Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Τα μέσα ενημέρωσης ήταν τα πρώτα που άκουσαν το πρόβλημα και το έφεραν στο φως. Ο Παρατηρητής της Θράκης δημοσίευσε την αρχική πληροφορία για το φθαρμένο και επικίνδυνο αναπηρικό αμαξίδιο του ΕΕΕΕΚ Υφαντών, κι από εκεί ξεκίνησε ένα ντόμινο: ρεπορτάζ, τηλεφωνήματα, παρεμβάσεις, παρακάλια. Η τοπική κοινωνία ευαισθητοποιήθηκε άμεσα — κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα και από τις αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα.
Το RodopiPress θυμήθηκε τότε τον άνθρωπο που οι περισσότεροι στην Κομοτηνή γνωρίζουν ως «τον κύριο που μοιράζει τα καροτσάκια»: τον πρόεδρο της ΔΕΜΠ Κομοτηνής, κ. Σελήμ Ισά. Με την πληροφορία στα χέρια μας, απευθυνθήκαμε στη ΔΕΜΠ, στείλαμε επίσημα το αίτημα και η απάντηση δεν άργησε.
Η ΔΕΜΠ Κομοτηνής ενημέρωσε ότι αναλαμβάνει πλήρως τη δαπάνη για την αγορά νέου ειδικού αμαξιδίου.
Η εικόνα που προκάλεσε την κινητοποίηση
Στο ΕΕΕΕΚ Κομοτηνής – Υφαντών, ένα σχολείο που φιλοξενεί μαθητές με αυξημένες ανάγκες, το μοναδικό βασικό αμαξίδιο είχε φτάσει να συγκρατείται… με κολλητική ταινία. Η εικόνα μιλούσε από μόνη της: φθορά, κίνδυνος, παραμέληση. Γονείς, εκπαιδευτικοί και πολίτες αντέδρασαν έντονα, κι έτσι το θέμα έφτασε γρήγορα εκεί όπου έπρεπε.
Μέσα σε λίγες ώρες, η Διαχειριστική Επιτροπή Μουσουλμανικής Περιουσίας Κομοτηνής (ΔΕΜΠ) αποφάσισε να καλύψει το κενό. Το νέο αμαξίδιο αναμένεται να παραδοθεί στο σχολείο την προσεχή Δευτέρα, δίνοντας μια πραγματική, άμεση και ουσιαστική λύση.
Η κοινωνία παρούσα – οι φορείς απόντες
Ενώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολλοί πολίτες ρωτούσαν πώς μπορούν να βοηθήσουν — με χρήματα, καπάκια ή οποιαδήποτε άλλη συνεισφορά — τελικά η ΔΕΜΠ ήταν ο φορέας που έδρασε άμεσα και αποτελεσματικά.
Την ίδια στιγμή, δήμος και περιφέρεια, που τυπικά έχουν τον πρώτο λόγο σε θέματα σχολικών υποδομών και εξοπλισμού ειδικής αγωγής, εμφανίζονται ξανά απόντες από μια κρίσιμη στιγμή.
Ένα αμαξίδιο που σημαίνει πολλά
Για τα παιδιά του ΕΕΕΕΚ Υφαντών, το νέο αμαξίδιο δεν είναι απλώς ένας εξοπλισμός. Είναι ασφάλεια, αξιοπρέπεια και καθημερινή ανακούφιση. Είναι η απόδειξη ότι όταν η κοινωνία και οι θεσμοί της λειτουργούν, μπορούν να αλλάξουν ζωές — έστω και με μικρές, στοχευμένες πράξεις.
Η λύση δόθηκε.
Το επόμενο βήμα είναι να αναρωτηθούμε τι πρέπει να αλλάξει ώστε τέτοια ζητήματα να μη φτάνουν ποτέ ξανά στο σημείο να λύνονται με… κολλητική ταινία και εκκλήσεις στα κοινωνικά δίκτυα.
