Περβίν Χαϊρρουλάχ στα Κατεχόμενα: «Αν δεν υπήρχε η σκιά της Τουρκίας, δεν θα υπήρχαμε»

Η «Μεσογειακή Παγίδα» της Άνκυρας: Η «Διπλωματία των Πανεπιστημίων», το De Facto Αφήγημα Ερτουγρούλογλου και η Επιστράτευση Εγκαθέτων από τη Θράκη- Η Περβίν Χαϊρρουλάχ στα Κατεχόμενα

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται μια καλά ενορχηστρωμένη, πολυεπίπεδη επιχείρηση αναθεωρητισμού και συντονισμένης προώθησης της γραμμής της Άνκυρας, η οποία επιχειρεί να συνδέσει άμεσα το Κυπριακό με τις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων και της Ελληνικής  Θράκης.

Με όχημα τη λεγόμενη «διπλωματία των πανεπιστημίων», το τουρκικό βαθύ κράτος επιστρατεύει ακαδημαϊκά ιδρύματα και ελεγχόμενα think-tanks στα Κατεχόμενα της Κύπρου, στήνοντας ένα παράλληλο σκηνικό διεθνούς πίεσης και εσωτερικής κατανάλωσης, με απώτερο στόχο τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και της κατοχής.

Η πρόσφατη διοργάνωση του “Akdeniz Barış ve Diplomasi Forumu” (Φόρουμ Ειρήνης και Διπλωματίας της Μεσογείου) υπό την ομπρέλα και τη φιλοξενία του Πανεπιστημίου Bahçeşehir Kıbrıs στη Λευκωσία, αποτέλεσε το ιδανικό προπέτασμα καπνού. Εκεί, η πολιτική ηγεσία του κατοχικού καθεστώτος και μια σειρά από «πρόθυμους» προσκληθέντες από περιοχές ειδικού ενδιαφέροντος της Άνκυρας, ξεδίπλωσαν όλο το φάσμα της αναθεωρητικής ρητορικής του «Τουρκικού Κόσμου» (Türk Dünyası).

Η Φιέστα του Ψευδοκράτους: Ποιοι Έδωσαν το «Παρών»

Το “Akdeniz Barış ve Diplomasi Forumu” (Φόρουμ Ειρήνης και Διπλωματίας της Μεσογείου), το οποίο διοργανώθηκε για πρώτη φορά υπό την ομπρέλα και τη φιλοξενία του Πανεπιστημίου Bahçeşehir Kıbrıs, αποτέλεσε το ιδανικό προπέτασμα καπνού, συγκεντρώνοντας την πολιτική, θρησκευτική και στρατιωτική ηγεσία του κατοχικού καθεστώτος, καθώς και κορυφαίους εγκάθετους της Άνκυρας με το βλέμμα στραμμένο στο όραμα «Με τις ίδιες ρίζες, προς ένα κοινό μέλλον» (Aynı Köklerle, Ortak Geleceğe).

Στην επίσημη έναρξη των διήμερων εργασιών στη Λευκωσία συμμετείχαν:

• Ο «πρωθυπουργός» του ψευδοκράτους Ünal Üstel και ο «πρόεδρος της βουλής» Ziya Öztürkler.

• Ο Prof. Dr. Kürşad Zorlu (Αντιπρόεδρος του AK Parti και υπεύθυνος για τις σχέσεις με τα Τουρκικά Κράτη), συνοδευόμενος από τους αναπληρωτές του, Selman Oğuzhan Eser (βουλευτή Καραμάν) και Temel Akyürek.

• Η ηγεσία του ομίλου BAU Global με τον Αντιπρόεδρο Hüseyin Yücel, τον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του Bahçeşehir Kıbrıs Eral Osmanlar, καθώς και την Πρύτανη του Πανεπιστημίου Bahçeşehir στην Κωνσταντινούπολη, Prof. Dr. Esra Hatipoğlu.

• Η αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ψευδοκράτους, Sıla Usar İncirli.

• Οι επικεφαλής των κατοχικών δυνάμεων ασφαλείας, Αντιστράτηγος Sabahattin Kılınç (Διοικητής των «Τουρκικών Ειρηνευτικών Δυνάμεων Κύπρου») και Υποστράτηγος İlker Görgülü (Διοικητής των «Δυνάμεων Ασφαλείας»).

