Αλεξία Έβερτ: «Το τρις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» – Σκληρή παρέμβαση κατά Σαμαρά
Σε μια βαρυσήμαντη και πολιτικά φορτισμένη παρέμβαση προχώρησε η Αλεξία Έβερτ, με αφορμή τη φερόμενη κινητικότητα και τα σενάρια περί ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα από τον πρώην Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Με κείμενό της, το οποίο αρχικά είδε το φως της δημοσιότητας στην προσωπική της σελίδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η κόρη του ιστορικού ηγέτη της Νέας Δημοκρατίας, Μιλτιάδη Έβερτ, ξεκαθαρίζει πως η θέση της δεν κινείται από κίνητρα εφήμερης δημοσιότητας, αλλά από την ανάγκη προστασίας της παράταξης.
Η κα Έβερτ δηλώνει ότι δεν γνωρίζει προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ωστόσο υπογραμμίζει πως διατελεί νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρος της ΝΔ από τη βάση του κόμματος (παρά το γεγονός ότι η ίδια το 2016 είχε στηρίξει τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη) και Πρωθυπουργός δεύτερης τετραετίας με ισχυρή λαϊκή εντολή της τάξης του 40,56%. Σημειώνει, δε, πως οι όποιες πολιτικές κρίσεις πρέπει να εκφράζονται αποκλειστικά μέσω της κάλπης και όχι μέσω «μεσαιωνικού τύπου ιντριγκών και συνωμοσιών διαδρόμων».
Τα βέλη κατά του Αντώνη Σαμαρά και η ιστορική μνήμη
Η κύρια αιχμή της παρέμβασης της Αλεξίας Έβερτ εστιάζει στην πολιτική διαδρομή του Αντώνη Σαμαρά. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, ο πρώην Πρωθυπουργός δεν δικαιούται να αυτοανακηρύσσεται ως ο αυθεντικός «εκφρατής του Καραμανλισμού», υπενθυμίζοντας το βαρύ ιστορικό παρελθόν της Πολιτικής Άνοιξης, τη διακοπή της διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1993 και την επακόλουθη οκταετή παραμονή της ΝΔ στο περιθώριο, η οποία διευκόλυνε την κυριαρχία του Κώστα Σημίτη.
Η κα Έβερτ υπενθυμίζει ότι η βάση και οι απλοί ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας επέδειξαν τεράστια γενναιοδωρία, στηρίζοντάς τον όταν επέστρεψε στην παράταξη —αρχικά μέσω του ευρωψηφοδελτίου— και αναδεικνύοντάς τον τελικά στην πρωθυπουργία. Για τον λόγο αυτό, εκφράζει την έντονη αντίθεσή της σε οποιαδήποτε κίνηση θα μπορούσε να πλήξει εκ νέου τη ΝΔ, τονίζοντας με νόημα πως «το τρις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».
Η αναφορά στον Μιλτιάδη Έβερτ
Κλείνοντας, ξεκαθαρίζει ότι η τοποθέτησή της δεν πηγάζει από προσωπική πικρία για την πολιτική σύγκρουση του Αντώνη Σαμαρά με τον πατέρα της, Μιλτιάδη Έβερτ, ο οποίος υπήρξε «πνευματικό παιδί» του ιδρυτή Κωνσταντίνου Καραμανλή. Συμπληρώνει πως ο ίδιος ο Μιλτιάδης Έβερτ ποτέ δεν έβαζε τέτοια βαρίδια στη ζυγαριά, καθώς κοιτούσε πάντα το καλό της παράταξης και της πατρίδας. Καταλήγει, ωστόσο, με τη διαπίστωση ότι οι ιστορικές ενέργειες του κ. Σαμαρά αποτέλεσαν ευθεία βολή («στο δόξα πατρί») κατά της ίδιας της παράταξης που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ
Το τρις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού
Αλεξία Έβερτ
Σχετικά με την παρέμβασή μου για το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, υπάρχει μια λανθασμένη εντύπωση ότι προσπαθώ να επηρεάσω την κατάσταση προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Κι ότι ήρθε η στιγμή για μένα του «ενός λεπτού» δημοσιότητας. Αυτός δεν ήταν σε καμία περίπτωση ο σκοπός μου, κάτι που ξεκαθαρίζω εξάλλου και στον επίλογο της ανάρτησής μου στην «κλειστή» σελίδα μου στο fb, στην οποία λίγοι έχουν πρόσβαση.
Τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν τον γνωρίζω, βρεθήκαμε μία και μοναδική φορά σε φιλικό δείπνο το μακρινό 2003. Παρακολουθώ βεβαίως εξ αποστάσεως «τις ημέρες και τα έργα του». Και βεβαίως βιώνω όπως όλοι οι Ελληνες την καθημερινότητα που είναι απόρροια πολιτικών αποφάσεων της κυβέρνησης συνολικά. Τα θετικά και αρνητικά πρόσημα.
Ομως δεν ξεχνώ ότι από το 2016 διατελεί πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, διότι η βάση εκείνον επέλεξε. Και βεβαίως να αναφέρω ότι τότε είχα στηρίξει τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Η Νέα Δημοκρατία όμως μέχρι σήμερα που μιλάμε έχει Πρόεδρο και η Ελλάδα έχει Πρωθυπουργό δεύτερης τετραετίας με την πρώτη συμπληρωμένη έως τη χιλιοστή τεσσαρακοστή εξηκοστή μέρα της. Και τη χιλιοστή τεσσαρακοστή εξηκοστή πρώτη να ξημερώνει με 40,56 %, μία μονάδα υψηλότερα από το 2019. Οπως τότε, έτσι και στις επερχόμενες εκλογές οι Ελληνες θα εκφραστούν μέσα από την κάλπη αν και κατά πόσο είναι αποδεκτός, αρεστός ή όχι. Ελπίζω όμως η απόφαση να μείνει ανεπηρέαστη από μεσαιωνικού τύπου ίντριγκες και συνωμοσίες διαδρόμων.
Αν ο Αντώνης Σαμαράς επιθυμεί να ιδρύσει δικό του κόμμα, κανείς δεν πρόκειται να τον εμποδίσει. Ωστόσο, ως ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας, η αποστροφή μου εντοπίζεται στο ότι δεν δικαιούται να σηκώνει τόσο ψηλά τη σημαία του πιστού και αδιαφισβήτητου «νεοδημοκράτη από τα γεννοφάσκια του», «εκφραστή του Καραμανλισμού». Ξεκινάει δηλαδή την ίδρυση ενός νέου κόμματος και δίνει ταυτότητα μέσα από μια τεράστια, προκλητική ανακρίβεια.
Οταν ήταν «η εποχή» του, τον ψηφίσαμε και τον στηρίξαμε ως πρωθυπουργό – παρά τα ιστορικά γεγονότα που είχε προκαλέσει στο παρελθόν – και μάλιστα ενώ είχε επιστρέψει στην παράταξη της ΝΔ «από την πλαϊνή πόρτα», τοποθετούμενος στην εκλόγιμη δεύτερη θέση του ευρωψηφοδελτίου και όχι με σταυρό προτίμησης. Και τον στηρίξαμε, παρά το γεγονός ότι για χρόνια πολλοί σιγοψιθύριζαν ή βροντοφώναζαν πως ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο Ιούδας του Καραμανλισμού. Εως και ότι «κινητοποιήθηκε» από «μεγαλοσυμφέροντα» της εποχής προκειμένου να επιπλεύσει ο του ΠΑΣΟΚ Σημίτης, έλεγαν.
Δεν τα λέω εγώ αυτά και άλλα, ούτε τα υιοθετώ, απλά θυμίζω το «έντονο άρωμα» της εποχής και την τόσο βαθιά θλίψη και απογοήτευση που είχε προκαλέσει ο Αντώνης Σαμαράς και η Πολιτική Ανοιξή του στους δοσμένους ψυχή τε και σώματι στη Νέα Δημοκρατία. Και μην ξεχνάτε ότι τότε ήταν έντονα πολιτικοποιημένοι οι πολίτες της χώρας, άλλες εποχές.
