Η συζήτηση για βιώσιμη κινητικότητα στην Κομοτηνή είναι απαραίτητη. Όμως μπορεί να σταθεί σε μια πόλη όπου καθημερινά συρρέουν κάτοικοι από δεκάδες χωριά και οικισμούς για συναλλαγές με υπηρεσίες; Σε μια πόλη όπου ο ποδηλατόδρομος και άλλα έργα «ανάπλασης» δημιούργησαν περισσότερα προβλήματα βιωσιμότητας σε οικίες, καταστήματα και επιχειρήσεις απ’ όσα έλυσαν;
Τα ερωτήματα είναι συγκεκριμένα και πιεστικά:
-
Πώς μιλάμε για αλλαγές κυκλοφορίας όταν δεν μετρήθηκε ποτέ ο πραγματικός κυκλοφοριακός και συγκοινωνιακός φόρτος;
-
Πώς εφαρμόζεται η έννοια της «ήπιας κινητικότητας» χωρίς να υπάρχουν επαρκείς χώροι στάθμευσης;
-
Πώς θα λειτουργήσει το μοντέλο χωρίς έλεγχο , τροχονόμευση και αστυνόμευση;
-
Τι νόημα έχει η «συμπερίληψη» όταν δεν τηρούνται καν οι ρήτρες για θέσεις ΑμεΑ;
- Πώς θα το υποστηρίξουν οι κάτοικοι της πόλης όταν δεν ερωτήθησαν, δεν κατέθεσαν τις προτάσεις τους, δεν αφουκράσθηκε κανείς τις ανάγκες τους και είδαν ν’αλλάζει η καθημερινότητά τους σε μία νύκτα;
Η βιώσιμη κινητικότητα δεν μπορεί να είναι απλώς ένα project χρηματοδοτούμενο από ΕΣΠΑ, ούτε μια βιτρίνα με ποδηλατόδρομους που μένουν αναξιοποίητοι. Απαιτεί μελέτη, δεδομένα, συμμετοχή των πολιτών, ουσιαστική αστυνόμευση και πάνω απ’ όλα σεβασμό στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και οικονομίας.
Η Κομοτηνή έχει τη δυναμική να γίνει πρότυπο πόλης που τολμά. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα: καταγραφή πραγματικών δεδομένων, σωστό σχεδιασμό, διαφάνεια και λογοδοσία. Αλλιώς, θα μείνουμε σε έναν «διάλογο επί χάρτου» ενώ η καθημερινότητα των πολιτών θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