Το Γεωπολιτικό Μωσαϊκό: Οι Χώρες και οι Περιοχές που Συμμετείχαν

Η Άνκυρα φρόντισε να προσδώσει «διεθνή» μανδύα στη φιέστα, συγκεντρώνοντας πολιτικούς, κοινοβουλευτικούς, ακαδημαϊκούς και παράγοντες από μια σειρά χωρών και αυτόνομων περιοχών που βρίσκονται σταθερά στο στόχαστρο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και της θεωρίας του «Τουρκικού Κόσμου».

Στο Φόρουμ εκπροσωπήθηκαν επίσημα ή μέσω ελεγχόμενων μειονοτικών θυλάκων:

• Ιράκ (με έμφαση στους Τουρκμάνους του Κιρκούκ)

• Συρία

• Αζερμπαϊτζάν (ως η έτερη «επίσημη» δύναμη στήριξης)

• Κοσσυφοπέδιο

• Βόρεια Μακεδονία

• Βουλγαρία (μέσω στελεχών της μουσουλμανικής μειονότητας)

• Γκαγκαουζία (αυτόνομη περιοχή της Μολδαβίας)

• Νότιο Αζερμπαϊτζάν (περιοχή του βορειοδυτικού Ιράν)

• Δυτική Θράκη (Ελλάδα)

Το «De Facto» Δόγμα Ερτουγρούλογλου: Τέλος στις Διαπραγματεύσεις

Υποδεχόμενος την πολυπληθή διεθνή αντιπροσωπεία του Φόρουμ, ο λεγόμενος «υπουργός εξωτερικών» του ψευδοκράτους, Ταχσίν Ερτουγρούλογλου, έδωσε το στίγμα της απόλυτης σκλήρυνσης της στάσης της Άνκυρας, κηρύσσοντας ουσιαστικά το τέλος κάθε προοπτικής για επανέναρξη των συνομιλιών στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ.

«Το Κυπριακό πρόβλημα έχει επιλυθεί. Η παρούσα κατάσταση αποτελεί τη de facto λύση. Όσο η ελληνοκυπριακή πλευρά αναγνωρίζεται ως η δήθεν Κυπριακή Δημοκρατία, η λύση δεν μπορεί να είναι καμία άλλη φόρμουλα πέρα από την υφιστάμενη κατάσταση.»

— Ταχσίν Ερτουγρούλογλου, Λευκωσία, Ιούνιος 2026

Ο κ. Ερτουγρούλογλου ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση υποχώρησης από την πολιτική των «δύο κρατών» και της «κυρίαρχης ισότητας», τονίζοντας με νόημα ότι «η Κύπρος είναι υπόθεση του τουρκικού έθνους». Παράλληλα, έπλεξε το εγκώμιο της Τουρκίας, επισημαίνοντας τη δομική εξάρτηση του ψευδοκράτους: «Όλοι έχουμε μια Μητέρα Πατρίδα για την οποία είμαστε ευγνώμονες. Η δύναμή μας είναι ανάλογη με τη δύναμη της Μητέρας Πατρίδας μας. Θα προστατεύσουμε το κράτος μας και θα βαδίσουμε μαζί της».

Το Διεθνές «Παζλ» του Αναθεωρητισμού στα Βαλκάνια

Υπό την προεδρία του Πρύτανη του Πανεπιστημίου, Prof. Dr. Mehmet Toycan, το Φόρουμ συγκέντρωσε πολιτικούς, βουλευτές, ακαδημαϊκούς και «στοχαστές» από μια γεωγραφική ζώνη που η Τουρκία θεωρεί ζωτικό της χώρο: Ιράκ, Συρία, Αζερμπαϊτζάν, Κοσσυφοπέδιο, Βόρεια Μακεδονία, Βουλγαρία, Γκαγκαουζία, Νότιο Αζερμπαϊτζάν (Ιράν) και την Ελληνική Θράκη (την οποία σκοπίμως η τουρκική προπαγάνδα παρουσιάζει ως “Δυτική” ).

