Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2025, ο Τύπος ήταν γεμάτος με το εντυπωσιακό μέλλον των ελληνικών πόλεων. Διαβάζουμε για “BIM Coordinators” που χτίζουν ψηφιακά τη Γραμμή 4 του Μετρό, για “Data Analysts” και “Environmental Engineers” που παρακολουθούν τις εκπομπές σκόνης στο Ελληνικό σε πραγματικό χρόνο, και για “UX Experts” που σχεδιάζουν την εμπειρία του πολίτη.
Είναι ένα όραμα λαμπρό, τεχνολογικά προηγμένο, που υπόσχεται βιώσιμες και έξυπνες πόλεις.
Και έπειτα, υπάρχει η πραγματικότητα.
Στην Κομοτηνή, εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο, οι πολίτες και οι επαγγελματίες του κέντρου ζουν σε ένα σκηνικό που φαίνεται να απέχει δεκαετίες από τα ψηφιακά δίδυμα του Ελληνικού, όπου κυριαρχούν η σκόνη, τα σκαμμένα πεζοδρόμια, το σκοτάδι και μια γενική αίσθηση εγκατάλειψης.Εδώ,, η συζήτηση δεν γίνεται με όρους “ESG” ή “User Experience”. Γίνεται με όρους επιβίωσης.
Η αντίθεση είναι προκλητική. Ενώ η Αθήνα προσελκύει “Brain Gain” για να χτίσει το μέλλον, η περιφέρεια φαίνεται να παλεύει με τις μεθόδους του παρελθόντος.
Το ερώτημα που γεννιέται είναι οδυνηρά απλό:
- Πού είναι οι “UX Experts” της Κομοτηνής, που θα σχεδίαζαν μια ασφαλή διαδρομή για τον ηλικιωμένο που προσπαθεί να πάει στο φαρμακείο;
- Πού είναι ο “BIM Manager” που θα είχε προσομοιώσει το έργο, ώστε να μην διαρκεί έναν ολόκληρο χρόνο, εξοντώνοντας οικονομικά τις τοπικές επιχειρήσεις;
- Πού είναι ο “Environmental Engineer” που θα μετρούσε τη σκόνη που πνίγει τα καταστήματα και τα μπαλκόνια των κατοίκων;
Κανείς δεν είναι εναντίον των αναπλάσεων. Όμως, το άρθρο για το λαμπρό μέλλον των Αθηνών μοιάζει με ειρωνεία όταν το συγκρίνει κανείς με τον καθημερινό αγώνα στην περιφέρεια. Η “ανάπτυξη” δεν μπορεί να είναι ένα high-tech προνόμιο για την πρωτεύουσα και μια ατελείωτη, κακοσχεδιασμένη ταλαιπωρία για όλους τους υπόλοιπους.
Η Ελλάδα των “Data Analysts” είναι ευπρόσδεκτη. Αλλά αυτή τη στιγμή, στην Κομοτηνή, οι πολίτες θα αρκούνταν σε κάτι πολύ πιο απλό: Σεβασμό, ασφάλεια, και ένα σαφές χρονοδιάγραμμα.
