώπηση, συμμετοχή στην τοπική αυτοδιοίκηση και πρόσβαση σε όλα τα δικαιώματα που εγγυάται ένα ευρωπαϊκό κράτος δικαίου. Οι μουσουλμάνοι πολίτες της Θράκης εκλέγουν βουλευτές, δραστηριοποιούνται οικονομικά και κοινωνικά και συμμετέχουν ισότιμα στην ελληνική κοινωνία, μια πραγματικότητα που καταρρίπτει πλήρως το αφήγημα περί «καταπίεσης».
Ο Μ. Τράμπα “αποδεικνύει” ότι δεν υπάρχει ισλαμοφοβία στην Θράκη!
Η Ελληνική Πολιτεία εγγυάται και προστατεύει την θρησκευτική ελευθερία της Μειονότητας
Η αναφορά σε «τουρκική μειονότητα» επίσης δεν είναι ούτε αθώα ούτε τυχαία. Η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζει ρητά μουσουλμανική θρησκευτική μειονότητα και όχι εθνική τουρκική μειονότητα. Η μειονότητα της Θράκης αποτελείται από διαφορετικές συνιστώσες με διαφορετική ιστορία, ταυτότητα και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Η επιμονή συγκεκριμένων κύκλων να βαφτίζουν συλλήβδην όλους αυτούς τους ανθρώπους ως «Τούρκους» δεν αποτελεί υπεράσπιση δικαιωμάτων, αλλά μέρος μιας μακροχρόνιας στρατηγικής πολιτικής και εθνικής χειραγώγησης που επιχειρεί να επιβάλει η Άγκυρα μέσω του προξενείου και των μηχανισμών επιρροής της.
Συνθήκη της Λωζάνης: 102 Χρόνια μετά – Αναλύοντας Αλήθειες & Μύθους σε ένα Ταραγμένο Αιγαίο
Η διαχείριση των βακουφίων και η γεωπολιτική υποκρισία
Σε ό,τι αφορά τα βακούφια, ασφαλώς υπάρχουν ζητήματα που μπορούν και πρέπει να συζητηθούν θεσμικά. Όμως η παρουσίαση της Ελλάδας ως κράτους που «σφετερίζεται» περιουσίες αποτελεί συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας.Η ελληνική πολιτεία έχει προχωρήσει σε ρυθμίσεις για τη λειτουργία των βακουφίων, τη διαχείριση οικονομικών προβλημάτων και τη θεσμική εποπτεία τους, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο.
Αντίθετα, στην Τουρκία, οι περιουσίες της ελληνικής ομογένειας δημεύθηκαν, κατασχέθηκαν και εξαφανίστηκαν επί δεκαετίες χωρίς κανένα ουσιαστικό σεβασμό στο διεθνές δίκαιο.
Τουρκία: Η Σκιά της Εθνικιστικής Μαφίας πάνω από το Νοσοκομείο Βαλουκλή
‘Χρυσοβέργεια’: Εμβληματικό κτίριο της ομογένειας γίνεται άντρο ακροδεξιού σωματείου
Η μεγαλύτερη υποκρισία του συγκεκριμένου αφηγήματος βρίσκεται ακριβώς εδώ. Όσοι απαιτούν «σεβασμό δικαιωμάτων» από την Ελλάδα, σιωπούν προκλητικά για την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, για τις διώξεις των Κούρδων, για τους χιλιάδες πολιτικούς κρατουμένους, για τη φίμωση του Τύπου και για τις αλλεπάλληλες καταδίκες της Άγκυρας από το ίδιο το ΕΔΔΑ που σήμερα επικαλούνται επιλεκτικά.
Η προστασία των μειονοτήτων είναι αναγκαία σε κάθε δημοκρατία. Όμως η εργαλειοποίηση των μειονοτικών ζητημάτων για γεωπολιτικούς σκοπούς και η διασπορά ψευδών αφηγημάτων δεν έχουν καμία σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Ελλάδα μπορεί και οφείλει να βελτιώνεται διαρκώς ως ευρωπαϊκή δημοκρατία. Δεν πρόκειται όμως να αποδεχθεί μαθήματα δημοκρατίας από εκείνους που επί δεκαετίες επιχείρησαν να εξαφανίσουν τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου και σήμερα επιχειρούν να εμφανιστούν ως δήθεν υπερασπιστές των μειονοτήτων.
Η ιστορία δεν παραγράφεται, η αλήθεια δεν παραποιείται και η προπαγάνδα δεν μπορεί να βαφτίζεται «αγώνας δικαιωμάτων».
-
Πηγή: Άρθρο Γνώμης / Παρέμβαση Ν. Αρβανίτη Επιμέλεια: RodopiPress Newsroom