Τα όσα διέρρευσαν και καταγράφηκαν από το παρασκήνιο της δεύτερης συνεδρίασης του πάνελ (Panel II. Oturum) αποκαλύπτουν ένα επικίνδυνο δίκτυο διασύνδεσης:

• Βόρεια Μακεδονία: Ο Enver Hüseyin (πρώην υφυπουργός Παιδείας και στέλεχος του TDP) κάλεσε τους Τουρκοκύπριους να «κρατήσουν με νύχια και με δόντια» το κράτος τους, χαρακτηρίζοντάς το «θείο δώρο». Μάλιστα, προχώρησε σε μια αποκαλυπτική εξομολόγηση: όταν πριν από 6-7 χρόνια επισκέφθηκε επίσημα τα Κατεχόμενα με διπλωματικό διαβατήριο, η χώρα του δέχθηκε έντονο διπλωματικό διάβημα (νότα) από την Ελλάδα και την Κύπρο, γεγονός που κόντεψε να του κοστίσει τη θέση του στην τότε κυβέρνηση.

• Βουλγαρία: Ο Ahmet Pehlivan (πρώην υποψήφιος βουλευτής του μειονοτικού κόμματος DPS και Πρόεδρος των Μουσουλμανικών Βακουφίων στη Φιλιππούπολη) εξήρε τη χρηματοδοτική στήριξη της TIKA και των τουρκικών θεσμών στα Βαλκάνια. Πρότεινε μάλιστα το συγκεκριμένο Φόρουμ να διεξάγεται κάθε χρόνο σε διαφορετική βαλκανική χώρα με «μπροστάρη» το Αζερμπαϊτζάν, ώστε να παρακάμπτονται οι επίσημες κρατικές αντιδράσεις και να διεισδύει ευκολότερα η τουρκική επιρροή.

• Γκαγκαουζία & Μολδαβία: Η εκπρόσωπος Ivana ευχαρίστησε την Άνκυρα για τη διαρκή «προστασία» απέναντι στις δυτικές πιέσεις και πρότεινε την άμεση θεσμική διασύνδεση του Κρατικού Πανεπιστημίου της KOMRAT με το Πανεπιστήμιο των Κατεχομένων, ώστε οι νέοι Γκαγκαούζοι να εκπαιδεύονται ως οι μελλοντικοί «άτυποι διπλωμάτες» της τουρκικής πολιτικής.

• Νότιο Αζερμπαϊτζάν (Ιράν): Ο κοινωνιολόγος İbrahim ζήτησε την άμεση και επίσημη αναγνώριση του ψευδοκράτους από όλα τα τουρκόφωνα κράτη (Αζερμπαϊτζάν, Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν), ενώ παραπονέθηκε ότι ακόμη και εντός Τουρκίας αναγκάζεται να «λογοκρίνει» το ακαδημαϊκό του βιογραφικό, καθώς οι θέσεις του για τα 30 εκατομμύρια των Τούρκων του Ιράν θεωρούνται «υπερβολικά εθνικιστικές».

Η Επιστράτευση της Θράκης: Το Αφήγημα της Περβίν Χαϊρουλλάχ

Το πλέον εξόφθαλμο και ανησυχητικό στοιχείο της φιέστας των Κατεχομένων ήταν η παρουσία και η τοποθέτηση της  Εγκάθετης κ. Περβίν Χαϊρουλλάχ , η οποία προσφωνήθηκε στο πάνελ σαν ακαδημαϊκός . Η ομιλία  της αποτέλεσε ένα μνημείο απόλυτης ευθυγράμμισης με την πιο σκληρή προπαγάνδα του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, μεταφέροντας αυτούσιο το αφήγημα της «καταπιεσμένης κοινότητας» στο ακροατήριο του ψευδοκράτους:

• Το «Αντάλλαγμα» για το 1974: Ο ομιλητής υποστήριξε προκλητικά ότι η Θράκη λειτουργεί ως γεωπολιτικός σάκος του μποξ για την Αθήνα. «Όποτε συμβαίνει το παραμικρό στην Κύπρο, εμείς στη Δυτική Θράκη πληρώνουμε το τίμημα. Γι’ αυτό η ύπαρξη της ΤΔΒΚ είναι για εμάς τόσο σημαντική όσο και για εσάς. Αν δεν προστατεύσετε αυτό το κράτος, θα είναι κρίμα για το δίκαιο και τις θυσίες των Τούρκων της Δυτικής Θράκης», ανέφερε, συνδέοντας αυθαίρετα την ελληνική περιοχή με το κατοχικό μόρφωμα.