Αν, λοιπόν, θέλει και χρειάζεται τη δική μου κατανόηση και ψήφο, θα πρέπει πρώτα να δώσει εξηγήσεις και ας έχουν περάσει 30 χρόνια. Πώς δηλαδή μετά από εκείνα τα γεγονότα, τη νίκη Σημίτη λόγω και δικής του υπαιτιότητας και πρωτομαστοριάς ακολούθησε τη στάση «σιωπή των αμνών», με τη Νέα Δημοκρατία να μένει στο περιθώριο για οκτώ ολόκληρα χρόνια και εκείνον άφαντο. Με την ελπίδα να ξεθωριάσει η μνήμη μας! Την επάνοδό του, όμως, και τη δυνατότητα να γίνει πρωθυπουργός, ποιοι του τη δώσαμε; Εμείς. Οι απλοί ψηφοφόροι. Αν, λοιπόν, σκοπεύει να ξαναβλάψει για άλλη μια φορά την παράταξη που φέρει στη σημαία της το λογότυπο ΝΔ, ενίσταμαι. Πώς διανοείται καν να επαναλάβει ένα τόσο μοιραίο λάθος του παρελθόντος;
Δεν δύναμαι να παρακολουθήσω το αφήγημά του, να τον εμπιστευτώ. Επ’ ουδενί! Το τρις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Να μην πω το τετράκις και αναφερθώ στην τότε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Και η άποψή μου δεν έχει αφετηρία την εν ψυχρώ πολιτική «δολοφονία» του μέχρι το μεδούλι καραμανλικού Μιλτιάδη Εβερτ, που ο ιδρυτής Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε εξαρχής υιοθετήσει ως πολιτικό του παιδί και διάδοχο.
Ο ίδιος ο Μιλτιάδης Εβερτ ουδέποτε τοποθέτησε τέτοιο «βαρίδι» στη ζυγαριά για να το κάνω εγώ. Ποτέ δεν κοίταξε το δέντρο, κοιτούσε πάντα το δάσος, την παράταξη του Κωσταντίνου Καραμανλή στην οποία τόσο πίστευε και πάνω απ’ όλα το μέλλον της πατρίδας.
Ο Αντώνης Σαμαράς πυροβόλησε με ευθεία βολή και παρατεταμένο το χέρι, στο «δόξα πατρί» που λέμε, την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας του Κωσταντίνου Καραμανλή, όχι τον Μιλτιάδη Εβερτ. Ή μήπως ήταν πισώπλατη βολή; Ο,τι και να ήταν, προφανώς δεν αντιλήφθηκε την τεράστια βαρύτητα των πράξεών του. Δεν θα παρακολουθήσω ξανά το ίδιο θρίλερ, εκτός και αν αλατοπιπερίσει το σενάριο με επιπλέον δραματοκωμικά στοιχεία – όπερ και διαβλέπω…
-
Επιμέλεια: RodopiPress
Σχόλιο Συντάκτη
Η δημόσια παρέμβαση της Αλεξίας Έβερτ δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη εσωκομματική γκρίνια, αλλά φέρει το ειδικό πολιτικό βάρος ενός ονόματος που είναι ταυτισμένο με τις ρίζες, τις αξίες και τις πιο σκληρές μάχες της κεντροδεξιάς παράταξης. Η υπενθύμιση των γεγονότων του 1993 και της Πολιτικής Άνοιξης λειτουργεί ως ένα ισχυρό ιστορικό αντανακλαστικό απέναντι σε φήμες που, αν επιβεβαιωθούν, απειλούν να προκαλέσουν εκ νέου διασπαση και αστάθεια στο πολιτικό σκηνικό.
Για τους νεοδημοκράτες της Ροδόπης και της ευρύτερης Θράκης, μιας περιοχής όπου η πολιτική σταθερότητα και η ισχυρή κυβερνητική εκπροσώπηση συνδέονται άμεσα με τα εθνικά και αναπτυξιακά μας συμφέροντα, οι εσωτερικοί κλυδωνισμοί και οι «ίντριγκες διαδρόμων» της Αθήνας προκαλούν δικαιολογημένη ανησυχία. Η Θράκη έχει ανάγκη από μια συγκροτημένη, αρραγή και αποτελεσματική διακυβέρνηση που θα εστιάζει στα μεγάλα προβλήματα της περιφέρειας —τη δημογραφική κατάρρευση, την ακρίβεια, την κτηνοτροφική κρίση— και όχι σε προσωπικές στρατηγικές και ανακυκλούμενες βεντέτες του παρελθόντος.
Η κα Έβερτ έπραξε ορθά επαναφέροντας τη συζήτηση στην ουσία της πολιτικής ευθύνης και του σεβασμού προς τη βάση που κράτησε το κόμμα όρθιο στις πιο δύσκολες στιγμές του. Οι απλοί ψηφοφόροι της επαρχίας, που δίνουν καθημερινά τη μάχη της επιβίωσης, δεν έχουν την πολυτέλεια να παρακολουθήσουν ένα ακόμη πολιτικό «θρίλερ» εσωκομματικής διάσπασης. Το μήνυμα είναι σαφές: η ιστορία διδάσκει, και όποιος την αγνοεί, είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα ίδια μοιραία λάθη εις βάρος της πατρίδας και της παράταξης.
