Η απέλαση Ελλήνων συνδικαλιστών από το Ισραήλ αποτελεί προσβολή της δημοκρατίας και της διεθνούς αλληλεγγύης
Έντονη πολιτική παρέμβαση πραγματοποίησε η Ευρωβουλευτής της «Πλεύσης Ελευθερίας», Μαρία Ζαχαρία, εκφράζοντας την αμέριστη συμπαράστασή της στους Έλληνες συνδικαλιστές, στους οποίους οι ισραηλινές αρχές απαγόρευσαν την είσοδο και προχώρησαν στην απέλασή τους στις 21 Ιουνίου 2026, ενώ εκείνοι ταξίδευαν προς τη Ραμάλα κατόπιν επίσημης πρόσκλησης παλαιστινιακών συνδικάτων. Το γεγονός, το οποίο έχει προκαλέσει ήδη την επίσημη διαμαρτυρία του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο το ζήτημα των διεθνών σχέσεων και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η κα Ζαχαρία, επικαλούμενη και τη δική της εικοσαετή δράση στο εργατικό κίνημα, τόνισε ότι η απόφαση του Ισραήλ αποτελεί ευθεία προσβολή στο δικαίωμα των συνδικάτων και της κοινωνίας των πολιτών να εκφράζουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Παράλληλα, άφησε αιχμές κατά της ελληνικής κυβέρνησης για τη διατήρηση στενών πολιτικών και στρατιωτικών δεσμών με το Τελ Αβίβ, ενώ στράφηκε με σφοδρότητα κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καταγγέλλοντας πλήρη έλλειψη διαφάνειας.
Όπως επισημαίνει η Ευρωβουλευτής, η Κομισιόν αρνείται επίμονα εδώ και έναν χρόνο να ενεργοποιήσει το άρθρο 2 της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ–Ισραήλ —το οποίο θέτει ως ουσιώδη όρο τον σεβασμό των δημοκρατικών αρχών— ενώ παράλληλα αρνείται να δώσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρόσβαση στα σχετικά νομικά και διοικητικά έγγραφα, επικαλούμενη προσκόμματα περί μελλοντικών δικαστικών διαδικασιών.
Νέα επίσημη ερώτηση προς την Κομισιόν
Με αφορμή το περιστατικό, η Μαρία Ζαχαρία κατέθεσε σήμερα το πρωί, Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026, νέα γραπτή ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας άμεσες απαντήσεις σε τρία κρίσιμα ερωτήματα:
-
Ποια συγκεκριμένα νομικά, πραγματικά και θεσμικά κριτήρια εφαρμόζει η Επιτροπή για την αξιολόγηση της συμμόρφωσης προς το άρθρο 2 της Συμφωνίας Σύνδεσης και για την ενεργοποίηση της σχετικής ρήτρας.
-
Για ποιο λόγο τα κριτήρια αυτά, καθώς και οι σχετικές εσωτερικές γνωμοδοτήσεις, κρατούνται μυστικά και δεν δημοσιοποιούνται ούτε κοινοποιούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
-
Αν η απέλαση Ευρωπαίων πολιτών λόγω της νόμιμης συνδικαλιστικής και πολιτικής τους δραστηριότητας λαμβάνεται υπόψη κατά την αξιολόγηση της συμπεριφοράς του Ισραήλ.
-
Πηγή: Δελτίο Τύπου / Γραφείο Ευρωβουλευτή Μαρίας Ζαχαρία Επιμέλεια: RodopiPress
Σχόλιο Συντάκτη
Η απέλαση Ελλήνων συνδικαλιστών από τις ισραηλινές αρχές, η οποία προκάλεσε την ορθή και άμεση διπλωματική αντίδραση του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, ξεπερνά τα όρια ενός απλού μεμονωμένου μεθοριακού επεισοδίου. Αποτελεί μια σοβαρή πολιτική πράξη που εκθέτει τη νοοτροπία μιας ηγεσίας που επιλέγει να αντιμετωπίζει τη διεθνή κοινωνία των πολιτών και την ελεύθερη συνδικαλιστική έκφραση με όρους καχυποψίας και αυταρχισμού. Η προσπάθεια φίμωσης ή απομόνωσης όσων επιδιώκουν να έχουν ιδία άποψη για την ανθρωπιστική τραγωδία που εξελίσσεται στην περιοχή, πλήττει τον πυρήνα των δημοκρατικών αξιών.
Η παρέμβαση της κας Ζαχαρία αναδεικνύει μια βαθιά και διαχρονική παθογένεια των Βρυξελλών: την πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που εμφανίζεται συχνά ως ο παγκόσμιος κήντορας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλοντας κυρώσεις με αξιοσημείωτη ταχύτητα σε άλλες περιπτώσεις, επιλέγει στην περίπτωση της Συμφωνίας Σύνδεσης με το Ισραήλ να κρύβεται πίσω από γραφειοκρατικά χαρακώματα και απόρρητες γνωμοδοτήσεις. Η άρνηση της Κομισιόν να δημοσιοποιήσει τα κριτήρια εφαρμογής του περιβόητου «άρθρου 2» δεν προσβάλλει μόνο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά υποσκάπτει την ίδια την αξιοπιστία της ΕΕ στα μάτια των Ευρωπαίων πολιτών.
Για εμάς, εδώ στη Θράκη, μια περιοχή που βιώνει καθημερινά τη σημασία του διεθνούς δικαίου, των συνθηκών και της ειρηνικής σταθερότητας, είναι σαφές ότι οι επιλεκτικές ευαισθησίες στη διεθνή σκακιέρα είναι επικίνδυνες. Όταν οι θεσμοί της Ευρώπης ανέχονται την παραβίαση των δικών τους καταστατικών αρχών χάριν γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων, αποδυναμώνουν τη θέση τους όταν θα χρειαστεί να επικαλεστούν το δίκαιο για τη δική μας περιοχή. Η διαφάνεια και η λογοδοσία δεν είναι πολυτέλεια· είναι η μόνη ασπίδα προστασίας των δημοκρατιών μας.