• Επίθεση στην Ελληνική Έννομη Τάξη: Ισχυρίστηκε ότι αμέσως μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ (1981) και την ανακήρυξη του ψευδοκράτους (1983), η Αθήνα εξαπέλυσε διωγμό κατά των μειονοτικών σωματείων, κλείνοντας τη «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» και τον «Σύλλογο Τούρκων Δασκάλων» λόγω της λέξης «Τούρκος».

• Η Θεωρία περί «Συστηματικής Αφομοίωσης»: Αναπαράγοντας τα fake news περί σχεδίου «αφανισμού και λιωσίματος» της μειονότητας από το ελληνικό κράτος, επιτέθηκε στην Αθήνα για τον νόμο των «240 ιμάμηδων» και τη σύμπτυξη των μειονοτικών δημοτικών σχολείων. Μάλιστα, έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει την Ελλάδα ότι «ιδρύει επίτηδες Πομακικούς και Τσιγγάνικους συλλόγους για να διασπάσει την ενιαία τουρκική ταυτότητα» της μειονότητας.

Ακολουθεί η ανεπίσημη  μετάφραση της ομιλίας της κ. Περβίν Χαϊρρουλάχ

 Η Πλήρης, Προκλητική Ομιλία της Περβίν Χαϊρουλάχ στα Κατεχόμενα (Όλο το Κείμενο)

«Ευχαριστώ πολύ, . Κατά πρώτον, νιώθω μεγάλη ευτυχία και μεγάλη υπερηφάνεια που βρίσκομαι εδώ ως κομμάτι αυτής της εκλεκτής κοινότητας του τουρκικού κόσμου, μαζί με όλους εσάς.

Φανταστείτε ένα σώμα, όπου όλοι μας είμαστε από ένα μέλος του. Εμείς στη Δυτική Θράκη, εσείς σε διαφορετικές γεωγραφίες του τουρκικού κόσμου… Όμως, όπως είπε και ο καθηγητής Μεχμέτ, εμείς ως Τούρκοι της Δυτικής Θράκης έχουμε μια εντελώς ξεχωριστή ιδιαιτερότητα σε σχέση με την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου.

Γιατί; Διότι όταν συμβαίνει το παραμικρό στην Κύπρο, εμείς στη Δυτική Θράκη πληρώνουμε το τίμημα. Γι’ αυτό, η αιώνια ύπαρξη της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου είναι για εμάς εξίσου σημαντική όσο είναι και για εσάς. Αν δεν προστατεύσετε αυτή τη χώρα (πατρίδα), θα πάνε χαμένα τα δικαιώματά μας. Αν δεν προστατεύσετε αυτή τη χώρα, τη γλώσσα σας, τον πολιτισμό σας, την ακεραιότητα αυτής της χώρας, θα βαρύνει τις συνειδήσεις σας το δίκαιο των Τούρκων της Δυτικής Θράκης. (Χειροκροτήματα). Αυτός είναι ένας πολύ σημαντικός λόγος και ένα πολύ σημαντικό μήνυμα προς όλους μας.

Το 1974 ήμουν ένα μικρό μωρό όταν έγινε η “Ειρηνευτική Επιχείρηση” (σ.σ. ο Αττίλας). Οι παλαιότεροι, οι παππούδες μου, η μητέρα μου, ο πατέρας μου, μου μετέφεραν ότι έγιναν επιδρομές στα χωριά μας. Το 1983, όταν ανακηρύχθηκε η Δημοκρατία (σ.σ. του ψευδοκράτους), ήμουν μαθητής δημοτικού. Τανκς είχαν έρθει στα χωριά μας και τα κανόνια τους ήταν στραμμένα προς την Τουρκία, λες και αν ρίχναμε εμείς κανόνι από το χωριό μας, θα χτυπούσαμε την Τουρκία. Όλα αυτά όμως ήταν μηνύματα για εμάς.

