Σχολεία που καταρρέουν και Δήμοι σε «ντελίριο» φιέστας: Το θέατρο του παραλόγου στη Θράκη

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης

Φεβρουάριος 2026. Η Θράκη βρίσκεται στις επάλξεις, αλλά για τους λάθος λόγους. Από τη μία, η ΑΔΕΔΥ Ροδόπης εκπέμπει «κραυγή αγωνίας» για κτίρια-παγίδες και από την άλλη, οι Δήμοι της περιοχής μετρούν κομφετί, κλείνουν ακριβοπληρωμένους καλλιτέχνες και προβάρουν κοστούμια για τα καρναβάλια και τα φεστιβάλ της άνοιξης.

Το ερώτημα που πλανάται πάνω από την Κομοτηνή και την Αλεξανδρούπολη είναι πλέον αμείλικτο: Υπάρχει κανείς στο τιμόνι που να ιεραρχεί τη ζωή των παιδιών πάνω από τη λάμψη της εξέδρας;

Το «ατύχημα» που περιμέναμε

Ο τραυματισμός του εκπαιδευτικού στο 1ο ΕΠΑΛ Αλεξανδρούπολης δεν ήταν «κακιά στιγμή». Ήταν το μαθηματικό αποτέλεσμα μιας πολιτικής που προτιμά τα μερεμέτια από τις ριζικές λύσεις. Όταν το νερό τρέχει από τις λάμπες και η μούχλα «πνίγει» τις αίθουσες Φυσικής, το να μιλάμε για «ψηφιακό σχολείο» και «διαδραστικούς πίνακες» (που στην Κομοτηνή δεν έχουν καν ίντερνετ!) αποτελεί ανέκδοτο κακού γούστου.

Άρτος και θεάματα με «τρύπιες» σκεπές

Είναι προκλητικό να ακούμε τους αρμόδιους αντιδημάρχους να επικαλούνται «έλλειψη χρηματοδοτικών προγραμμάτων» για τη συντήρηση των σχολείων, την ίδια στιγμή που οι κωδικοί των Δήμων για «πολιτιστικές εκδηλώσεις» και «δημόσιες σχέσεις» παραμένουν φουσκωμένοι.

Πόσες μονώσεις ταρατσών κοστίζει μια καρναβαλική παρέλαση; Πόσα πιστοποιητικά πυρασφάλειας –που θυμίζουμε πως δεν διαθέτει σχεδόν κανένα σχολείο στη Ροδόπη– αντιστοιχούν στις αμοιβές των «celebrities» που προσκαλούνται για να δώσουν λάμψη στις δημοτικές φιέστες;

Η σιωπή των «αμνών» και των συμφερόντων

Ακόμη πιο αλγεινή εντύπωση προκαλεί η στάση των τοπικών «δυνάμεων». Πού είναι οι συνδικαλιστικοί φορείς που άλλοτε έκλειναν δρόμους; Γιατί η αντίδραση περιορίζεται σε δελτία τύπου που ξεχνιούνται την επόμενη μέρα;

Η απάντηση ίσως κρύβεται στη σκοτεινή πλευρά των τοπικών συμφερόντων. Τα φεστιβάλ και οι μεγάλες διοργανώσεις κινούν μια ολόκληρη μικρο-οικονομία αναθέσεων, προμηθειών και παροχών. Η σύγκρουση με τη δημοτική αρχή για τα «γερασμένα σχολεία» δεν φέρνει ψήφους, ούτε «δουλειές». Η σιωπή, όμως, είναι συνενοχή.

Η ώρα της αλήθειας

Δεν μπορούμε να μιλάμε για «μαθητές του 2026» όταν τους στεγάζουμε σε κτίρια του 1970 που μπάζουν νερά. Η επένδυση στις υποδομές δεν είναι πολυτέλεια, είναι ηθική υποχρέωση. Αν οι Δήμοι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τη στατική επάρκεια και την ασφάλεια των σχολείων, ας σταματήσουν τουλάχιστον να αυτοσυστήνονται ως «σύγχρονοι διαχειριστές».

Η κοινωνία της Ροδόπης οφείλει να απαιτήσει: Ούτε ένα ευρώ σε γιορτές, αν δεν στεγνώσουν πρώτα οι τοίχοι των σχολείων μας.

Αλεξανδρούπολη: Εικόνες ντροπής στο 1ο ΕΠΑΛ με μούχλα και διαρροές

ΑΔΕΔΥ Ροδόπης: Κραυγή αγωνίας για τα σχολικά κτίρια στην Κομοτηνή