Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Στην Κομοτηνή, την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2025, η Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας πέρασε χωρίς την παρουσία των πολιτικών και τοπικών ηγετών που θα όφειλαν να τιμήσουν τη μνήμη των προγόνων μας.
Ο Δήμαρχος της πόλης, ο κυβερνητικός βουλευτής, τα περισσότερα σωματεία και τα πολιτικά κόμματα απουσίασαν!.. (με εξαίρεση τον εκπρόσωπο της Ελληνικής Λύσης.)
Εκ των θεσμικών πολιτειακών εκπροσώπων να επισημανθεί η παρουσία του Αντιπεριφερειάρχη Ροδόπης κ. Εμμανουήλ Ταπατζά που διασώζει την εικόνα της διοίκησης Χρ. Τοψίδη, η οποία έχει εγκολπώσει τον σκληρό φιλοπροξενικό πυρήνα της Θράκης, του οποίου προΐσταται ο Εγκάθετος Ριτβάν Μολλά Ισά!
Αυτή η σιωπή δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Λίγες ώρες νωρίτερα, η Αθήνα είχε γίνει στόχος των επιθετικών δηλώσεων της Τουρκίας, η οποία χαρακτήρισε «αβάσιμες και εξωφρενικές» τις αναφορές στη Γενοκτονία και απείλησε με αντίποινα για όποιον τολμούσε να υπενθυμίσει την ιστορία.
Μήπως λοιπόν οι τοπικοί άρχοντες της Κομοτηνής φοβήθηκαν; Μήπως οι απειλές του τουρκικού προξενείου υπερίσχυσαν της μνήμης και της αξιοπρέπειας;
Η παρουσία μεμονωμένων προσωπικοτήτων και εκπροσώπων συλλόγων ήταν συμβολική και αναγκαία, αλλά δεν μπορεί να καλύψει το κενό που αφήνει η απουσία της τοπικής ηγεσίας.
Η μνήμη δεν υποχωρεί μπροστά σε φόβο και πολιτικούς υπολογισμούς· οι ιστορικές αλήθειες δεν διαπραγματεύονται ούτε εκβιάζονται.
Η Κομοτηνή οφείλει να αναρωτηθεί: όταν η σιωπή γίνεται κανόνας μπροστά σε διεθνείς πιέσεις, ποιον υπηρετεί; Τους απογόνους των θυμάτων ή τον φόβο;
Στην ιστορία δεν χωρούν δισταγμοί, μόνο μνήμη και θάρρος. Και η σιωπή των πολιτικών της πόλης είναι θλιβερή υπενθύμιση ότι το θάρρος αυτό σήμερα λείπει.