Το 1983 η Ελλάδα ήταν ήδη μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (είχε μπει το 1981). Εμείς χάσαμε τα δικαιώματά μας σταδιακά αφού η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΕ. Και πριν είχαμε προβλήματα, με τις μουφτείες μας, με τα βακούφιά μας, με τις εκλογές τους… Όμως, αμέσως μετά την ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, χάσαμε τους “τουρκικούς” μας συλλόγους. Γι’ αυτό η τουρκική ταυτότητα είναι πολύ σημαντική και προσπαθούμε σε κάθε ευκαιρία να κραυγάζουμε στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο ότι είμαστε Τούρκοι.

Η Ελλάδα ασκεί μια πολύ “έξυπνη” πολιτική. Σας παρουσιάζει μια εικόνα ότι δήθεν υπάρχει ευρωπαϊκή ιθαγένεια, ισονομία… Όχι, δεν είναι καθόλου έτσι. Αφού έγινε μέλος της ΕΕ, έκλεισε την Τουρκική Ένωση Ξάνθης, τον Σύλλογο Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης, την Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής. Μόνο και μόνο επειδή στην ονομασία τους υπήρχε η λέξη “Τούρκος”.

Οι δικαστικές μάχες συνεχίστηκαν. Μέχρι το 1987 που αποφάσισε ο Άρειος Πάγος, οι τότε ηγέτες μας, ο Σαδίκ Αχμέτ, ο Ιμπραήμ Σερίφ, ο Ισμαήλ Ροδοπλού, πραγματοποίησαν τη δίκαιη αντίσταση των Τούρκων της Δυτικής Θράκης. Οργάνωσαν μια μεγάλη πορεία, που μνημονεύεται ως “29η Ιανουαρίου” – η ημέρα τιμής και αντίστασης των Τούρκων της Δυτικής Θράκης. Αμέσως μετά, το 1990, ζήσαμε ένα μεγάλο πογκρόμ στις 29 Ιανουαρίου. Τα μαγαζιά μας λεηλατήθηκαν, οι άνθρωποί μας ξυλοκοπήθηκαν, μόνο και μόνο επειδή δήλωναν ότι είναι Τούρκοι.

Εύχομαι ο Θεός να μην αφήσει κανέναν να γίνει μειονότητα, αλλά κυρίως να μην επιτρέψει ο Θεός σε κανέναν να γίνει μειονότητα της Ελλάδας.

(Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει η συντονίστριακάνοντας παραλληλισμούς με την Κύπρο και το πώς η ελληνική πλευρά θέλει να τους αφαιρέσει την τουρκική ταυτότητα υπό την ομπρέλα της ΕΕ).

Συνέχεια τοποθέτησης: «αν μου επιτρέπετε, θα ήθελα να προσθέσω μερικές φράσεις ακόμη. Μας αποκαλούν “Έλληνες Μουσουλμάνους”. Υπάρχουν βέβαια Έλληνες που άλλαξαν θρησκεία και προτίμησαν το Ισλάμ, υπάρχουν και πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα με διάφορους τρόπους. Όμως εμείς είμαστε άνθρωποι που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και ζούμε σε αυτά τα χώματα εδώ και αιώνες, και είμαστε Τούρκοι. Σε κάθε ευκαιρία φωνάζουμε την Τουρκικότητά μας.

Όμως η τουρκική ταυτότητα αποτελεί μεγάλο τραύμα και αλλεργία για την Ελλάδα, και δεν θέλει με τίποτα να μας επιτρέψει να τη χρησιμοποιούμε. Χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως “αυτοί που γεννήθηκαν Τούρκοι” ή “αυτοί που μιλούν τουρκικά”. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο, στην περιοχή του Έβρου, στα σύνορα με την Τουρκία, να μην θέλουν να δεχτούν ούτε καν τον όρο “μειονότητα”.

Εσχάτως, επειδή η λέξη “Δυτική” στη Δυτική Θράκη υποδηλώνει μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή που αναφέρεται στις συνθήκες και στην ιστορική περιγραφή, άρχισε να τους ενοχλεί ακόμα και η λέξη “Δυτική”. Πρόσφατα, το δικαστήριο έβγαλε απόφαση για το κλείσιμο του Συλλόγου Φενέρμπαχτσε Δυτικής Θράκης.

Σε εμάς, που μας ορίζουν ως Μουσουλμάνους, δεν μας αναγνωρίζουν το δικαίωμα να εκλέγουμε τον δικό μας μουφτή. Μάλιστα, στις 5 Ιουνίου, τέσσερις φίλοι μας οδηγήθηκαν στα δικαστήρια επειδή εναντιώθηκαν στον διορισμένο από το κράτος μουφτή και καταδικάστηκαν σε 17 μήνες φυλάκιση, ποινή που μετατράπηκε σε χρηματική. Δηλαδή, είμαστε μια μειονότητα που ζει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά μέσα στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσα στην Ελλάδα που αυτοαποκαλείται λίκνο της δημοκρατίας.

Η πολιτική της Ελλάδας είναι πολύ προσεκτική, είναι “μάστορες” στο χαρτί. Ορισμένες εφαρμογές μας βάζουν να τις ζητήσουμε εμείς οι ίδιοι. Το 2007 έβγαλαν τον νόμο για τους “240 ιμάμηδες” και αυτόν τον νόμο τον πρότεινε, δυστυχώς, ένας βουλευτής της Δυτικής Θράκης (σ.σ. μειονοτικός). Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε το πρόβλημα με τους διορισμένους ιμάμηδες. Άρχισαν να στέλνουν στα τζαμιά μας ιμάμηδες διορισμένους από το κράτος. Έτσι δημιούργησαν μια υποδομή για την επιλογή του μουφτή, μέσω των δικών τους διορισμένων ιμάμηδων.

Το 2010, δυστυχώς πάλι, η πρόταση για τη συγχώνευση (κλείσιμο) των σχολείων μας προήλθε από δικούς μας βουλευτές. Όταν οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης αφέθηκαν ως μειονότητα στην Ελλάδα, είχαμε γύρω στα 308-310 μειονοτικά δημοτικά σχολεία, όπου παρέχεται δίγλωσση εκπαίδευση (Τουρκικά και Ελληνικά). Σήμερα έχουμε 83 σχολεία και τις επόμενες εβδομάδες είναι πιθανό να κλείσουν ακόμα 5 με 10 σχολεία μας. Κινούνται πολύ συστηματικά. Άλλοτε πείθοντας τους γονείς και άλλοτε δυσκολεύοντας τις συνθήκες, σπρώχνουν τα παιδιά από τα μειονοτικά στα δημόσια σχολεία, και μετά από λίγο τα σχολεία μας χάνονται.

Όταν χάνονται τα σχολεία, τα χωριά ερημώνουν. Το σχολείο του δικού μου χωριού έκλεισε το 2014. Εκείνη την περίοδο στο χωριό υπήρχαν 6 καφενεία. Σήμερα υπάρχει ένα, και αυτό κλείνει στις 9-10 το βράδυ. Μετά από αυτή την ώρα, το χωριό ερημώνει. Οι νέοι άνθρωποι, για να πάνε τα παιδιά τους σχολείο, αναγκάζονται να μετακινηθούν σε μεγάλες πόλεις, σε κεντρικές περιοχές ή να φύγουν στο εξωτερικό.

Φυσικά υπάρχουν και άλλες πολιτικές. Εμποδίζονται οι επενδύσεις, εμποδίζεται η δημιουργία υγιών εργασιακών συνθηκών για τους ανθρώπους μας. Υπάρχουν δυσκολίες στους διορισμούς στο δημόσιο, οι Τούρκοι αποτελούν την 3η, 4η ή 5η επιλογή. Ζούμε έναν έντονο διαχωρισμό ταυτότητας. Λένε ότι υπάρχει “μουσουλμανική μειονότητα” που αποτελείται από Τούρκους, Πομάκους και Τσιγγάνους. Όμως, επιτρέπουν την ίδρυση Πομακικού Συλλόγου, ιδρύουν Τσιγγάνικο Σύλλογο, αλλά κλείνουν τους Τουρκικούς συλλόγους. Το να ζεις ως μειονότητα στην Ελλάδα δεν είναι κάτι σπουδαίο. Το μόνο πράγμα που απολαμβάνουμε από την ΕΕ είναι η ελευθερία μετακίνησης (ταξιδιού), κι αυτό επειδή δεν μπορούν πλέον να το εμποδίσουν. Όμως, από τα μειονοτικά δικαιώματα που μας αναγνωρίστηκαν με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης το 1923, δυστυχώς κάθε μέρα χάνουμε και κάτι.

Μετά το 1991 κερδίσαμε εν μέρει πίσω κάποια αστικά δικαιώματα. Όμως ακόμα στον στρατό δεν έχουμε αξιωματικούς υψηλής βαθμίδας. Στην αστυνομία, αν κάποιος αυτοπροσδιορίζεται ως Πομάκος, γίνεται δεκτός. Αν αυτοπροσδιορίζεται ως Τούρκος, είναι αδύνατον. Αν και ο πληθυσμός στον νομό Ροδόπης αποτελείται κατά 55% από Τούρκους, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων δεν ξεπερνά τα δάχτυλα του ενός χεριού. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ξάνθη.

(Η συντονίστρια ρωτάει για τη Ρόδο και την Κρήτη και απαντάει): Στη Ρόδο ο αριθμός των Τούρκων είναι πολύ μικρός, αναφέρονται ως “Τούρκοι Ρόδου και Κω”. Αυτοί αφέθηκαν στην Ελλάδα με τη Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού (1947), επομένως δεν συμπεριλαμβάνονται στο καθεστώς της Λωζάνης και δεν αναγνωρίζονται ούτε καν ως μειονότητα. Εκείνοι έχουν εντελώς άλλα, πολύ σοβαρά προβλήματα. Στην Κρήτη, δυστυχώς, δεν έμεινε κανείς, έφυγαν με την ανταλλαγή πληθυσμών.

Στο πολιτικό κομμάτι θέλω να επισημάνω το εξής: Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ο Σαδίκ Αχμέτ εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής, άλλαξαν αμέσως τον νόμο και έβαλαν το εκλογικό όριο του 3%. Το 3% φαίνεται χαμηλό, όμως το ποσοστό των Τούρκων της Δυτικής Θράκης στο σύνολο της χώρας είναι 1,2%. Επομένως, ακόμα κι αν διπλασιάσουμε ή τετραπλασιάσουμε τα ποσοστά μας, δεν έχουμε πιθανότητα να μπούμε στη βουλή με το δικό μας κόμμα (σ.σ. το ΚΙΕΦ / DEB). Οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης έχουν το Κόμμα Φιλίας, Ισότητας και Ειρήνης. Αν το όριο ήταν περιφερειακό, θα είμασταν σίγουρα πρώτο κόμμα, κάτι που αποδείξαμε τρεις φορές με μεγάλες επιτυχίες στις Ευρωεκλογές. Όμως, επειδή το όριο είναι πανελλαδικό, δεν έχουμε την ευκαιρία να ξεπεράσουμε το 3%.

Όπως είπα, η Ελλάδα ετοιμάζει ένα πολύ ωραίο “κάλυμμα” (κέλυφος) και οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες της το εκφράζουν πολύ ανοιχτά: “Αν δεν το ζητήσει η μειονότητα, εμείς δεν κάνουμε τίποτα”. Όμως μας αναγκάζουν να το ζητήσουμε με πολύ όμορφο τρόπο, όπως έγινε με τον νόμο των 240 ιμάμηδων και με τα σχέδια συγχώνευσης των σχολείων μας. Φυσικά, ενώ φταίει ο κλέφτης, φταίνε και οι δικοί μας άνθρωποι που ζητούν αυτά τα πράγματα. Όμως αυτή την έλλειψη συνείδησης μπορούμε να την ξεπεράσουμε μόνο με την εκπαίδευση. Γι’ αυτό η σημασία των εκπαιδευτικών μας ιδρυμάτων είναι τεράστια, η σημασία της γλώσσας μας είναι τεράστια, αλλά κάνουν σχέδια για να μας τα κάνουν να τα ξεχάσουμε βήμα-βήμα.

Το 2006, ως τελευταία κουβέντα, έβαλαν τα νηπιαγωγεία στην υποχρεωτική εκπαίδευση. Βάσει της Λωζάνης, θα έπρεπε να έχουμε δίγλωσσα νηπιαγωγεία. Όμως το επιχείρημά τους είναι ότι στη Λωζάνη η προσχολική αγωγή δεν συμπεριλαμβανόταν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, άρα “δεν είμαστε υποχρεωμένοι να σας ανοίξουμε σχολείο στη μητρική σας γλώσσα”. Τα παιδιά μας που πηγαίνουν υποχρεωτικά για 2 χρόνια στο ελληνικό νηπιαγωγείο, δυστυχώς, με τις κατευθύνσεις που δίνονται εκεί ή με τις υποδείξεις στις οικογένειες, προτιμούν ή αναγκάζονται να προτιμήσουν τα δημόσια σχολεία, και αυτό δείχνει τις επιπτώσεις του σταδιακά.

Αυτό το είχε πει ξεκάθαρα πριν από μερικά χρόνια στο Όσλο ένας βουλευτής (σ.σ. ειδικός σε θέματα μειονοτήτων): “Εμείς ως Ελλάδα πετύχαμε πλέον αυτό που θέλαμε”. Σχεδίασαν τον τρόπο με τον οποίο θα λιώσουν (αφομοιώσουν) τη μειονότητα. Αν εμείς δεν είμαστε συνειδητοποιημένοι, αν παραιτηθείτε από αυτή την πατρίδα (σ.σ. την Κύπρο), αυτό που θα πάθετε είναι αυτό ακριβώς που πάθαμε εμείς.

Η δική μου ταπεινή άποψη –φυσικά είναι πολύ εύκολο για κάποιον που έρχεται απ’ έξω να μιλάει– αλλά ως ένας Τούρκος της Δυτικής Θράκης που έχει πληρώσει τίμημα για την Κύπρο, το δηλώνω ανοιχτά: Αν εσείς δεν προστατεύσετε αυτή την πατρίδα και τη Μητέρα Πατρίδα που την προστατεύει… που στο θέμα αυτό μπορώ να ανοίξω μια παρένθεση: Εμείς ως Τούρκοι της Δυτικής Θράκης, αν δεν υπήρχε η σκιά της Μητέρας Πατρίδας μας (της Τουρκίας), κανείς μας δεν θα μπορούσε να είχε συνεχίσει την ύπαρξή του μέχρι σήμερα.

Σας παρακαλώ, προστατεύστε την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου και κάντε κι εμάς ευτυχισμένους μαζί με εσάς. Σας ευχαριστώ.»

Σχόλιο Συντάκτη

Η παρουσία και η ρητορική των «προθυμοποιημένων» εγκάθετων από τη Δυτική Θράκη σε τέτοιες αναθεωρητικές συνάξεις στα Κατεχόμενα ξεπερνά κάθε όριο γραφικότητας και αγγίζει τα όρια της εθνικής μειοδοσίας. Όταν Έλληνες πολίτες μετατρέπονται σε εγχώρια φερέφωνα της Άνκυρας, νομιμοποιώντας το κατοχικό καθεστώς της Κύπρου και επιτιθέμενοι στην ίδια τους τη χώρα μέσα από παράνομα φόρουμ, η Αθήνα δεν μπορεί και δεν πρέπει να εθελοτυφλεί.

Η «διπλωματία των πανεπιστημίων» του Bahçeşehir δεν παράγει επιστήμη· παράγει γεωπολιτικά τετελεσμένα και προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές διεκδικήσεις. Η Άνκυρα επιχειρεί να εγκλωβίσει τους Έλληνες Μουσουλμάνους στο άρμα του αναθεωρητικού «Τουρκικού Κόσμου», χρησιμοποιώντας τις πνευματικές και θρησκευτικές τους ευαισθησίες ως αναλώσιμο υλικό. Όσοι από τη Θράκη δέχονται να παίξουν τον ρόλο της «μαριονέτας» σε αυτές τις διεθνείς φιέστες, υπονομεύοντας την αρμονική συμβίωση και την ασφάλεια της ίδιας τους της πατρίδας, πρέπει να γνωρίζουν ότι οι μάσκες έχουν πέσει οριστικά.

• Πηγή: Δελτία Τύπου «Υπουργείου Εξωτερικών» Ψευδοκράτους / Panel II. Oturum – Akdeniz Barış ve Diplomasi Forumu (Bahçeşehir Cyprus University, 30/06/2026)

• Προέλευση: Λευκωσία (Κατεχόμενα) / Κύπρος Επιμέλεια: Νίκος Αρβανίτης

ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ/ΒΙΝΤΕΟ